Mostrando entradas con la etiqueta EXPERIMENTOS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta EXPERIMENTOS. Mostrar todas las entradas

14 dic 2010

Por que non caemos da bicicleta?

É ben sabido que canto máis rápido imos nunha bicicleta (sen ser esa velocidade excesiva para unha circulación segura), máis fácil é gardar o equilibrio. Isto débese a unha magnitude física denominada momento cinético ou angular. Aínda que esta magnitude non sexa exclusiva das rotacións, si é, probablemente, onde mellor reflectida se vexa.
O momento cinético oponse ao cambio de dirección do plano que o contén, de maneira que canto maior sexa este na roda, máis dificil será que caia. O momento obtense de multiplicar a cantidade de movemento, P, polo vector que o une co eixe de xiro, v. Para que o momento aumente, deberá aumentar un dos factores, este aumentará ao aumentar o radio, por tanto, son máis estables as rodas máis grandes; tamén aumentará a estabilidade cun aumento da cantidade de momento, que variará directamente coa variación do peso das rodas ou da velocidade de xiro. Recentemente publicáronse en internet novas sobre bicicletas coas que era máis fácil gardar o equilibrio grazas a un xiroscopio, é dicir, un aparello que baseada o seu funcionamento no que acabamos de explicar.

Cabe destacar que as balas tamén manteñen a súa dirección grazas ao momento cinético; os canóns das armas teñen unhas estrías elicoidais que fan que o proxectil xire e por tanto siga xirando tras ser disparado e que desta maneira non se desvíe da traxectora determinada nun principio.

Un dos efectos máis abraiantes que se pode observar grazas ao momento cinético é o que se ve neste vídeo (tedes que clicar, xa que non deixa embebelo), unha roda mantén a verticalidade, grazas ao xiro, aínda que só está suxeita dun extremo. A continuación deixo outro vídeo no que se mostran outras curiosas consecuencias do efecto:

25 oct 2010

Motores de combustión externa

Denomínase motor de combustión a unha máquina que transforma a enerxía procedente da combustión en movemento. Existen dous tipos de motores segundo o lugar onde se realiza a combustión, por unha banda temos os motores de combustión interna, nos que son os propios gases da combustión os que producen o movemento; mentres que pola outra banda temos os motores de combustión externa, nos que a calor producida pola combustión quenta un fluído que se encarga de crear o movemento.

Os motores de combustión interna máis habituais son os de catro tempos dos coches, ben sexan de ciclo Otto ou Diesel, e os de dous tempos -sempre ciclo Otto- dalgunhas motos, cortacespedes ou motoserras. Pero non son os únicos. Estes motores (os que nomeei, non todos os de combustión interna) usan a enerxía da propia combustión para mover un pistón que move un veo, ou eixe acobadado, para conseguir desta maneira un movemento circular.

Os motores de combustión externa máis antigos son os motores de vapor. No século I, Herón de Alexandría deseñou a Eolípila, un motor de vapor que consiste nun depósito de auga cerrado con dúas tubaxes dobradas. Cando lle aplicamos calor ao depósito, o vapor sae e fai xirar o recipiente que a contén debido á forma e posición das tubaxes. Se queredes probar a facer unha eolípila caseira, basta con poñer unha tubaxe estreita, dobrada e chea de auga nun vaso de plástico cunha candea debaixo, de maneira que quede coma neste video. Este aparello foi considerado un xoguete debido a que non se lle atopou ningunha utilidade práctica, pero foi, segundo a wikipedia, en 1606 cando un inventor español, Jerónimo de Ayanz y Beaumont, fixo a primeira patente da máquina de vapor. 


A máquina de vapor é un mecanismo cunha válvula que permite a entrada de vapor por un ou outro conduto para mover un pistón adiante e atrás como se mostra a partir do minuto 1:00 do seguinte vídeo:


Pero non todos os motores de combustión externa son a vapor, existen outros,coma o motor Stirling, un motor que en vez de auga ten gas, e cuxa fonte de calor poden ser os raios de sol reflectidos e concentrados mediante discos parabólicos.

Vínculo: Máquina Stirling caseira con dous pistóns.

21 oct 2010

LDK 48: Prisma de auga

Para comezar, hai que deixar claro que o raio de luz branca que emite o Sol en realidade non é branco, é unha combinación das diversas cores do espectro, estas cores poden separarse mediante un prisma de vidro, e este efecto chámase dispersión refractiva ou dispersión cromática. Cando as cores se separan debido a gotas de chuvia, fórmase o coñecido arco da vella. 


Cando un raio de luz cambia de medio a través dunha superficie oblicua, sofre unha variación de velocidade que implica un cambio de dirección denominado refracción. O ángulo do cambio de dirección varía en función dos índices de refracción, e estes últimos varían en función da lonxitude de onda; cando aumenta a lonxitude de onda, o índice de refracción diminúe, de maneira que as ondas con lonxitude de onda máis longa (vermello) se desvían menos cás que teñen a lonxitude de onda máis curta (violeta). Deste modo cada unha das cores que forman o raio, ao incidir no prisma, sofren unha desviación en función da lonxitude de onda, e ao volver a saír do prisma, a luz branca descomponse nas diferentes cores que forman o espectro.


Unha maneira de separar as cores sen un prisma de vidro, é empregando un prisma de auga. Para construílo precisamos:


  • Unha bandexa con auga.
  • Un espelliño.
  • Unha superficie sobre a que proxectar (unha folla de papel por exemplo).
  • Unha raiola de sol.



É moi sinxelo, basta con coller a bandexa con auga e somerxer o espello nela con certa inclinación e de maneira que incida a raiola de sol na parte somerxida do espello, deste modo, ao saír da auga, teremos o raio de luz descomposto. Para rematar, basta con poñer unha folla de papel na que proxectar as cores descompostas.

Grazas a este aparello, o raio é refractado unha vez ao entrar na auga, e outra ao saír, para, desta maneira, conseguir separar as cores igual ca nun prisma de vidro.

Fonte imaxe.
Fonte dispersión.