Mostrando entradas con la etiqueta curiosidades. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta curiosidades. Mostrar todas las entradas

10 oct 2011

A caixa negra


Se estás circulando pola carretera e atopas un accidente de tráfico seguro que dis algo polo estilo de: “mira que freada hai na carretera, seguro que iba moi a présa”, “é normal, xa que este tramo é moi perigoso”,…

O seguinte será unha investigación da Garda Civil, no que se tomarán datos, e máis tarde sairá nas novas, sen ter máis repercusións, xa que é algo que ocorre con frecuencia.

Sen embargo, se se produce un accidente aéreo, a repercusión é moi grande e todos queremos saber por que pasou, por este motivo se crearon as chamadas caixas negras, para esclarecer as causas do accidente.

A súa actividade remóntase ós anos 50 e o seu nome débese a que nos primeiros anos destes trebellos eran de cor negro, pero máis tarde decideuse modificar a súa cor por outra de tonalidade naranxa claro cunhas franxas de cor branca, co obxectivo de facelas máis visibles no escenario do accidente.

A caixa negra non intervén en ningún momento no voo do avión. A súa única función é a de almacenar a actividade dos instrumentos, as conversacións na cabina e axudar a descubrir a causa do accidente e, se é posible, evitar outros futuros.

En realidade, un voo comercial leva dúas caixas negras. Unha delas, chamada “Flight Data Recorder” (FDR), recolle os datos de voo, como os parámetros do motor, os sistemas hidráulicos, o piloto automático, a velocidade, a dirección, a altitude e a información que se pide durante o voo entre outras. A outra caixa, denominada “Cockpit Voice Recorder” (CVR), graba as conversacións da cabina, tanto dos pilotos como as do ambiente da cabina que rodea ós pilotos.

Ademáis dos dispositivos de grabación, incorporan un localizador submarino que emite nunha frecuencia de 37,5 kHz e que pode transmitir son ata unha profundidade de catro kilómetros e medio. Unha vez que empeza a enviar sinais, farao unha vez por segundo durante 30 días.

A característica máis importante atópase no seu robusto deseño, xa que para poderense instalar teñen que superar estas probas:
- Resistir temperaturas de ata 1100ºC polo menos durante media hora.
- Resistir impactos que superen a forza da gravidade en 3400 veces.
- Resistir 24 horas nunha cámara chea de auga mariña a presión.


Adoitanse ubicacar na zona da cola do avión, debido a que a súa estructura aguanta mellor os impactos, polo que nunca se deben colocar preto dos depósitos de combustible e de zonas donde adoita ser máis típico o primeiro impacto dun accidente aéreo.

Tanto o FDR como o CVR son ferramentas de incalculable valor para a investigación nun accidente aéreo. Adoitan ser os únicos supervivintes dunha catástrofe aérea e dannos as pistas e claves para saber o que transcorreu, que sería imposible de outra maneira.

24 sept 2011

LDK 192: Por que as baterías dos móbiles teñen máis de 2 terminais


As baterías dos nosos móbiles e outros aparellos electrónicos adoitan ter 3 terminais de conexión, aínda que algunhas BlackBerry's e Android's (entre outros moitos) teñen 4. 

É doado imaxinar para que sirven o primeiro e o segundo: son os polos positivo e negativo. Pero o terceiro? O terceiro é o encargado de recoñecer se está ou non colocada a batería e tamén o responsábel de comunicar o estado de carga (o que se nos amosa na pantalla).

Como comentamos máis arriba, algúns dispositivos teñen ademais un cuarto terminal que leva conta da temperatura da batería para evitar sobrequecementos.

10 sept 2011

LDK 187: Tortilla francesa


Tortilla francesa ou "tortilla á francesa" é unha expresión que data de principios do século XIX. Esta expresión xurde durante o asedio francés das vilas de Cádiz e San Fernando.

Resulta que, durante a invasión, estas vilas carecían de suficientes patacas e, por tanto, non tiñan os alimentos que precisaban para facer un dos seus pratos favoritos, a tortilla de patacas. Por este motivo, decidiron facer a tortilla de patacas sen patacas, é dicir, só con ovo e aceite.

A partir deste momento, esta receita pasou a ser coñecida por tortilla de cando os franceses, que derivou en tortilla á francesa para rematar co nome polo que todos a coñecemos, tortilla francesa.

5 sept 2011

A 'luz característica' dos faros

Se facemos unha lectura simplista da definición de "Faro", atopámonos que o termo se usa para referirse ás torres nas que se sitúan lámpadas que emiten luz que serven de referencia para a navegación.

Mais cómpre sinalar que non todas as luces que emiten os faros son iguais, senón que se rexen por un rigorosos sistema de identificación para saber, con só ver a luz, ante que faro nos atopamos. Este sistema de identificación é o que se coñece como luz característica (ou 'apariencia') do faro.

Existen diferentes tipos de luz característica que podemos diferenciar pola súa nomenclatura (e a propia luz, obviamente):
  • Polo xeito de iluminar: neste caso podemos falar de grupos de destellos (identificado por GpD(X), onde X é o número de destellos), de destellos únicos (D), ocultadores (Oc), grupos de ocultadores (GpOc) ou luz fixa (F).
  • Pola cor: B significa branco (habitual); R é vermello e sinala zona de perigo; V é verde e indica zona de navegación. Tamén se poden dar combinacións de varios, do tipo BR, BV ou BRV.

Así por exemplo, no faro de Punta de Estaca de Bares atopámonos a seguinte nomenclatura:

GpD(2)B 7,5s
Fl(2)W 7,5 s

De aí faise a seguinte lectura:
  • Da primeira parte, GpD(2)B 7,5 s: GpD(2) indica a característica dos destellos, que son grupos de 2 destellos. B indica a cor da luz, branca. 7,5 s indica a duración do ciclo completo, 7,5 segundos
  • A segunda parte, Fl(2)W 7,5 s: di o mesmo que a anterior, pero en inglés, sendo (Flashing Light(2)White).
Establécese que todos os faros do mundo deben contar coa nomenclatura inglesa e tela noutro idioma (español no caso dos que atopamos no estado Español) é opcional.

23 ago 2011

LDK 179: BMW Brutus

Falabamos fai uns días de BMW e diciamos que esta marca de automóbiles e motocicletas comezara no mundo da aviación. Resulta que, cun excedente de motores da Segunda Guerra Mundial, decidiron montar un motor de avión V12 de 46 litros de cilindrada e 500 cv de potencia nun BMW VI de 1926 (un turismo). Para que vos fagades unha idea, un utilitario medio actual non chega a ter un motor de 2 L de capacidade que ronda os 100 cv de potencia. 

Todo isto tradúcese nun coche cunha potencia esaxeradísima que se emprega para correr en circuÍtos ovalados tipo NASCAR e evidentemente non resulta práctico en ningún momento. No seguinte vídeo mostramos como brúa o motor con ese son tan característico dun motor de avión arrincando:


Se queredes algo de características "similares", o Ferrari Enzo é un super-deportivo de luxo fabricado entre o 2002 e o 2004 que ten un motor V12 de 6 litros cunha potencia de 660 CV.

Vía @_pepito.

15 ago 2011

O logo de BMW e o falso mito das hélices sobre o ceo azul


BMW son as siglas e Bayerische Motoren Werke (Fábricas bávaras de motores) e, como todos sabemos, un fabricante de automóbiles e motocicletas. As súas orixes remóntase a 1913, aínda que por aquel entón a empresa chamábase Rapp Motorenwerke GmbH. O cambio de nome chegaría en 1917, pasando a ser BMW GmbH para rematar en BMW AG case un ano despois. Estes últimos cambios viñeron motivados polo paso de ser unha sociedade limitada a unha anónima.

Os comezos da compañía xiraron arredor da fabricación de motores para avións, tarefa coa que conseguiron notábeis logros, como un motor de compresión que non perdía prestacións coa altitude e que supuxo unha revolución por aquel entonces.

Durante moito tempo comentouse que o logo da compañía simbolizaba unha hélice de avión xirando enerxicamente sobre o ceo azul, como unha lembranza ás orixes da compañía, mais aportacións recentes indican que isto non foi así. De feito as cores dos cadrantes do logo, rexistrado en 1917, simbolizan as cores da imaxe do Estado Libre de Baviera, aínda que coa orde cambiada debido á prohibición de empregar os símbolos nacionais como imaxe comercial.

Pero a crenza das orixes do logo como combinación de aspas e ceo azul teñen a súa explicación, aínda que é bastante posterior ao rexistro do logo. E é que en 1929 a compañía empregou a imaxe dunha avioneta co símbolo de BMW nas aspas nunha campaña publicitaria dos seus motores radiais. Esa imaxe unida a un errado artigo de Wilhelm Farrenkopt de 1942 no que se facía referencia a esta orixe non fixeron máis ca espallar esa crenza, que aínda segue viva hoxe en día.


Xa para rematar, comentar a modo de anécdota que o logo de BMW permaneceu practicamente inalterado dende a súa orixe agás lixeiros cambios de dimensións, tipografía ou axuste de cor, con excepción das décadas de 1970 e 1980, na que se incrustou o círculo dentro doutro coas cores do BMW Motorsport. Ademais, está entre os 10 logos máis recoñecidos do mundo.

Fontes

11 ago 2011

LDK 174: Os anos luz

Os anos luz son unha medida de lonxitude que se emprega para medir distancias astronómicas e que equivale á distancia que percorrería un fotón nun ano Juliano, cuxa duración foi establecida no Congreso de Cánope como corrección do anterior ano exipcio, en 365,25 días solares.

Considerando que a velocidade do fotón é e 299.792.458 m/s e que nun ano Juliano temos 31.557.600 segundos, cunha doada multiplicación obtemos que un ano luz equivale a 9.460.730.472.580.800 metros.

Para que vos fagades unha idea da magnitude desta medida de lonxitude, a Lúa atópase a 384.000 Km da Terra, ou 0,000000041 anos luz. Por iso, o seu uso é máis habitual ao falar das estrelas, cuxa distancia entre elas é moito maior. Así, nun radio de 12,5 Km arredor do Sol atopamos tan só 33 estrelas. Poucas para o firmamento que estamos acostuamos a ver, non si?

Estrelas arredor do Sol nun radio de 12,5 km (Fonte)
Como abreviatura de unidade é posíbel ver a.l./al en textos escritos en galego/español, pero prefírese a versión inglesa l.y./ly

4 ago 2011

LDK 171: O efecto Streisand

Coñécese como efecto Streisand o fenómeno da sobredivulgación dunha información en internet despois de que esta sexa sometida a unha tentativa de censura ou autocensura.

O nome deste efecto vén da demanda interposta pola cantante Barbra Streisand contra o fotógrafo Kenneth Adelma pola publicación dunha foto aérea da súa casa nun folleto publicitario que contiña imaxes de California, alegando a intrusión no seu dereito á privacidade. Porén, a fotografía formaba parte dun proxecto financiado polo goberno do estado de California para documentar a erosión da liña de costa, e o intento de censura, en vez de contribuír á súa privacidade fixo que a fotografía da vivenda, nun comezo cunha difusión marxinal, tivese unha enorme repercusión mediática.

Este efecto aparece ciclicamente no mundo das comunicacións, sendo bos exemplos o do secuestro do número 1573 de El Jueves polo xuíz Juan del Olmo ou a censura por parte da Moncloa da fotografía das fillas do presidente Zapatero na Casa Blanca.

Porén, co xurdimento de Twitter este efecto vese multiplicado aínda máis, pois os intentos de censura ou ocultación vense respostados cunha marea de RTs. Quizais un moi bo exemplo disto sexa o fenómeno #turismobisbal, onde o borrado dos tweets que orixinaron o Trending Topic avivou en vez de amainar a polémica.

19 jul 2011

LDK 164: Como se mide a cantidade de choiva caída


É habitual escoitar expresións como que en Ourense caeron 20 litros de auga por metro cadrado, mais, como se fan as medicións das precipitacións?

Antes de nada, debemos ter en conta que só se considera choiva cando as partículas de precipitación (as pingas) teñen un diámetro maior ca 0,5 mm ou se estas son menores e están moi dispersas; noutro caso estaríamos a falar de orballo (pingas menores que chegan á superficie de Terra), néboa (se está en suspensión) ou outros fenómenos.

Para medir a cantidade de choiva caída empréganse os milímetros de altitude por metro cadrado; así 1 mm de auga recollida equivaldría a 1 l/m², unha unidade que resulta máis comprensíbel. Esta medición faise cuns aparellos chamados pluviómetros que, malia poder ter diferentes deseños, consisten nun recipiente graduado que ten unha apertura de área coñecida pola que entra a precipitación. Recollida a auga, para saber a cantidade de chuvia só teremos que mirar o que hai recollido. A lectura adóitase facer cada 12 horas, se ben é certo, grazas a que hoxe en día adoitan estar controlados por ordenador pódense sacar medidas máis concretas, por exemplo 40 l/m² entre as 17 e as 18h.

2 jul 2011

LDK 157: A orixe da palabra "emoticona"


Hai xa bastantes anos, o auxe dos sms, característicos por ter tan só 160 caracteres, deu pé a un cambio na linguaxe: as palabras comezaron a acurtarse atendendo ao sons que para algúns eran indescifrábeis (sempre me chamou a atención o KR4 que usaba unha amiga para referirse ao Carrefour).

Parella a esta diminución dos caracteres das palabras apareceron os emoticonas, ou o que é o mesmo, a aplicación dos símbolos dos teclados para representar caras e un sinfín de sensacións/emocións. De feito, existen centos de diccionarios emoticon - significado.

Mais para que non o soubese, emoticona é un préstamo adaptado de emoticon, que á súa vez provén da unión de dúas palabras (o que se coñece como blending): emotion + icon (emoción + icona), ou o que é o mesmo: a representación das emocións a través de iconas.


14 jun 2011

LDK 149: O por que dos 360 graos do círculo



Ninguén cuestiona hoxe en día que o círculo ten 360 graos. Pero se sodes curiosos, pode que nalgún momento vos plantexárades esta cuestión: por que 360 e nn 578, por exemplo? Se é así, continuade lendo esta entrada.

Existen dúas teorías ao respeto:
  • A primeira vén da man dos exipcios, cuxo calendario oficial era de 360 días (12 meses de 30 días cada un), aos que sumaban 5 días extra que adicaban a festexos e, polo tanto, ficaban fóra dese calendario. De aí sácase esa primeira conxetura de que foron eles, os exipcios, os que decidiron dividir o círculo en 360 graos, no que cada un representaba a distancia percorrida polo Sol durante un día respecto ao fondo de estrelas.
  • Por outra banda, outras teorías apuntan aos babilonios. Estes tería dividido o círculo en 360 partes iguais para adicar un a cada deus.

Particularmente, a min paréceme máis coherente a primeira, pero con estas cousas nunca se sabe...

12 may 2011

LDK 135: O gurú de Google dáche información no Gtalk

Hei de recoñecer que me gusta moito o Gtalk, paréceme o servizo de mensaxería instantánea máis cómodo e eficaz, e agora moito máis dende que teño agregada na miña lista de contactos ao gurú de Google.

Trátase dun contacto moi especial, ao que podemos agregar convidándoo ao chat co seu enderezo guru@googlelabs.com (tranquis, agrega a todo o mundo :P). A partires diso, apareceranos na nosa listaxe e poderemos preguntarlle algunhas cousas. Vexamos cales:

Resultados de fútbol. Comando score + equipo


Tempo. Comando weather + cidade


Calculadora. Poñer a operación directamente

Cambio de divisas. Cantidade en moeda orixe + to + moeda a convertir


Definicións. Comando Define + palabra


Tradución. Comando Translate (+ from) + palabra + to + idioma destino


Resultados da web. Comando Web result + busca


Axuda: Comando help + servizo (dos anteriores)


3 may 2011

LDK 131: O algoritmo da letra do NIF

Pode que pensaras que a letra do NIF está posta ao chou, mais isto non é así. A letra que acompaña ao número de 8 cifras do DNI vén dada polo chamado algoritmo módulo 23, que consiste en aplicar a operación módulo á cifra numérica do DNI.

A operación módulo X de y dá como resultado o resto da división Y/X, polo que no caso do módulo 23 a cifra atópase entre 0 e 22.

Daquela, para calcular a letra que acompaña a un DNI teríamos que facer "nº de DNI" mod 23, e asignar  a letra correspondente ao número do resultado conforme á seguinte asignación:
  • 0 - T
  • 1 - R
  • 2 - W
  • 3 - A
  • 4 - G
  • 5 - M
  • 6 - Y
  • 7 - F
  • 8 - P
  • 9 - D
  • 10 - X
  • 11 - B
  • 12 - N
  • 13 - J
  • 14 - Z
  • 15 - S
  • 16 - Q
  • 17 - V
  • 18 - H
  • 19 - L
  • 20 - C
  • 21 - K
  • 22 - E
Fonte: Wikibooks

30 abr 2011

LDK 130: Enxeñaría inversa

A enxeñaría inversa é un termo que se emprega para definir o proceso mediante o cal, partindo dun produto final, inténtase coñecer o material co que foi fabricado, así como tamén como funciona.

As aplicacións deste proceso de enxeñaría son do máis variadas, inda que o máis frecuente é a súa utilización en procesos de fabricación de hardare electrónico (computadores, smartphones...) e software (sistemas operativos, programas...).

En dispositivos hardware, o proceso consiste en desmontalo e ir vendo que leva dentro e como se conecta. Isto fai que se poidan fabricar dispositivos semellantes en canto a características sen incorrer en proceso de copia, posto que é raro que un fabricante fabrique todas as pezas que leva o seu produto, e adoita ser unha ensamblaxe de pezas fabricadas por outros que hai no mercado.

No caso do software fanse probas para descubrir como funciona, que fai se fago tal cousa, sen dispoñer do código fonte. Xeralmente, a xente que fai as probas non é a mesma que programa o software alternativo. Estes últimos adoitan chamarse virxes, porque non coñecen o código nin fixeron os tests. Danlles as caracterísitcas e funcións que debe cumplir o produto software desexado e o desenvolven de cero.

26 feb 2011

LDK 103: Conectores TRS

Os conectores TRS (habitualmente coñecidos como jack) son un estándar amplamente extendido para a transmisión de audio en analóxico. O máis habitual é o conector de tres contactos, pero tamén hai de 2 (TS) e de 4 (TRRS).

Existen 3 diámetros estandarizados:
  • 2,5 mm (minijack).
  • 3,5 mm (jack). É o máis extendido, o que teñen a maiorío de computadores, mp3/mp4, móbiles e electrónica de uso en mobilidade.
  • 6,5 mm. Foi o primeiro que se desenvolveu, en 1878. Hoxe en día o seu uso restrínxese a aplicacións máis profesionais e instrumentos eléctricos.
O número de contactos (2, 3 ou 4) establece o número de sinais que se envían por el (son mono, estéreo, voz en sentido de entrada - micrófono e altofalante no mesmo jack - ...).

En fabricación, cada anel do jack é unha conexión.
  1. O número (1) sinala a terra.
  2. O anel número (2) pode ser a canle dereita se temos sinais en estéreo ou a fase negativa en sinais mono.
  3. O anel (3) pode ser a canle esquerda, para sinais estéreo, ou a fase positiva en sinais mono.
  4. Os números (4) representan os illantes.




En canto aos conectores de PC, Microsoft e Intel  estandarizaron o código de cores das conexións do seguinte xeito (táboa extraída da Wikipedia)
verde TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles frontais
negro TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles traseiros
gris TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles laterais
dourado TRS 3,5 mmsaída dual, centro e subwoofer
azul TRS 3,5 mmentrada estéreo, nível de liña
rosa TS 3,5 mmentrada micrófono mono/estéreo

17 feb 2011

LDK 99: Como crear contrasinais seguros


A clave do correo, a do Facebook, a de Twitter, o PIN do móbil, da tarxeta bancaria... na nosa vida diaria botamos man constantemente de contrasinais. Pero, son estes contrasinais seguros? Que podesmos facer para que o sexan?

Intentaremos achegar algunhas claves que debemos ter en conta.

Claves numéricas curtas

Coas claves curtas, tipo código PIN do móbil ou da tarxeta bancaria, cómpre que levemos a cabo certas técnicas de seguridade.
  • Cambiar o código inicial. Algo básico é cambiar o código predefinido por un que nos sexa máis doado de aprender, ou aprendelo e desfacerse (destruír) do documento no que está escrito.
  • Evitar datas obvias: naciches o 5 de abril de 1988? Nada de xogos coa data, do estilo 5488, 1988, 0504... se che rouban a carteira e tes outro documento (carné de identidade, por exemplo), eses datos son conseguíbeis sen moito esforzo.
  • Evitar combinacións sinxelas: números consecutivos (1234, 4321, 5678...) e series de iguais (5555, 3333...).
Daquela que poño?
  • Números que non signifiquen nada, ao chou, e nos esforcemos en aprender.
  • Combinacións de números ou datas persoais íntimas, que sexa doado para non esquecer.
Claves de correo, étc.

En canto ao resto de claves, as que permiten combinacións alfanuméricas, como pode ser a do correo electrónico ou redes sociais, debemos evitar os seguintes elementos típicos:
  • Números/letras consecutivas ou combinacións destas: 123456, abc123...
  • Número de teléfono. É tremendamente habitual este tipo de clave, e unha irresponsabilidade.
  • Nome da parella. Demasiado obvio.
  • Palabras que aparezan no diccionario.
Como podemos facela segura entón? Seguindo estes consellos:
  • Unha clave longa. Aquí o tamaño si que importa (seteñounhaclavelongaémáisdifícil)
  • Combinación de letras maiúsculas e minúsculas, números e caracteres (93así%comBiNO63de?*TOdO)
  • Acrómimos: usar, por exemplo, a primeira letra de cada palabra dunha frase con significado para ti (cos consellos anteriores).
  • Ter claves diferentes para servizos diferentes.
  • Cambiar de vez en cando a clave
Seguindo estes breves consellos mellorarás a túa seguridade. Claro está e facer unha ristra de caracteres alfanuméricos ao chou é inda máis seguro. Inda que hai que ter coidado, non sexa que logo non a lembres! ;)

27 ene 2011

LDK 90: O significado do código SCQ para denominar o aeroporto de Santiago


IATA é o acrónimo de International Air Transport Association (Asociación Internacional do Transporte Aéreo), organismo fundando en abril de 1945 na cidade de La Habana, Cuba, para promover boas prácticas e mellorar a experiencia do transporte aéreo mundial.

Entre os seus cometidos está a designación dos Códigos IATA, combinaciósn de 3 letras para designar aos aeroportos de todo o mundo. Contra o que poida parecer, estes códigos non son únicos; de feito, 20.000 deles son compartidos por, a lo menos dous aeroportos. O principal cometido destes códigos é facilitar a experiencia do viaxeiro (pantallas de información, búsqueda de voos...).

Existen outros códigos, os OACI, designados pola o ICAO (International Civil Aviation Organization ou Organización Internacional de Aviación Civil), de catro caracteres que si representan univocamente a todos os aeroportos do mundo.

SCQ e Santiago de Compostela

A formación dos Códigos IATA pódese facer de 3 xeitos
  • Collendo as primeiras letras da cidade. Ex. MAD para MADrid.
  • Collendo letras representativas do nome da cidade. Ex. BCN para BarCeloNa.
  • Combinación de letras significativas e arbitrariedade: SCQ para Santiago de Compostela.
Así é, o Q do Código IATA de Santiago non significa nada, é unha letra para complementar as 3 designadas a tal efecto.

Saber máis

Se tedes curiosidade por saber a onde pertencen outras posíbeis combinacións que se puideran ter escollido para denominar ao aeroporto de Lavacolla, podedes entrar nesta ligazón e probar (SDC, SCG...)

Fontes

15 oct 2010

Atallos de teclado do novo Twitter

A actualización de Twitter chegou ao seu fin e todos os usuarios deberan ter accesíbel a nova versión. Se isto non é así, con refrescar o navegador debera solucionarse.

E alén das melloras visuais e técnicas, a nova versión da popular rede de microblogging conta con atallos de teclado, moi útiles para usuarios avanzados, xa que permiten aforrar moito tempo. Presentámosche cales son:

Movementos polo TimeLine.
  • j : presionando a letra "j", iraste desprazando por todos os teus tweets da túa liña temporal (TL) cara abaixo.
  • k : coa letra "k", ao revés. Moveraste cara arriba na TL.
  • . (punto) : presinando a tecla de punto ".", levarate áo inicio e cargarache os novos tweets.
  • enter : presionando a tecla "enter" abriremos ou pecharemos o tweet que teñamos seleccionado.
Unha vez aberto un tweet (con "enter"), poderemos facer as seguintes accións individuais:
  • r : coa letra "r", poderemos responder ao tweet.
  • t : coa letra "t", poderemos facer un retweet.
    • f : coa letra "f", engadiremos o tweet aos nosos favoritos. Volvendo pulsala, desfaise o favorito.
    Outros comandos xerais
    • n : coa letra "n" poderemos compoñer un novo tweet.
    • ESC : coa tecla "ESC", cancelamos.
    • space : pulsando a tecla "space" podemos desprazarnos rapidamente polo noso TL cara abaixo.
    • shift+space : mediante "shift+space", ao revés. Desprazarémonos cara arriba.
    • / : a tecla "/" sitúa o cursor no cadro de busca.
    • d : pulsando "d", abrirásenos a composición dun novo mensaxe directo.

    Combinacións de teclas

    Funcionan pulsando unha e logo a outra, non á vez:
    • g h : volver á "home", á páxina principal.
    • g r : ir á páxina de respostas ou mencións
    • g p : ir ao noso perfil
    • g f : ir aos nosos favoritos
    • g m : ir aos nosos mensaxes directos
    • g u : abrir busca para usuarios.
    Algún deles podédelo ver neste vídeo:



    E a vós, parécenvos útiles ou preferides ir co rato?

    4 sept 2010

    LDK 28: Como se le un CD

    O CD apareceu en 1982, chamado a revolucionar a almacenaxe de son en formato dixital. O disco ten un grosor de 1.2 mm e dispón na parte inferior dunha pista en espiral de 5 km de lonxitude, onde se grava a información en dúas canles (estéreo) a modo de zonas de ocos e zonas planas microscópicas.

    Para proceder á lectura, un motor fai xirar o eixo do disco e un segundo mecanismo move un lector láser dende o centro cara o borde do disco, quedando sempre enfocado sobre a pista. Cando o raio láser chega a unha das partes planas, refléxase, sendo detectado por un fotorreceptor; pola contra, se chega a un oco, o feixe láser desvíase e non é detectado. Estes cambios son traducidos por un conversor de pulsos dixitais a ondas analóxicas, que pasan por un amplificador, facendo saír o son polo altofalante.

    31 jul 2010

    LDK 13: IP sobre palomas mensaxeiras

    Na liña da entrada Introdución aos protocolos de rede desta semana, atopámonos cun curioso protocolo para a transmisón de datagramas mediante IP: o IP sobre palomas mensaxeiras.

    Foi definido pola recomendación RFC 1149 o 1 de abril de 1990. Se ben é certo que no propio texto fálase de que é experimental, resulta realmente curioso. Entre outros aspectos, sinálase como ha de ser o formato de tramas:

    O datagrama IP é impreso, nun roio de papel en hexadecimal[...]
    O roio de papel envólvese arredor dunha perna do exemplar aviar.
    Usarase unha banda de cinta adhesiva para fixar os bordes do datagrama.
    O ancho de banda está limitado á lonxitude das pernas[...]

    Non contentos con iso, o 1 de abril de 1999 publicábase unha nova recomendación, a RFC 2549, que melloraba a anterior, incluíndo calidade de servizo (QoS).

    Ligazóns relacionadas: