Mostrando entradas con la etiqueta ENERXÍA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ENERXÍA. Mostrar todas las entradas

17 ene 2011

Desabafar os cristais dos coches

Cal é a mellor forma de desabafar o cristal dun coche? Por que?

A mellor forma de desabafar o cristal dun coche é poñendo o aire acondicionado e a calor ao máximo. Imos ver o porqué: para comezar, cómpre lembrar o concepto de temperatura de orballo. O aire ten certa cantidade de vapor de auga na súa composición, pero a capacidade de absorber auga do aire é limitada, e depende da temperatura e da presión: a maior temperatura ou a menor presión, o aire admite maior cantidade de vapor. Pois se temos un aire cunha cantidade de auga e o arrefriamos por debaixo do que denominamos "temperatura de orballo", o vapor pasa a estado líquido porque o aire máis frío non admite tanta cantidade de auga. Desta maneira, se temos o aire no interior do coche con moita humidade, ao estar o cristal frío (por debaixo da temperatura de orballo), a auga condensa e por iso se abafa o cristal.


Pois ben, imos aplicar estes coñecementos para desabafar o cristal. Estamos dentro dun coche co aire interior a 15 ºC e cunha humidade absoluta de 8 g de auga en cada kg -de aire-, temos tres posibilidades para desabafar sen abrir as ventás:

Primeiro, se acendemos a calefacción sen darlle calor e tomamos o aire do interior do coche (así facilitamos o concepto) para que faga unha corrente que seque o cristal, o aire a 15 ºC satúrase con 10 g/kg (admite 10 gramos de auga en cada quilogramo de aire), como o aire xa ten 8 g/kg, só pode absorber 2 gramos de auga por quilogramo de aire botado pola calefacción.

Segundo, se poñemos a calefacción coa calor ao máximo, a temperatura do aire que expulsa é de 20 ºC. A esta temperatura, o aire admite unha cantidade de auga de 15 g/kg. Como o aire xa ten 8 g, a diferenza é de 7 g e, por tanto, cada quilogramo de aire que saia pola calefacción admitirá 7 gramos de auga.

E por último se o que facemos é poñer o aire acondicionado e a calefacción coa calor ao máximo, o aire que estaba a 15 ºC, ao pasar polo aire acondicionado arrefría e pasa a ter unha temperatura de 5 ºC. Con esta temperatura admite 5 g/kg e 3 gramos condénsanse, co que o aire queda só con 5 g de auga en cada kg de aire. Ao pasar pola calefacción e quentar este aire a 20 ºC, pasa a admitir 15 g, pero só ten 5 g porque o arrefriamos e a auga sobrante condensou. A diferenza é de 10, e o aire admite 10 g por cada kg de aire que saia da calefacción, co que ao admitir máis cantidade de auga, este proceso fará que os cristais desabafen antes.

Imaxe: Fotograma de Titanic. GoneMovie.com

2 nov 2010

LDK 53: Paxaro bebedor



O paxaro bebedor é un trebello patentado por Miles V. Sullivan en 1946, que consiste nun xoguete con forma de paxaro que se inclina e bebe dun recipiente con auga, para despois levantarse e volver a repetir o ciclo.

Inicialmente pódese pensar que é unha máquina de movemento perpetuo porque non leva pilas, nin vai a corda, nin nada parecido; pero en realidade trátase dun motor térmico que aproveita o consumo de enerxía por parte dun líquido ao evaporarse, igual que xa explicamos co botixo. O paxaro está composto por unha esfera de vidro recuberta de feltro que fai de cabeza, esta esfera está comunicada cunha tubaxe de vidro que penetra case ata o fondo dunha segunda esfera, e que están cheas xeralmente de cloruro de metileno coloreado e sen aire, motivo polo que parte do cloruro de metileno está líquido, e parte gasoso. Toda esta estrutura pivota arredor dun eixo metálico que se apoia sobre as patas.

En repouso, o paxaro está vertical debido ao peso do líquido do fondo. Para que comece a funcionar, debemos inclinalo de maneira que molle o pico e se empape o feltro, cando o soltamos, o paxaro volve á posición vertical mentres a auga da cabeza se evapora. Ao evaporarse a auga da cabeza, arrefría o gas almacenado dentro da esfera de vidro superior de maneira que se reduce a presión (os gases ocupan menos ao arrefriarse), e debido á maior presión na esfera inferior, o líquido sobe para que pese máis a cabeza e se volva inclinar para empapar o feltro e comezar de novo un ciclo.

27 oct 2010

Nikola Tesla II: Tesla, Edison e o FBI: Tesla nos Estados Unidos (por Isaac Manteiga)

Este é o segundo post da serie sobre Tesla. Neste post trataremos a súa viaxe aos EEUU e a súa particular relación con Edison. Tendes a primeira entrada aquí.

Os primeiros contactos

Durante os seus estudos na Universität Graz, o seu profesor de física preséntalle un aparato de corrente continua que funciona á vez como un motor e como unha dínamo. A desvantaxe é que esta máquina produce moitas chispas. Tesla analízaa e propón a substitución da corrente continua por corrente alterna, o que segundo o profesor levaría a obter o movemento perpetuo, (que como sabemos é imposible). A idea de transformar esta máquina non o abandonará: “Para min é un voto sagrado, unha cuestión de vida ou morte. Sei que morrerei se fracaso. No fondo do meu cerebro atópase a solución pero aínda non a consigo expresar”.

En 1882 Tesla trasladouse a París, para traballar como enxeñeiro na “Continental Edison Company” (unha das compañías de Thomas Alva Edison), deseñando melloras para o equipo eléctrico traído do outro lado do océano grazas a Edison.

No ano 1882, nunha conferencia no “Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos”, Tesla revela a invención do motor de corrente alterna. As súas aplicacións prácticas revolucionarían o mundo tecnolóxico. Tesla acaba de descubrir un novo sistema, o principio do campo magnético rotativo. Este está xerado por correntes alternas, en número de unha ou máis, desfasadas unhas en relación ás outras. Acababa de inventarse o motor de corrente alterna.
Nos meses posteriores a esta conferencia, Tesla aplícase totalmente ao obxectivo de inventar novas formas de máquinas de corrente alterna.

Tesla entón ponse en contacto con Edison, tras enviarlle unha carta de recomendación de Batchelor, un antigo empregado de Edison, onde escribiu, "Coñezo a dous grandes homes, vostede é un deles; e o outro é este rapaz".

Desta maneira decide embarcar con moi poucos cartos (na súa biografía conta que desembarcou con tan só 4 centavos no seu peto, xa que na viaxe lle roubaran a equipaxe) e probar sorte para traballar con Edison nos Estados Unidos, na cidade de Nova York.


Viaxe a Estados Unidos e traballo con Edison

Edison, que acababa de crear a rede eléctrica que subministra a cidade de New York, aceptou o ofrecemento de Tesla. Esta rede, baseada na corrente continua, sofre importantes deficiencias de funcionamento: frecuentes accidentes, avarías regulares, varios incendios causados pola electricidade… Ademais, a corrente non pode ser conducida a longas distancias (só ata dúas millas), xa que as liñas non poderían soportar tensións elevadas, indispensables para transmisións afastadas. Era necesaria unha central cada dúas millas.

Deste xeito, Tesla empezou a traballar para Edison como un simple enxeñeiro eléctrico e progresou rapidamente, resolvendo algúns dos problemas máis complicados da compañía. Ofrecéuselle incluso a tarefa de redeseñar completamente os xeradores de corrente continua da compañía de Edison.

Tesla intervén entón falando do seu motor de indución de corrente alterna, que segundo el é a tendencia do futuro: “Quen desenvolva esta técnica, será rico”. Edison non está de acordo.
Tesla afirmaba que lle ofreceron 50,000 dólares americanos (aproximadamente 1,1 millóns dólares americanos de hoxe en día) por redeseñar os ineficientes motores e xeradores de Edison, mellorando tanto o seu servizo como a súa economía. En 1885, cando pregunta polo pago polo seu traballo, Edison replica, "Tesla, vostede non entende o noso humor estadounidense", rompendo así a súa palabra. Cun salario de só 18 dólares americanos á semana, tería que traballar 53 anos para reunir os cartos que lle foran prometidos. Tesla renunciou ao seu emprego de inmediato cando se lle denegou un aumento de 25 dólares americanos á semana, aínda que necesitado de traballo, tivo que traballar cavando foxos para a compañía de Edison por un pequeno período de tempo, o que aproveitou para concentrarse no seu sistema polifásico de corrente alterna.

A guerra das correntes

En 1886, un grupo de financeiros, conscientes do potencial económico, proponlle a Tesla que funde unha sociedade. Desgraciadamente os primeiros investidores non estiveron de acordo cos plans para o desenvolvemento dun motor de corrente alterna e finalmente relevárono do seu posto na compañía. Desta maneira traballou como obreiro en New York de 1886 a 1887 para manterse e reunir capital para o seu próximo proxecto.



En 1887, Tesla construíu o primeiro motor de indución, sen escobas alimentado con corrente alterna, que presentou no “Instituto Americano de Enxeñeiros” en 1888. No mesmo ano, desenvolveu o principio da súa bobina de Tesla, e comezou a traballar con George Westinghouse na “Westinghouse Electric & Manufacturing Company's” nos laboratorios de Pittsburgh.

Westinghouse escoitou as súas ideas para sistemas polifásicos, que poderían permitir a transmisión de corrente alterna a longa distancia.

En 1888 asiste á primeira inauguración comercial do sistema de corrente alterna. O seu motor de indución é rapidamente recoñecido como un elemento de nova tecnoloxía. Westinghouse, o rival directo de Edison, soña con abastecer a Estados Unidos coa corrente alterna, e firma un contrato con Tesla, en calidade de consultor. Iníciase unha loita titánica entre Westinghouse-Tesla e Edison, que se decanta a favor de Westinghouse-Tesla.

Non obstante, Edison aínda trataba de disuadir á xente da teoría de Tesla mediante unha campaña para fomentar ante o público o perigo que corrían ao utilizar este tipo de corrente, da cal formou parte o invento da cadeira eléctrica por parte de Harold P. Brown, un empregado de Thomas Edison contratado para investigar a electrocución.

Desta maneira comezou o que se coñece como a "guerra das correntes" entre os dous inventores. En 1893 fíxose en Chicago unha exhibición pública da corrente alterna, demostrando a súa superioridade sobre a corrente continua de Edison.

Na “Exposición Universal de Chicago” en 1893, constrúese por primeira vez un edificio dedicado a exposicións eléctricas. Neste evento, Tesla e George Westinghouse presentáronlles aos visitantes a alimentación mediante corrente alterna que foi usada para iluminar a exposición. Exhibíronse lámpadas fluorescentes e lámpadas de Tesla dun só nodo.

Neste mesmo ano, Westinghouse anuncia que a súa empresa acaba de obter o contrato de instalación de toda a infraestrutura eléctrica. En breve usarase exclusivamente a corrente alterna de Tesla, tan calumniado. Toda a electricidade utilizada no mundo naquela época será producida, transmitida, distribuída e transformada por medio do sistema polifásico de Tesla. A transmisión da corrente a centenares ou miles de quilómetros xa non será un problema. As dúas primeiras fábricas xeradoras de corrente sobre o Niágara construíronse a partires de outubro de 1893, unha delas directamente sobre as cataratas do Niágara. A primeira quedará concluída en 1896, e alimentará a cidade de Buffalo.



En New York os tranvías e os metros funcionan con corrente alterna, e a electrificación das vías de tren está en camiño. A industria metalúrxica tamén necesita altas tensións que só a alterna pode proporcionar, asístese entón a un desenvolvemento fulgurante da aeronáutica. A electricidade permite dispoñer dunha grande enerxía mecánica, calorífica, electromagnética, o que conducirá a unha extraordinaria revolución para a industria.

En 1906 Tesla inventa unha turbina de 4,5 Kg. e 30 cabalos de vapor. Tesla pensa que podería rebaixar o custo da electricidade, dado o seu baixo custo de fabricación en relación ao que se facía naquela época.

Tesla foi considerado dende entón o fundador da industria eléctrica.

Incautación dos seus documentos

No ano 1943, cando Tesla morreu só e arruinado nun hotel en New York vítima dun ataque cardíaco o Goberno dos Estados Unidos, da man do FBI, interveu tódolos documentos do seu despacho, nos que constaban os seus estudos e investigacións.

Xa antes da súa morte a intelixencia alemá roubara unha boa cantidade de documentos de investigación de Tesla. Iso era un dato coñecido para o FBI quen, despois da morte do xenial inventor, se quixo asegurar de que ningunha investigación ou documento de Tesla máis se filtrase a potencias estranxeiras.

Moitos deses documentos, en caixas que quedaran en hoteis onde Tesla viviu toda súa a vida, como o “Regis”, o “Governor Clinton Hotel” ou o “Waldorf Astoria”, foran vendidos en poxa por parte dos hoteis para pagar os gastos pendentes de Tesla tras a súa morte. Tesla nunca casou nin comprou unha casa. Dedicou toda súa a vida ata o final á investigación e viviu en hoteis a maior parte da súa vida.

Algúns destes diarios chegaron a coñecerse polas persoas que tiveron acceso a aquela documentación.

Anos máis tarde, a familia Tesla e a embaixada iugoslava lograron recuperar o material incautado que hoxe en día se atopa exposto no Museo de Nikola Tesla.

13 oct 2010

Nikola Tesla, I: Primeiros anos e Formación (por Isaac Manteiga)

Con este post comezamos unha serie de artigos sobre o grande inventor Nikola Tesla, que iremos posteando por partes.

Nesta primeira entrega imos analizar a súa persoa, a súa vida e as súas inquietudes, ademais do seu proceso formativo.



Ficha de identidade




Nikola Tesla (10 de xullo de 1856, Smijan, Croacia – 7 de xaneiro de 1943, Nova York, Estados Unidos) foi un inventor, enxeñeiro mecánico e enxeñeiro electricista, ademais dun dos máis importantes promotores da enerxía comercial.

A fama de Tesla vén dada polas súas revolucionarias invencións no campo do electromagnetismo, desenvolvidas entre finais do século XIX e comezos do XX. Tesla desenvolveu preto de 700 patentes, que xunto co seu traballo teórico serviron de base para os sistemas de corrente eléctrica alterna, como o sistema polifásico de distribución de enerxía (actualmente en uso) ou o motor de corrente alterna, que contribuíu decisivamente ao desenvolvemento da segunda revolución industrial. Tal é a súa influencia no campo que a unidade de medida do campo magnético no Sistema Internacional de Unidades (tamén chamada de densidade do fluxo magnético e indución magnética) foi denominada Tesla na súa honra na Conférence Générale des poids et mesures celebrada en París no ano 1960.

Ademais do seu traballo sobre a Enxeñaría electromecánica e o electromagnetismo, Tesla contribuíu en varios graos ao desenvolvemento doutros campos, coma a robótica, o control remoto, o radar, a ciencia da computación, a balística, os primeiros pasos en microscopios electrónicos, a fotografía láser, os raios X, a física nuclear ou a física teórica.



Infancia, enfermidade e xenialidade.

Nikola Tesla naceu o 28 de xuño de 1856 en Smijan, Croacia. En 1862 a súa familia trasladouse á veciña localidade de Gospić. Durante a súa infancia, Tesla sufriu diversos episodios de enfermidade, que xunto coa a súa intensa historia familiar acabarían creándolle diversos problemas psicolóxicos e fobias.

Tesla presentaba unha afección moi peculiar, na cal sufría que cegadores feixes de luz aparecesen diante dos seus ollos, frecuentemente acompañados de alucinacións. Normalmente as visións estaban asociadas a unha palabra ou idea que lle daba voltas na cabeza, mais outras veces dábanlle a solución a problemas que lle xurdiran. Tamén en ocasións tiña reminiscencias de eventos que lle sucederan previamente na súa vida; fenómenos que comezan xa durante a súa infancia.

Parte da xenialidade de Tesla radicaba en que podía visualizar un obxecto ou unha invención no seu cerebro con precisión extrema, incluíndo todas as dimensións, antes de iniciar a etapa de construción. Grazas a isto, non adoitaba debuxar esquemas, e no seu lugar concibía tódalas ideas só coa súa mente. Normalmente, isto continuaba á fase de experimentación: ”Todo o que invento funciona como o imaxinei, a experimentación desenvólvoa tal como a tiña previsto“. Aínda que xa desde pequeno inventa obxectos orixinais dun xeito autodidacta, é só á idade de 17 anos cando empeza a interesarse realmente nos seus inventos.

Tesla pasaba moito tempo lendo moitas obras e memorizando libros completos. Segundo algunhas fontes podería posuír unha memoria fotográfica.



Os seus estudos

Tesla realizou os seus estudos no Gymnasium Karlovac en Karlovac, onde completou o plan de estudos de catro anos no término de tres.

En 1875 comezou os estudos de enxeñería eléctrica na Universidade de Graz, onde estudou os usos da corrente alterna. Malia que algunhas fontes afirman que rematou a licenciatura, a Universidade de Graz afirma que Tesla non continuou máis alá do segundo semestre do terceiro ano, durante o que deixou de asistir ás clases, non recibindo ningún título. En decembro de 1878 deixou Graz e deixou de relacionarse cos seus familiares. Dirixiuse a Maribor (Eslovenia), onde obtivo o seu primeiro emprego como axudante de enxeñería, traballo que desempeñaría durante un ano.

Posteriormente, Tesla foi persuadido polo seu pai para asistir á Universidade Carolina en Praga, á que asistiu durante o verán de 1880, onde foi influenciado por Ernst Mach. Porén, despois do falecemento do seu pai deixou a universidade, completando soamente un curso.



Os seus primeiros pasos no mundo da enxeñería

En 1880, Tesla trasladouse a Budapest para traballar na compañía nacional de teléfonos. Alí coñeceu a Nebojša Petrović, un inventor novo de orixe serbia que vivía en Austria. A pesar de que o seu encontro foi breve, traballaron xuntos nun proxecto usando turbinas xemelgas para xerar corrente continua. Para cando se procedeu á apertura da central telefónica no 1881 en Budapest, Tesla xa era o xefe da parte eléctrica da compañía, e foi máis tarde enxeñeiro do primeiro sistema telefónico do país. Tesla tamén desenvolveu un dispositivo do que se dubida se era un repetidor telefónico ou amplificador ou ben o primeiro altofalante.

23 ago 2010

Humidades

O aire é húmido, é dicir, entre outras cousas, na mestura que o compón atopamos entre un 0 e un 7% de vapor de auga. Este valor pode variar en función dos ambientes, por exemplo, despois de ducharnos, a cantidade de vapor de auga que hai no baño aumenta, pero este aumento ten un límite, e cando a cantidade de vapor de auga é máxima e non admite máis dicimos que o aire está saturado. A cantidade de vapor de auga que absorbe o aire antes de saturarse varía en función da temperatura, a maior temperatura máis absorbe, e a menor menos. O que acontece cando o aire se satura, é que o vapor de auga se condensa, é dicir, aparecen pinguiñas de auga.

A humidade relativa é a relación entre a cantidade de vapor de auga que hai no aire a unha temperatura determinada e a cantidade de vapor de auga precisa para saturar o aire a esa mesma temperatura expresada en tanto por cen, a humidade relativa indica o preto que está de saturarse o aire. Se temos aire coa humidade relativa próxima ao 100% e baixa a temperatura o suficiente, o vapor de auga sobrante condensa. Un claro exemplo disto, volvendo á ducha, é que os espellos abafan. O aire admite unha cantidade de vapor de auga a unha determinada temperatura, pero cando arrefría, a cantidade de vapor que admite antes de saturarse é inferior e por tanto condensa, esta temperatura denominarémola punto de orballo. Dito doutra maneira, cando arrefriamos o aire por debaixo da punto de orballo, o vapor de auga sobrante condensará.

Outro exemplo de condensación debido a que baixamos da punto de orballo é o rego que se forma baixo os coches tras unha viaxe en pleno verán co aire acondicionado posto, o aire pasa a través do evaporador arrefriándose para ir ao habitáculo, se o aire baixa da punto de orballo, o vapor de auga sobrante condénsase e acaba caendo dando lugar a ese rego que seguramente a máis de un lle terá dado un susto.

21 ago 2010

LDK 22: Arrefriador de botellas


Isto é un arrefriador de botellas, para fabricalo, o autor crea tres estruturas de arame que serven de soporte para sendas toallas que mete nun caldeiro perforado. O funcionamento é tan simple coma o dun botixo, ben, en realidade o funcionamento é o mesmo có dun botixo: ao evaporarse a auga, o medio arrefría. Xa está, é suficiente con humedecer as toallas e deixar que se vaian secando para que absorba a calor das bebidas.

O sistema do botixo é exactamente o mesmo, a auga empapa o botixo, esa auga evapórase arrefriando a auga que hai no interior. Canto máis seco e quente sexa o aire mellor funcionará debido a que se evaporará máis cantidade de auga. 

Enlace Instructables [en]: Dew Bucket : Evaporative Drink Cooler.
Buscando información para a entrada atopei unha entrada máis que recomendable sobre unha neveira cun funcionamento similar [es]: El efecto botijo.
Enlace Wikipedia [es]: Botijo.

13 ago 2010

Bomba de calor

Continuando o post sobre neveiras, vou explicar o funcionamento dun aire acondicionado e dunha bomba de calor. Para comezar situémonos en pleno mes de agosto con moita calor, alguén di "vou abrir a porta da neveira para que se arrefríe a habitación", que conseguiría ese alguén? Arrefriaría momentaneamente a habitación debido ao aire frío que almacena a neveira, pero en canto os aires se mesturasen a temperatura vovlería subir, xa que o compresor tamén xera calor debido ao traballo que realiza. Pero ben, se colocamos a neveira no medio dun tabique deixando cara a un lado o interior da neveira coa porta aberta, e cara ao outro o condensador (a reixa traseira), pasariamos a ter un refrixerador nunha habitación, e un calefactor na outra.

Desta idea tan simple parten os sistemas de climatización. Se poñemos nunha casa un aparello (aquí xa terá unha forma diferente da neveira) onde o condensador quede fóra da casa e o evaporador dentro, a casa arrefriarase quecendo o ambiente exterior (que obviamente non se notará). Se preto da instalación hai un río ou un regato, poderemos somerxer o condensador na auga para optimizar o funcionamento, así o intercambio de calor será máis eficiente, sen ser significativo o aumento de temperatura do mesmo.

Agora, se quixésemos ter un sistema de calefacción, colleriamos un aparello que estivese ao revés, é dicir, o evaporador fora e o condensador dentro. Poderiamos somerxer na auga ou enterrar o evaporador para optimizar o intercambio de calor, mentres que o condensador poderiamoso deixalo directamente baixo o pavimento para ter un chan radiante, ou poderiamos usalo para quentar a auga dun circuíto de radiadores.

O ideal sería ter unha instalación na que puidésemos inverter a circulación do refrixerante para que onde antes estaba a baixa temperatura pasase a estar a alta temperatura e viceversa. Pois isto é posible grazas a unha válvula de catro vías, e a dúas válvulas que permitan o fluxo nun único sentido formando o esquema seguinte:


Aquí bastaría con cambiar a posición da válvula de catro vías para que o condensador pase a ser evaporador e o evaporador condensador, tendo así un aire acondicionado no verán e unha calefacción en inverno.

2 ago 2010

Como funciona unha neveira

Unha neveira é un electrodoméstico dotado dun sistema frigorífico utilizado para conservar os alimentos a baixa temperatura. A intuición dinos que a temperatura de dous corpos en contacto tende a igualarse do mesmo xeito que o fan os niveis de dous depósitos de auga cando se comunican, e ademais dísto cando facemos algún movemento ou similar estamos xerando calor, así que o de arrefriar algo, en principio, parece dificil.

Faraday estudou que cando se aplican cambios de estado sobre os materiais aparecen variacións de temperatura, é dicir, se comprimimos un gas, condensarse, gañará calor e por tanto aumentará; se polo contrario o descomprimimos, evaporarase, cederá calor e baixará de temperatura. Como exemplo disto, temos que cando recargamos un chisqueiro, a punta do bombona de recarga queda fria (ás veces conxelada).

Esta é a base da suoración, é dicir, cando suamos cubrimos o noso corpo cunha capa de de líquido (maioritariamente auga) que cando se evapora arrefría, arrefriando desta maneira tamén a superficie da pel. Neste aproveitamento das presións tamén é no que se basea o aire acondicionado da cidade milenaria, e tamén o funcionamento dunha neveira.


A imaxe que está sobre estas liñas é un diagrama do funcionamento dunha neveira, e temos:

  1. Condensador.
  2. Válvula de laminación.
  3. Evaporador.
  4. Compresor.

Para comezar teño que dicir que o diagrama representa un circuíto cerrado de tuberías cheas de refrixerante, e para situarvos un pouco, o número 1, o condensador, é esa reixa que se ve na parte de atrás da neveira. Esa é a parte a alta presión e alta temperatura, aí é onde o circuíto cede calor ao medio.

A continuación vén o punto 2, a válvula de laminación, é o elemento que fai que o circuíto perda presión, aínda que en en circuítos pequenos (coma as neveiras domésticas), esta válvula é substituída por un tubo capilar que consegue unha descompresión do refrixerante. Esta descompresión é análoga, ao que pasa na autovía en hora punta, supoñámola de 3 carrís e cun accidente nos carrís esquerdo e central, antes do accidente o tráfico está conxestionado, na zona do accidente tamén, pero ao saír do accidente o tráfico vólvese moito máis fluído.

O punto 3 é o evaporador, aí o líquido xa está a baixa presión e baixa temperatura, e recibe o calor do medio, esta é a parte que está en contacto co interior da neveira e que a mantén fría.

A última parte do circuíto, o punto 4, é o compresor, onde o refrixerante se comprime para pasar ao condensador a alta presión e alta temperatura.

Para finalizar, a termodinámica dinos esa famosa frase de "a enerxía non se crea nin se destrúe, só se transforma", e como a calor é enerxía, hai que dicir que a enerxía que existe no condensador é igual á enerxía no evaporador máis a xerada no compresor. Continuarei ampliando a información e posibilidades deste sistema.

Imaxe está tomada de El Tamiz, onde tamén explica o funcionamento da neveira.

20 jul 2010

LDK 08: Galletas enerxéticas

"As galletas de chocolate teñen máis enerxía que o TNT (trinitrotolueno)" é unha afirmación que pode sonar contraditoria ou irreal, pero isto débese a unha falsa idea do que é a enerxía e como se almacena.

Unhas galletas de chocolate teñen aproximadamente 5kcal/g, mentres que o TNT ten 0,65kcal/g. O motivo polo que se usa o TNT en explosións é a súa inestabilidade, é dicir, a súa maneira de liberar a enerxía. As galletas liberan a enerxía moi amodo, mentres que o TNT o fai de súpeto. Isto débese a que os átomos das moléculas de TNT son resortes comprimidos cun seguro, en canto se solta o seguro, a enerxía é liberada. Desta maneira, se rompe unha molécula de TNT, a enerxía rompe os "seguros" adxacentes e prodúcese unha reacción química en cadea que fai detonar todo o TNT.

[O artigo orixinal do que saquei a idea, me informei, e en parte traducín en cienciaonline.com]