Mostrando entradas con la etiqueta INFORMÁTICA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta INFORMÁTICA. Mostrar todas las entradas

21 jul 2011

LDK 165: Varias contas de GMail nunha

Hoxe mostrámovos un pequeno truquiño informático que nalgún caso pode sacar do apuro de ter que crear unha conta auxiliar. 

Existen algúns servizos que só permiten asociar unha conta do seu servizo a cada dirección de correo electrónico, este é o caso de Twitter ou About.me. Pero aínda que moitos de nós traballamos con varias contas de Twitter, non queremos crear varias contas de correo que só empregaríamos para iso. Para evitalo, GMail permítenos intercalar algún punto na dirección de correo elecrónico de maneira que que os e-mails chegan á dirección orixinal e aparentan ser distintos.

Exemplo:
Temos unha conta de Twitter asociada a exemplo@gmail.com e queremos crear unha segunda conta asociada ao mesmo correo pero, como xa temos ese correo asociado a unha conta, non nos deixa. Cando solicita o correo, introducimos na dirección e.xemplo@gmail.com, e xa nos deixa crear a conta. Todos os correos seguirán chegando á conta orixinal: exemplo@gmail.com.
Se se vos fai raro, e queredes comprobalo, decídelle a un amigo que vos mande un e-mail á vosa dirección de correo intercalando un punto (ou varios) polo medio. Xa veredes como chega igual :).

30 jun 2011

LDK 156: Ataques de denegación de servizo

Ultimamente escoitouse falar dos ataques DDoS levados a cabo por Anonymous. Estes ataques, tamén coñecidos como ataques distribuídos de denegación de servizo (Distributed Denial of Service) parten da idea do ataque DoS (Denial of Service), un ataque a unha rede que pretende que o recurso sexa inaccesible polos usuarios lexítimos. A diferenza entre o ambos os dous é que no DDoS o fluxo de información lévase a cabo dende varios puntos de conexión.

Estes ataques pretenden a saturación dos portos cun fluxo de información para que o servidor se sobrecargue, non poida facerlle fronte e así provocar a perda da conectividade da rede polo consumo do ancho de banda e, desta maneira, deixar fóra de servizo a vítima. Isto, en moitos casos, faise a través dunha botnet, é dicir, unha rede de bots programados para encargarse de facer o fluxo de información automaticamente, pero non sempre é así, xa que no caso que comentabamos dos coñecidos Anonymous, é un grupo moi numeroso de usuarios o que se encarga de acceder reiteradamente a unha páxina web ata conseguir o colapso da mesma.

Este ataque non ten por que ser malicioso, e pode ser unha simple ferramenta dun administrador de redes para comprobar a capacidade de tráfico que un ordenador pode soportar sen volverse inestable.

10 may 2011

LDK 134: Compact Disc

O CD ou Compact Disc é un soporte dixital óptico para todo tipo de datos que foi creado en 1980 por Sony e Philips. O CD ten unha capacidade inicial de 650 MB nun diámetro de 12 cm, medida suficiente para gardar dentro os 74 minutos que dura a 9ª Sinfonía de Beethoven.

O disco componse dun pedazo de plástico de policarbonato no que, durante a fabricación, se imprimen unhas protuberancias microscópicas que forman unha espiral que vai dende o centro cara ao exterior que pode medir case 5 km que serán as que empregue o lector. Unha vez que se moldeou o policarbonato, aplícase unha delgada capa de aluminio reflector que cobre as protuberancias e, finalmente, cóbrese o aluminio cunha capa de acrílico que, ademais de protexer, serve de base para a etiqueta.

Existen catro tipos de CDs dependendo do seu fin:
  • Só lectura: CD-ROM (Compact Disc Read Only Memory).
  • Gravable: CD-R (Compact Disc - Recordable).
  • Regravable: CD-RW (Compact Disc - Re-Writable).
  • CD audio: CD-DA (Compact Disc - Digital Audio).
Para rematar, só queda dicir que este formato de soporte xa está caendo en desuso ao ser desprazado por memorias USB ou discos duros externos, que resultan máis económicos e permiten gravar os datos dunha maneira máis sinxela e unha maior cantidade de veces.

19 mar 2011

LDK 112: De 'geeks' e 'nerds'


A partires de ver a serie documental Triumph of ther Nerds (por recomendación de @durdengarci), pensei que sería interesante plantexar as diferenzas entre dous termos que ás veces se empregan erroneamente: geek e nerd. 

Se buscamos definicións, atoparemos cando menos 80.900 resultados, dos que poderíamos destarcar os seguintes:

Geek: Persoa que elixiu a concentración no canto do conformismo; alguén que persegue a habilidade (especialmente a habilidade técnica) e a imaxinación, no canto da aceptación social da maioría. Os geeks adoitan padecer unha versión aguda da neofilia (sentirse atraídos, excitados e complacidos por calquera cousa novidosa). A meirande parte dos geeks son hábiles cos ordenadores e entenden a palabra 'hacker' como un termo de respeto, pero non todos eles son 'hackers'. De feito, algúns que sin 'hackers' chámanse a si mesmo geeks porque consideran (con toda a razón), que o termo 'hacker' debe ser unha etiqueta posta por outros, non que un poña un mesmo.
Unha descrición máis completa, inda que máis longa, incluiría a todos os "xogóns, apaixonados, aficcionados á ciencia ficción, punks, pervertidos, nerds, especies de calquera subxénero e trekkies". O tipo de persoas que non vai ás festas de colexio, promocións e outros eventos. E que mesmo se sentiría ofendida pola simple suxerencia de que quizáis estiveran interesados (...)
Por outro lado,
Nerd: [1] Termo pexorativo, aplicado a calquera cun coeficiente intelectual por riba da media pero con poucos dons cando se trata de charlar por charlar e dos rituais ordinarios.
[2] Termo apreciativo aplicado (conscientemente e enreferencia ao sentido 1) por alguén que sabe o que realmente é importante e a quen non lle apetece perder o tempo con charlas triviais ou xogos de status para tontos (...)
Podiríamos concluír entón dicindo que os nerds son persoas que mostran un desinterese total polas habilidades sociais, a cambio de involucrarse obsesivamente en proxectos de estudo científico e informática. Mais o desinterese é tal que non se preocupan polo que comen (e mesmo por se comeron ou non), polo que durmen ou por facer deporte. Adoitan ter unha vida sexual pouco activa, ser tímidos, nerviosos e febles emocionalmente.

Pola contra, os geeks serían persoas moi interesadas polas novidades tecnolóxicas, mais sen ese grao de obsesividade que limita as habilidades sociais.


Webgrafía
  • As definicións están tomadas do diccionario Jargon File 4.3.3, vía Microsiervos.
  • Wikipedia: Geek, Nerd

19 feb 2011

LDK 100: O TEI

A TEI ou Text Encoding Initiative é un consorcio de diferentes institucións, grupos e proxectos de investigación que desde 1980 vén desenvolvendo e mantendo un estándar para a representación de textos nun formato dixital.

O seu lanzamento máis importante é o conxunto de Guidelines, que desde 1995 veñen marcando o estándar de codificación para textos en formato dixital, especialmente nas humanidades e as ciencias sociais.

Estas Guidelines definen máis de medio milleiro de diferentes compoñentes textuais e conceptos, que poden ser expresados cunha linguaxe de marcación e definidas por un esquema DTD ou XML. O esquema de TEI é modular, deseñado de forma tal que pode ser modificable dacordo cos diferentes intereses do usuario mediante a combinación de modulos independentes que permiten a creación de esquemas de programación ad hoc. Deste xeito o TEI ten unha grande versatilidade e permite un número moi importante de aplicacións diferentes combinando un número limitado de módulos e elementos.

Os elementos básicos do TEI levan sendo estables desde hai máis dunha década. En 1994 publicouse TEI P3, que foi actualizado á versión P4, adaptada para o uso do XML, en 2002. A versión actual, que regulariza boa parte das prácticas de codificación de XML segundo as directrices promovidas por W3C (eliminación de algunhas etiquetas e potenciación do uso de atributos), saíu á luz en 2007.

Usan TEI, entre outros moitos proxectos, o British National Corpus ou o Perseus Project.

Podedes ler as Guidelines nesta ligazón.

17 feb 2011

LDK 99: Como crear contrasinais seguros


A clave do correo, a do Facebook, a de Twitter, o PIN do móbil, da tarxeta bancaria... na nosa vida diaria botamos man constantemente de contrasinais. Pero, son estes contrasinais seguros? Que podesmos facer para que o sexan?

Intentaremos achegar algunhas claves que debemos ter en conta.

Claves numéricas curtas

Coas claves curtas, tipo código PIN do móbil ou da tarxeta bancaria, cómpre que levemos a cabo certas técnicas de seguridade.
  • Cambiar o código inicial. Algo básico é cambiar o código predefinido por un que nos sexa máis doado de aprender, ou aprendelo e desfacerse (destruír) do documento no que está escrito.
  • Evitar datas obvias: naciches o 5 de abril de 1988? Nada de xogos coa data, do estilo 5488, 1988, 0504... se che rouban a carteira e tes outro documento (carné de identidade, por exemplo), eses datos son conseguíbeis sen moito esforzo.
  • Evitar combinacións sinxelas: números consecutivos (1234, 4321, 5678...) e series de iguais (5555, 3333...).
Daquela que poño?
  • Números que non signifiquen nada, ao chou, e nos esforcemos en aprender.
  • Combinacións de números ou datas persoais íntimas, que sexa doado para non esquecer.
Claves de correo, étc.

En canto ao resto de claves, as que permiten combinacións alfanuméricas, como pode ser a do correo electrónico ou redes sociais, debemos evitar os seguintes elementos típicos:
  • Números/letras consecutivas ou combinacións destas: 123456, abc123...
  • Número de teléfono. É tremendamente habitual este tipo de clave, e unha irresponsabilidade.
  • Nome da parella. Demasiado obvio.
  • Palabras que aparezan no diccionario.
Como podemos facela segura entón? Seguindo estes consellos:
  • Unha clave longa. Aquí o tamaño si que importa (seteñounhaclavelongaémáisdifícil)
  • Combinación de letras maiúsculas e minúsculas, números e caracteres (93así%comBiNO63de?*TOdO)
  • Acrómimos: usar, por exemplo, a primeira letra de cada palabra dunha frase con significado para ti (cos consellos anteriores).
  • Ter claves diferentes para servizos diferentes.
  • Cambiar de vez en cando a clave
Seguindo estes breves consellos mellorarás a túa seguridade. Claro está e facer unha ristra de caracteres alfanuméricos ao chou é inda máis seguro. Inda que hai que ter coidado, non sexa que logo non a lembres! ;)

8 feb 2011

LDK 95: Coñece a IP do teu router e o usuario e contrasinal por defecto

Pode que nalgún momento teñas precisado configurar algo no teu router. E sabes perfectamente que eses datos telos ben gardadiños nun caixón onde gardas todo o relacionado con ordenadores. Vas buscalo e... oh wait, non está aló...

Que facer nese caso? Como o máis probábel é que non teñas mudado eses datos, o teu router seguirá mantendo a IP de acceso, usuario e contrasinal por defecto. 

Neste caso podemos visitar a web RouterIPAddress. Nesa web, poderemos introducir marca e modelo do noso router e facilitaranos eses datos por defecto. Ademáis, permite a colaboración, engadindo novos modelos.

15 ene 2011

LDK 85: Suspensión e hibernación

Sabemos que os nosos computadores (independentemente do sistema operativo que empreguemos) proporciónannos, alén da opción de apagado do equipo, outras dúas: hibernar e suspender. Con esta LDK trataremos de explicar en que se asemellan e en que se diferenzan.

Semellanzas
  • Reducen o consumo de enerxía.
  • Ao iniciarse, deixan todo como cando se iniciou o estado de suspensión/hibernación.

Diferenzas
  • En estado de suspensión non se deixa de suministrar enerxía. Mantéñense activas as diferentes tarxetas (son, rede...), a CPU e a memoria. No caso de que se interrumpa o abastecemento de enerxía, pérdese todo o traballo.
  • Coa hibernación, o computador garda todo no disco duro (traballo, estado dos programas, étc), previa compresión. Isto permite desconectar o sistema de alimentación sen perder o traballo realizado.


Consellos de uso

O estado de suspensión débese empregar con precaución e esporadicamente (parada para descanso, étc). Doutra banda, podemos confiar plenamente no uso do modo de hibernación, cuxo uso é recomendábel para computadores que dispoñen de pouca RAM e que adoitan tardar moito en arrancar, ou tamén para cando adoitamos traballar con programas pesados e non queremos eternizarnos.

29 nov 2010

Eduroam: que é e configuracións para Android e Ubuntu 10.10


Se vos movedes por entornos académicos ou de investigación, seguramente teñades oído falar de Eduroam.

O nome Eduroam provén de contraer dúas palabras (education + roaming) e trátase dun servizo de conexión WiFi en mobilidade, pensada para a comunidade docente e investigadora.

Grazas a esta rede, é posíbel que os membros das entidades que compoñen o consorcio Eduroam poidan acceder a Internet dende calquera institución como se estivesen na propia.



O proxecto de Eduroam naceu en 2003, dunha iniciativa conxunta de institucións académicas dos Países Baixos, Finlandia, Portugal, Croacia e o Reino Unido, mais pouco tempo despois uníronse a maioría dos países de Europa.

Hoxe en día, xa se inclúen no proxecto países de Asia e os EUA e Canadá.

Se sodes membros dalgunha comunidade con acceso a Eduroam, non dubidedes en comezar a empregala. Pode servos útil cando viaxedes polo mundo adiante para cousas relacionadas coa investigación, mais tamen de ocio persoal (A alternativa para conectar os nosos smartphones cando viaxemos ao extranxeiro?)

Configuración da rede Eduroam en Android

Para conectarnos dende o noso móbil con Android, deberemos establecer conexión coa rede Eduroam. Unha vez feito isto, pediránsenos os seguintes datos:
  • Método EAP: TTLS
  • Autenticación de fase 2: PAP
  • Certificado de autenticación: en branco
  • Certificado de cliente: en branco
  • Contraseña de clave privada: en branco
  • Identidade: nomedeusuario@dominiouniversidade.oquesexa
  • Identidade anónima: en branco
  • Contrasinal: a contrasinal do correo
Así de sinxelo.

Configuración da rede Eduroam en Ubuntu 10.10

Dende o administrador de rede, seleccionamos Eduroam. A continuación completamos cos datos seguintes a configuración:
  • Seguridade inarámbica: WPA empresarial
  • Método EAP: TTLS
  • Tipo de clave: Automático (predeterminado)
  • Tipo de Phase2: PAP
  • Identidade: nomedeusuario@dominiouniversidade.oquesexa
  • Coontrasinal: a contrasinal do correo.
Saber máis:

25 nov 2010

LDK 63: Arroba (@)

Chámase arroba ao símbolo (@) empregado para representar a unidade de masa arroba, que equivale a un quintal (46,039625555 Kg) e procede do mozárabe, que o tomou prestado do árabe الربع (ar-rub), idioma no que significa cuarto ou cuarta parte.

Taula de Ariza. Demostra que @ xa se empregaba arredor do 1500

Un dos documentos máis antigos no que se atopou o símbolo @ data de 1536 e trátase dunha carta enviada por un mercader italiano dende Sevilla a Roma na que detallaba a chegada de tres barcos procedentes de América, cargados de tesouros. Mais hai quen, como o historiador aragonés Jorge Romance, aseguran que o símbolo xa se empregaba en 1448 nun envío dende Castela ao Reino de Aragón.

Mais hoxe en día, o seu uso máis habitual é o do campo da informática e internet. Neste eido, o seu significado é en (de at, en inglés) e o seu uso garda o formato usuario@servidor (usuario en servidor)

Ademais, no inglés emprégase como abreviatura de at. Así, é habitual ver cousas como "@ home" (na casa).

19 nov 2010

DNI-e: que é e como preparar o noso computador con Ubuntu para usalo

Dende hai uns anos, España está a emitir o documento de identidade electrónico, mais coñecido polas súas siglas DNI-e, converténdose no estado líder en número de persoas con identificación electrónica, tal e como comentaba Rafael Chávarri, de Red.es, na entrevista que mantivo con Mallando na e-ira durante SIMO Network 2010 .

Nesta entrada trataremos de analizar que é, que podemos facer con el e como preparar o noso computador con Ubuntu para poder usalo.

Que é o DNI-e

O DNI-e é un documento de identidade tradicional ao que se lle engade a identificación virtual, cada día máis necesaria debido ao gran auxe das Tecnoloxías da Información e da Comunicación.

Grazas ao DNI-e poderemos identificarnos unicovamente en Internet e asinar documentos coa mesma validez legal que a sinatura tradicional. Isto aforra custos e tempo, axilizando os trámites administrativos notoriamente.

O documento físico de identidade conta cun chip que contén a seguinte información:
  • Un certificado electrónico de autentificación da personalidade do cidadán.
  • Un certificado electrónico para asinar coa mesma validez xurídica que a rúbrica tradicional.
  • Claves para o seu uso.
  • A nosa pegada dactilar.
  • A nosa foto dixital.
  • A nosa firma manuscrita en formato dixital.
  • Datos da filiación do cidadán, correspondentes co contido personalizado da tarxeta.
Onde se pode usar

Cada vez son máis as actividades e xestións que podemos facer co DNI-e, mais basicamente as accións que podemos realizar con el son:
  • Banca en liña.
  • Compras asinadas por internet.
  • Trámites coa Administración (e-Administración).
  • Identificación no lugar de traballo.
Como preparar o noso ordenador con Ubuntu para usar o DNI-e

Nota inicial: polo de agora só se pode usar en Firefox (e en Internet Explorer en Windows).

O primeiro de todo é asegurarnos de que o lector que temos é compatíbel con Linux. A maioría sono. A partires de aí, faremos o seguinte:

1.- Abrimos a terminal e instalamos os paquetes dos repositorios de Ubuntu coa secuencia:

sudo aptitude install libccid libpcsclite1 pcscd libopensc2 pinentry-gtk2 opensc mozilla-opensc pcsc-tools

2.- Enchufamos o lector e probamos se o recoñece executando o seguinte:

pcsc_scan

Debera aparecer algo semellante a:

PC/SC device scanner
V 1.4.16 (c) 2001-2009, Ludovic Rousseau
Compiled with PC/SC lite version: 1.5.3
Scanning present readers
0: SCM SCR 3310 00 00

Sat Nov 13 17:31:32 2010
Reader 0: SCM SCR 3310 00 00
Card state: Card removed

Ao introducir a tarxeta, debérase iluminar o LED do lector e aparecer algún dato.

3.- Descargar o software do DNI-e da páxina oficial e descomprimir:

tar xvf nome-do-arquivo-descargado.tar

4.- Instalar o paquete:

sudo dpkg -i nome-do-arquivo-descargado-e-descomprimido.deb

5.- Instalar a libraría e certificados no navegador Firefox

Menú Aplicacións > Oficina > Rexistrar módulo DNIe PKCS#11

Acéptase a instalación da libraría e acéptase tamén a instalación dos tres certificados.

6.- Reiníciase Firefox e xa podemos usar o DNI-e.

Fontes consultadas:

14 nov 2010

Exporta todas as túas Waves antes de que Google elimine o servizo

A nova anunciada hai uns meses por Google de que eliminaría o seu servizo Wave cara finais de ano deunos moita mágoa a usuarios coma nós, os redactores de Mallando na e-ira, que lle demos (e damos) bastante uso.

Tras o anuncio, Google comprometeuse a que permitiría aos usuarios exportar todo o seu contido e dende hai uns días xa se pode facer, en formato HTML ou nun arquivo zip que pode conter os arquivos axuntos na onda.

Así que xa sabedes, se non queredes perder nada do que teñades en Google Wave, exportádeo, non vaia a ser que desapareza da noite á mañá.

Fonte Alt1040

22 oct 2010

Unha pequena introdución á Lingüística de Corpus.

En lingüística, chamamos corpus a unha base de datos de textos reais que permite un estudo representativo de elementos lingüísticos empregando unha perspectiva cuantitativa.


Un pouco de historia

O uso dos corpora remóntase ao século XIX, cando se comezaron a recompilar textos escritos de linguas mortas para estudalas. Posteriormente, ata mediados do século XX, os corpora seguíronse empregando con outros obxectivos, como o estudo do proceso de adquisición da linguaxe, o establecemento de convencións ortográficas, a obtención de vocabulario para a aprendizaxe de segundas linguas, os estudos comparativos entre linguas e a elaboración de gramáticas descritivas. Porén, a lingüística de corpus é unha metodoloxía especialmente característica dos séculos XX e XXI, cando o uso dos ordenadores fixeron posible almacenar unha grande cantidade de datos en moi pouco espazo.

Durante a primeira metade do século XX os lingüistas estruturalistas americanos, dentro da chamada Primeira Lingüística de Corpus, consideraban que os corpora eran a única metodoloxía válida para o estudo das linguas, xa que deles poderían obter todos os datos que se precisaban para levar a cabo as súas descricións. Esta primeira xeración de lingüística de corpus caracterizábase pola recompilación de mostras de lingua oral, especialmente de linguas nativas americanas en perigo de desaparecer.

Esta metodoloxía recibiu críticas de Chomsky e de Abercrombie. O primeiro consideraba que os corpora non tomaban en conta o recurso da introspección, que el consideraba o único criterio válido para o estudo das linguas, centrándose na actuación (nas mostras realmente producidas) e non na competencia (as mostras que se poderían producir). Segundo Chomsky, só a competencia podería determinar a gramaticalidade dun enunciado. Ademais, Chomsky opina que os corpus conteñen erros, que son parciais e incompletos e que conciben a lingua como unha entidade finita, mentres que el a considera infinita. As críticas de Abercrombie son de tipo práctico, xa que neses momentos o procesamento dos datos nos corpus era lento, custoso e propenso ao erro: isto facía que o seu uso fose, canto menos, discutible nese momento.

Porén, os corpus seguíronse empregando en fonética, na adquisición de linguas e na lingüística histórica, xa que nestes campos o uso de mostras reais era necesario. Porén, non foron empregados en sintaxe.

Durante as décadas de 1960 e 1970 apareceu a chamada segunda lingüística de corpus, agora xa dominada polo uso dos computadores. Esta segunda xeración preocupouse especialmente pola recompilación de corpus representativos, aparecendo conceptos, como os de marco da mostra, representatividade ou equilibrio, aplicados por primeira vez aos corpora. Favorecéronse as mostras escritas, e tomouse a marca do millón de palabras como referencia.

Nesta época comezaron a aparecer corpus electrónicos, sendo o primeiro o Brown Corpus. Outros corpus importantes desta época, como o SEU, non foran concebidos para ser informatizados, pero posteriormente o serían.



Despois desta segunda xeración, algunhas das críticas de Chomsky e Abercrombie foron rebatidas por un número de lingüistas, entre os que sobresae Leech.

Segundo este, o corpus está suxeito á verificación, polo que, desde o punto de vista do método científico, ten vantaxes fronte á introspección. A intuición non pode ofrecer xuízos válidos sobre datos cuantitativos, como a frecuencia de uso, mentres que os corpus si, xa que cun bo deseño os corpus poden reproducir representativamente os datos de frecuencia de uso dunha estrutura, oración ou palabra na totalidade dunha lingua. Segundo Leech, aínda sendo mostras restrinxidas da lingua, os corpus poderíanse considerar un reflexo da competencia, ao ser a maioría dos seus enunciados gramaticais. Malia isto, Chomsky opina que os corpus só serían un pobre reflexo da competencia.

Co uso do ordenador, as críticas prácticas de Abercrombie quedan anuladas, xa que o ordenador é máis rápido que un grupo de persoas, e pode procesar máis datos a un custo reducido e sen cometer erros


A finais dos anos 80 prodúcese un rexurdir da lingüística de corpus. Isto foi debido aos seguintes motivos:
-Maior número de áreas aplicadas á lingüística xeral, e, en particular, á lingüística computacional.
-Eclecticismo no tratamento dos datos lingüísticos, xa que se considera que por si mesmos nin os corpus nin os xuízos introspectivos son suficientes para explicar os fenómenos lingüísticos.
-Maior disponibilidade de corpus electrónicos.
-Novas tecnoloxías (recoñecemento óptico de caracteres) para introducir textos nas bases de datos máis rapidamente.
-Utilidade dos datos cuantitativos (que a intuición non pode proveer) para o estudo da linguaxe.
-Aparición de produtos comerciais sobre a lingua, que fan que os formalismos de representación teórica das gramáticas se amosen como incompletos, sendo necesaria unha base complementaria de mostras lingüísticas representativas para que o produto tome decisións por si mesmo mediante informacións estatísticas e probabilísticas en caso de ambigüidade sintáctica, semántica ou categorial.



Corpus hoxe:

Para que un corpus sexa entendido como tal hoxe en día, necesítanse unha serie de requisitos:
-Os datos deben ser auténticos: é dicir, mostras reais da lingua obxecto de estudo.
-O formato, de cara a manter a utilidade para o lingüista, debe ser electrónico, de cara a automatizar tarefas como a búsqueda e a recuperación da información, o procesamento de datos estatísticos sobre frecuencias de uso, e a clasificación dos datos.
-Os criterios de selección deben ser lingüísticos e cunha finalidade concreta dentro do marco dos estudos de lingüística. A mostra debe ser representativa, de cara a amosar a variedade da lingua a estudar, dentro do seu marco.
-Deben ter un tamaño suficiente (por exemplo, un millón de palabras). Hai corpus finitos, nos cales ao chegar a un número de palabras deixase de recompilar; e corpus abertos ou monitor, nos que se seguen incorporando textos novos. Porén, hoxe en día se pensa que o tamaño non é tan importante como o deseño do corpus.

Entre outras vantaxes, os corpora hoxe en día ofrecen a posibilidade de verificar teorías gramaticais, dan a oportunidade de acceso de forma sinxela a unha grande cantidade de datos de cara ao estudo da linguaxe e o desenvolvemento de sistemas prácticos de procesamento da linguaxe natural; e permitiron, mediante a súa informatización, automatizar tarefas anteriormente realizadas a man, como a determinación da corrección gramatical dunha estrutura ou o seu análise sintáctico.

Os corpora son tamén moi importantes nos estudos de contraste entre dúas linguas e nos que se basean en datos estatísticos ou cuantitativos; e son imprescindibles nos estudos de lingüística diacrónica, como xa eran desde a primeira xeración da lingüística de corpus.

Entre as desvantaxes, podemos mencionar como a máis importante que en determinadas áreas os corpus seguen sen ser suficientes, necesitándose análises manuais.


-----
Esta entrada baséase en boa medida nun capítulo do traballo final da materia 'Lingüística e Informática', impartida na Facultade de Filoloxía da UdC. Debo, polo tanto, dar as grazas á prof. Alonso polas correccións que introduciu no traballo que se poidan ver aquí.
Podedes atopar máis información sobre a lingüística de corpus nesta ligazón da Prof. Milka Villayandre.

14 oct 2010

Mallando Eventos. SIMO Network 2010 (VI): Opentrad, Lleida.net e Workscreen

Na entrada de hoxe analizaremos tres empresas, cuxos proxectos nos pareceron ben interesantes: Opentrad, Llleida.net e Workscreen.

Opentrad

Opentrad é unha plataforma de servizos de tradución automática en código aberto, capaz de traducir entre máis de 20 pares de idiomas, entre eles o galego.

Permite traducir textos, documentos e navegar por Internet en diferentes idiomas, alén de achegar unha ferramenta para páxinas empresarias ou blogues multilingües.

Ten a vantaxe de ser configurábel e adaptábel ás necesidades do cliente, pensado en termos de software libre, o que optimiza a inversión tecnolóxica ao non ter que mercar licenzas.

Diego Vázquez (esquerda) e Ibon Aizpurua no stand de Opentrad en SIMO Network 2010

Durante SIMO, puidemos falar con Ibon Aizpurua (@epiola) , de Ingeniaritza Eleka linguistikoa, e Diego Vázquez, de Imaxin Software. Con este último, gravamos unha pequena entrevista:



Lleida.net

Lleida.net (lembrádesvos de IRC?) é a primeira operadora de SMS, líder no sector das mensaxes curtas e multimedia. Leva máis de 12 anos adicándose a este sector e a día de hoxe efectúase a través da súa rede máis de un millón de transacións diarias para o envío e recepción de SMS.

Entre os seus clientes están as Administracións públicas, os partidos políticos, medios de comunicación, PEMES e grandes empresas de multitude de sectores.

Foron a SIMO presentando as MMS Certificadas, un servizo que permite certificar en minutos algún suceso, aforrando papeleo e custos. Un uso posíbel é o dos partes de accidente. Neste sentido, dende o lugar do suceso poderíase sacar unha foto co móbil e enviar o parte por MMS á aseguradora, axilizando trámites.

Falamos con Manuel Ruíz, Director de Atención ao Cliente de Lleida.net



Workscreen

Workscreen presentou en SIMO un novo catálogo de pizarras dixitais, que pretenden popularizar nun entorno corporativo, logo do seu éxito na educación, onde Galiza destaca no uso das mesmas. Falamos con Juan, quen nos fixo unha demostración do que podemos facer con elas.


LDK 45: Parámetros dun DVD

Existen numerosos parámetros que definen a un DVD, mais se cadra é preciso que coñezamos algún deles, xa que con eles non se cumpre o todo-vale-para-todo.

Podemos agrupar os DVD's segundo catro parámetros: tamaño, tipo de contido, capacidade, gravación.

Segundo o seu tamaño
  • Estándar. Como o seu nome indica, son os máis extendidos. Son discos cuxo diámetro exterior é de 120 mm, interior 15 mm e anchura de 1,2 mm.
  • MiniDVD: trátase de discos de tamaño máis reducido, cuxo diámetro exterior é de 80 mm.
Segundo o contido
  • DVD-Audio: fabricados para traballar con audio de alta fidelidade.
  • DVD-Vídeo: empregado para filmes, composto de audio e vídeo.
  • DVD-Data: DVD's de propósito xeral, para almacenamento de calquera tipo de datos.
Segundo a capacidade de gravación
  • DVD-ROM: son discos gravados co método de estampación mecánica e de só lectura.
  • DVD-R/DVD+R: DVD gravábel unha única vez. A diferenza entre + e - R está no xeito de gravar e codificar; deste xeito, nos +R os buratos equivalen a 1 lóxicos, mentres ca nos -R son 0 lóxicos.
  • DVD-RW/DVD+RW: DVD's gravábeis varias veces. Novamente, +/- vai en función da codificación
  • DVD-RAM: son discos regravábeis e de acceso aleatorio, polo que se pode gravar/borrar partes, como se fose un disquette.
  • DVD+R RL: discos gravábeis unha sóa vez e de dobre capa.
Segundo a capacidade
  • DVD-5: 4,7 GB. Discos dunha soa cara.
  • DVD-9: 8,5 GB. Discos dunha soa cara, dobre capa.
  • DVD-10: 9,4 GB. Discos de dúas caras, capa simple en ambas.
  • DVD-14: 13,3 GB. Discos de duas caras, dobre capa nunha, capa simple noutra.
  • DVD-18: 17,1 GB. Discos de dúas caras, dobre capa en ambas caras
Outros parámetros: Velocidade de transferencia

A velocidade de transferencia vén dada por factores acompañados dun símbolo "x", que non é máis que un multiplicador liñal da velocidade base: 1,35 MB/s. Así, por exemplo, se temos un DVD 10x, a velocidade será 13,5 MB/s.

Fontes:

12 oct 2010

Mallando Eventos. SIMO Network 2010 (IV): HP

Vista xeral do stand de HP

HP foi un dos partners de SIMO Network 2010, quizais por iso contaba cun dos stands máis completos da feira. Ademais, aproveitou o evento para presentar novos produtos, algúns deles orientados ao mundo 3D, mais tampouco faltaron portátiles e netbooks, algún un tanto curioso.

Compaq Airlife 100

É un smartphone? É un ultraportátil? É ambas cousas. HP achegou á feira o Compaq Airlife 100, un dispositivo que se ben xa fora presentado aló polo mes de abril, non houbo unha campaña potente de lanzamento.

Trátase dun ultraportátil con conexión 3G (leva inserida unha tarxeta SIM exclusiva de Movistar, malia que posúe outro tipo de conexións como WiFi ou BlueTooth), que pretende ser unha solución de mobilidade. Ten unha pantalla táctil de 10.1 polgadas, teclado completo e como sistema operativo Android 1.6. Ademais, posúe unha batería de longa duración, acadando 12 horas de traballo ou 10 días en standby. Pero se hai algo que chama a atención é o arranque instantáneo: con tan só levantar a pantalla teremos o dispositivo operativo para acceder ao noso correo electrónico ou navegar por Internet.

Non terá posibilidade de actualización a versións posteriores de Android e tampouco ten acceso ao Android Market tal e como o coñecemos, xa que Google non certifica a priori as aplicacións para este tipo de pantallas. Neste sentido, poderemos acceder a un Market de HP no que aparecerán as aplicacións certificadas por HP para o tipo de pantalla que leva este dispositivo.

Entrevistámonos con Javier Pascual, membro de HP e Responsábel de Formación da Cadena Telyco.



Pensar en grande

Máis aló deste dispositivo, HP foi a SIMO facendo un chamamento ás PEMES e emprendedores a "Pensar en grande", no sentido de ofrecerlles solucións tecnolóxicas avanzadas para facer realidade calquera proxecto empresarial.

Ademais, achegaron novos dispositivos dotados de tecnoloxía 3D: A HP Designjet 3D, unha impresora de pezas físicas a partires de planos ou o HP Envy 17 3D Edition, un portátil para creadores de contidos 3D, como deseñadores de pezas mecánicas, arquitectónicas ou para animación
Imaxe da HP Designjet 3D
Multimedia

11 oct 2010

Sistemas de numeración

Os sistemas de numeración son moi antigos: antes do noso sistema posicional decimal (indio-arábigo), temos sistemas de numeración en Babilonia, Exipto, ou Roma. O sistema babilónico era posicional e sexaxesimal (base 60), mentres que os sistemas exipcio e romano baséanse nun sistema signo-valor.

Comecemos falando dos diferentes sistemas.



Sistema unario:

Neste sistema temos un único símbolo que é repetido o número de veces necesario para expresar unha cantidade.
Exemplo:

Símbolo: /
/////// = 7

Este sistema é o que empregamos para contar puntos rapidamente (4 paíños + raia formando grupos de 5). Pódese ver o seu uso real no Papiro Matemático de Moscú.



Sistema signo-valor:

Este sistema é unha variación do anterior. Neste caso, temos diferentes signos con cadanseu valor, cada signo é repetido un número de veces que expresan a multiplicación do valor. Súmanse as diferentes multiplicacións até chegar ao valor expresado.
Exemplo:

Símbolos: C =100, X=10, I=1

CCXXXI=231

[CC= 2·100, XXX= 3·10, I= 1·1]


Os sistemas exipcio e romano baséanse (con modificacións) neste sistema.



Sistemas de numeración posicionais:

Os sistemas de numeración posicionais baséanse na idea da adscrición dun valor a cada díxito dependendo da súa posición. Explicaremos este sistema baseándonos no sistema decimal, que é co que traballamos máis habitualmente.

O sistema posicional queda definido pola base, que é o total de díxitos diferentes que se empregan. Así, a base 10 ou decimal ten dez díxitos: {0,1,2,3,4,5,6,7,8,9}.

O valor (X) dun díxito nunha posición (n) [contada desde a dereita] nun sistema de numeración posicional é a multiplicación do valor do díxito (d) polo valor da base (b) elevada á posición (n) menos 1.

Xn= d·b(n-1)


Así, nun sistema decimal, o 5 de 51 terá o seguinte valor:

52= 5·10(2-1)= 5·10 = 50


Un número como 2806 terá a seguinte explicación:

2806= 2·10(4-1)+8·10(3-1)+0·10(2-1)+6·10(1-1)=
2·10³+8·10²+0·10¹+6·10⁰= 2000+800+0+6= 2806


No caso de aparecer ordes menores que a unidade, as bases multiplícanse por exponente negativo:

20,2= 2·10(2-1)+0·10(1-1)+2·10(0-1)=
2·10¹+0·10⁰+2·10-1= 20+0+0,2= 20,2



Outros sistemas de numeración posicional:

Unha vez entendido como funciona un sistema posicional, podemos variar as bases. Ademais da decimal, hai outras tres bases empregadas habitualmente, a binaria (base 2), a octal (base 8) e hexadecimal (base 16).

A base binaria ten só dous díxitos: {0,1}. Emprégase moi habitualmente en diferentes ámbitos pois permite traballar con dous valores de estímulo: presenza ou ausencia, o que é moi útil nos sistemas informáticos.

Convirtamos, pois, un valor calquera de base binaria a base decimal:

10001001= 1·2(8-1)+0·2(7-1)+0·2(6-1)+0·2(5-1)+1·2(4-1)+0·2(3-1)+0·2(2-1)+1·2(1-1)=
1·2⁷+0·2⁶+0·2⁵+0·2⁴+1·2³+0·2²+0·2¹+1·2⁰=
1·128+0·64+0·32+0·16+1·8+0·4+0·2+1·1=
128+0+0+0+8+0+0+1= 137


No sistema octal temos 8 valores {0,1,2,3,4,5,6,7}. E no hexadecimal con 16: {0,1,2,3,4,5,6,7,8,9,A,B,C,D,E,F}.

As operacións son similares ás dos outros sistemas, variando, iso si, o número base polo que se multiplica o valor do díxito.

25 sept 2010

LDK 37: Breve historia do rato

É un dos periféricos máis útiles e empregados, pero... a quen debemos este invento? Foron Douglas Engelbart e Bill English quen durante os anos 60 viron a necesidade de contar cun dispostivo que liberase das tediosas labores de ter que facer todo por comandos e poder dar o salto ás formas gráficas.

Fixeron unha primeira maqueta moi artesanal, en madeira, que rexistraron na oficina de patentes como "X-Y Position Indicator for a Display System", e que xa facía o mesmo que os ratos de hoxe: mover un cursor pola pantaña.

Copia da primeira maqueta. Fonte: Wikipedia

A presentación oficial do rato fíxose a finais de 1986 en San Francisco e foi acompañada da presentación tamén dun entorno gráfico con ventás, alén de hipermedia (un mecanismo para navegar por Internet e usar videoconferencias), pero non sería até 1981 cando se lanzou de xeito comercial o primeiro computador con rato incluído: Xerox Star 8010. Malia todo, non se faría popular até o lanzamento de Macintosh en 1984, despois de que Steve Jobs (Apple) pedira un deseño dun rato que permitise fabricación en serie e cun custe de menos de 35$, xa que o tipo Xerox custaba arredor de 400$

En posteriores variacións, incluiuse a roda e o sensor óptico por diodo LED, melloras que se deben a Microsoft, quen as introduxo entre 1996 e 1999. Hoxe en día Logitech é o maior fabricante e comercializador de ratos, surtindo a Apple, IBM, Hewlett-Packard ou Compaq.

Fonte: Apuntamentos de Arquitectura dos Ordenadores I, de M. Llamas

22 sept 2010

Hardware, software ou firmware?

Con esta entrada preténdese pór fin ás posíbeis confusións entre os tres tipos de wares: hardware, software e firmware.

Hardware

O Hardware é un termo inglés que engloba todos os compoñentes físicos que forman parte dun computador ou dispositivo electrónico. En contra do que se poida pensar, a denominación de hardware non se limita só aos compoñentes que fan posíbel o funcionamento (circuítos, placas...), senón tamén ao chasis que garda e protexe todo.

Para ilustrar a definición cun exemplo, nun computador persoal formarían parte do hardware o chasis ou carcasa externa, a placa nai, a fonte de alimentación, os discos de almacenamento, os buses, as tarxetas de rede e son... mais tamén os denominados periféricos, como teclados, ratos, impresoras, monitores, altofalantes etc.

Existen numerosas clasificacións do hardware, sendo as máis destacadas as seguintes:

1.- Segundo a funcionalidade:
  • Básicos: dipositivos mínimos imprescindíbeis para poder traballar: placa nai, fonte de alimentación, microprocesador e memoria.
  • Complementarios: todos aqueles que non son básicos, como a impresora ou unidades de almacenamento. Malia que puidera sorprender, nos complementarios tamén estarían a pantalla, rato e teclado.
2.- Segundo a ubicación:
  • Internos: dipositivos situados dentro do chasis.
  • Periféricos: compoñentes situados fóra do chasis.
  • Portos: puntos nos que se conectan os periféricos ao chasis.
3.- Segundo o fluxo de información do hardware:
  • De saída: monitores, impresoras, altofalantes...
  • De entrada: teclado, rato, micrófono..
  • De almacenamento: memorias, discos duros, unidades de DVD...
  • De comunicación: tarxetas de rede, portos..
  • De procesamento: CPU, microprocesador, placa nai...
Software

Pola súa banda, o software é a parte lóxica que fai posíbel o funcionamento dun computador (ou outros dispositivos electrónicos), realizando tarefas específicas. Neste sentido, o software de sistema (sistema operativo) fai posíbel que o resto de programas poidan funcionar, o software de edición de imaxes permite editar imaxes... etc.

Segundo algúns autores, a definición de software debera incluír non só os programas en si (e a súa parte de deseño en linguaxe de programación), senón tamén o coñecemento da chamada enxeñaría do software, que inclúe toda a información relacionada co deseño de programas, uso de galerías e xestión de proxectos.

O máis habitual é que o software sexa escrito en linguaxe de programación de alto nivel, que é o que máis se achega ao linguaxe humano e resulta máis sinxelo de escribir. Sen embargo, para ser executado débese convertir a linguaxe máquina.

Unha boa clasificación dos tipos de software é a seguinte:
  • De sistema: é o que axuda a funcionar ao hardware e á computadora e inclúe o sistema operativo, controladores de dispositivos e ferramentas de diagnóstico.
  • De programación: proporciona ferramentas de asistencia ao programador, como editores de texto ou compliadores ('programas para facer programas').
  • De aplicación: permite aos usuarios finais facer determinadas tarefas, como os editores de imaxe, procesadores de texo, navegadores, etc.
Firmware

Finalmente, o firmware é un programa gravado na memoria ROM (non volátil nin borrábel) que establece a lóxica de baixo nível, necesaria para o control electrónico dun dispositivo e é unha mixtura entre hardware, por estar integrado na electrónica do dispositivo, e software, porque lle proporciona a lóxica e está programado en base a algunha linguaxe de programación.

Fica presente nunha chea de dispositivos, como nos microprocesadores, unidades de disco, impresoras ou monitores.

Quizáis o exemplo máis significativo sexa a BIOS, que é o firmware que ten como propósito activar o computador dende o seu acendido e preparar o entorno para a instalación dun sistema operativo (por exemplo, Ubuntu).