Mostrando entradas con la etiqueta COMUNICACIÓNS. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta COMUNICACIÓNS. Mostrar todas las entradas

28 nov 2011

Entendendo que é a FTTH dun xeito divertido

Hai algún tempo falamos en Mallando na e-ira de FTTH, a tecnoloxía de conexión a Internet baseada en conectar a central con enlaces de fibra óptica directamente até a porta da casa, o que ofrece vertixinosas velocidades de conexión.

A principal vantaxe de usar FTTH é que poderemos gozar de vídeo en alta definición, xogos en liña, descargas ultrarrápidas... e todo iso de xeito simultáneo, algo a ter moi en conta cando temos cada día máis e máis dispositivos conectados a Internet nas nosas casas. Pola contra, a desvantaxe principal de implementar FTTH é o custe, xa que temos que achegar a fibra até a porta da casa, así que habitualmente temos solucións intermedias, como FTTB ou FTTC.

No seguinte vídeo explican (en inglés) de xeito moi sinxelo que é FTTH e que se pode facer con el.

24 oct 2011

Karl Jansky e a súa antena


Karl Jansky foi un enxeñeiro de radio estadounidense, traballador dos laboratorios Bell e responsábel de diversas investigacións sobre radiacións de microondas. Seguramente un dos seus descubrimentos máis importantes fora o de demostrar que a radiación recibida na Terra con lonxitude de onda de 14,6 non procedía do Sol, senón da constelación de Sagitario (o que levou que hoxe en día se coñeza como Jansky a unidade de brillo aparente dunha estrela). Ese descubrimento foi posíbel grazas á construción dunha antena: a antena Jansky.

A antena de Jansky (á que de xeito informal chamaban O tiovivo), foi deseñada para recibir as citadas ondas de radio de 14,6 metros. Tratábase dunha montaxe xiratoria arredor dun eixo de 29 metros de lonxitude e preto de 4 de altura. As 4 rodas sobre as que se movía pertenceran a un Ford T. Para gravar a información obtida contaba cun sistema analóxico moi rudimentario baseado en tinta e papel (semellante a un sismógrafo).

Imaxe actual (NicolasCo)
Con ela, Jansky puido medir durante varios meses a información recibida, e achar que o sinal medido repetíase en ciclos de 23 horas e 56 minutos, o período de rotación da Terra.

Como curiosidade, dicir que a antena instalouse en Holmdel (New Jersey), un lugar afastado das cidades para evitar ter perturbacións. Hoxe en día pode verse no National Astronomy Observatory de Green Bank, Virginia.

Fontes: Tecnología obsoleta, Wikipedia

7 oct 2011

Que é NAT (Network Address Translation)?


NAT son as siglas de Network Address Translation, en galego Tradución de Enderezo de Rede un protocolo de enrutamento de paquetes xurdido para solucionar o problema do agotamento dos enderezos IP na súa versión IPv4 e que basea o seu funcionamento en diferenciar IP's públicas e privadas.

Facer esa diferenciación facilita que entidades grandes (bancos, empresas, universidades...) con múltiples máquinas que se conectan á rede por un único (ou uns poucos) punto(s) de acceso, empreguen de portas para adentro un rango de IP's privadas, mais en saída cara Internet unha única IP pública. Isto reduce notabelmente o número de IP's empregadas, xa que os rangos de IP's privadas pódense repetir infinidade de veces.

Pero ademais o use de NAT ten unha serie de vantaxes que van mais aló do aforro de IP's, como a seguridade. E é que dende fóra da rede as máquinas non son visíbeis, polo que só se poderá saber que pertence a unha rede e nada máis.

Doutra banda, tamén exiten desvantaxes ao uso de NAT, o más destacado a non compatibilidade con todos os protocolos, o que pode facer que haxa aplicacións que non funcionen correctamente por non saber que facer cos paquetes.

Resumindo, podemos dicir que NAT é unha solución temporal, un apaño. Seguramente coa chegada do IPv6 e o seu incremento de enderezos IP o que vai ligado non debera ser necesario volver empregar NAT.

29 sept 2011

LDK 194: O DLNA


DLNA son as siglas de Digial Living Network Alliance, un estándar acordado por numerosos fabricantes para a distribución de contido multimedia entre diferentes dispositivos conectados a unha mesma rede doméstica, xa sexa conectada mediante WiFi ou a través de Ethernet (e mesmo combinación de ambas).

Na actualidade son preto de 250 os fabricantes que se acolleron a este estándar, entre os que figuran as principais empresas tecnolóxicas (Acer, HP, LG, Microsoft, Motorola, Samsung, Sony Ericsson...).

A principal vantaxe deste estándar é a sinxeleza xa que non precisa ningunha configuración: todos os aparellos compatíbeis e certificados por DLNA poderanse conectar directamente, xa que se autodetectarán eles sós. Isto é posíbel grazas á tecnoloxía UPnP (Universal Plug-and-Play), que descubre e conecta os aparellos compatíbeis.

Cámaras de fotos, portátiles, móbiles, tablets, discos duros, teles... todos os gadgets que podes imaxinar pode que teñan acceso DLNA, coa vantaxe que iso supón: posibilidade de ver as fotos da cámara ou un vídeo no disco duro dende a tele sen conexións, amosar un xogo do móbil na tele... vamos, o que se che ocorra.

17 sept 2011

WiFi municipal de balde. Que se pode e que non se pode facer


Xa temos falado no noso blogue sobre o WiFi gratuíto que ofrecen algúns concellos, mais esta semana a nova da sanción de 300.000 euros ao concello de Málaga por uso indebido da rede sen fíos municipal volveu poñer o tema sobre a mesa. E nas redes sociais víronse moitas queixas de usuarios que, seguramente por descoñecemento da lexislación, criticaban ao tribunal que executou a sentenza.

Por iso cremos necesaria esta entrada para aclarar certos aspectos da normativa vixente (que non mudou en absoluto) sobre que condicións teñen que darse para poder ofrecer o servizo de Internet sen fíos gratuíto.

O primeiro de todo é dicir que as telecomunicacións non son un servizo público, senón de interese xeral. Isto obriga ás Administracións públicas a cumplir unha serie de requisitos para ofrecer Internet de balde. Vexamos cales son:
  • Rexistrarse como operador: Se unha entidade (por exemplo, un Concello) vai prestar un servizo de telecomunicacións aos seus veciños ten que estar no rexistro de operadores, segundo se indica na Ley General de Telecomunicaciones. Non terá obrigación de inscribirse cando o servizo de Internet é para uso propio (con claves) ou en bibliotecas e centros culturais.
  • Ter separación contable para o servizo de Internet.
  • Cumplir os principios de transparencia, non discriminación e neutralidade de rede.
Estes principios son fundamentais para poder ofrecer servizo de Internet por parte de calquera Administración. Se ademais se quere ofrecer o servizo de xeito aberto e gratuíto hai que cumplir outro tipo de condicións:
  • Fóra dos edificios. Non se pode dar cobertura a zonas que permitan o acceso a Internet dende domicilios ou empresas.
  • Limitación da velocidade de baixada, a 256 Kbps.
Excepcionalmente, poderanse incumplir estas condicións se...
  • ... está en probas/fase promocional. Ao poñer en marcha a rede, mais sempre previa autorización da CMT.
  • ... se financia con publicidade. Malia que neste caso as empresas que se publicitan non poden ter relación coa Administración que ofrece o servizo, nin ser adxudicataria de ningún contrato da Administración, étc.
  • ... se se limita o uso trámites da Administración.
Como vedes, non custa tanto facer as cousas ben, xa que a lexislación das redes WiFi é bastante clara e sinxela. 

No caso do Concello de Málaga, este non se tiña rexistrado como operador (a norma básica) polo que foi multada con 300.000 euros en febreiro de 2010, dándolle a posibilidade de rexistrarse voluntariamente (que non fixo). O Concello recurriu á Audiencia Nacional, que confirmou a resolución previa.

Se vos interesa o tema, podedes ler tamén as notas da visita que fixemos dende Mallando á Sede da Comisión do Mercado das Telecomunicacións. E se tedes algunha dúbida, preguntade :)

12 sept 2011

'Signaling noise' ou por que temos problemas de conexión con cobertura ao máximo


Se sodes usuarios dun smartphone seguramente en máis dunha vos atopastes nesta situación: o móbil sinala cobertura ao máximo pero somos incapaces de establecer conexión.

Esta molestia para os usuarios coñécese no mundo das telecomunicacións como signaling noise e nesta entrada trataremos de explicarvos os motivos que o causan.

Como sabedes, as conexións de datos son unha lacra para as baterías dos nosos smartphones (como xa temos comentado en Mallando no Android, cortar a conexión de datos pode incrementar en varios días a duración da batería do noso terminal) e por ilo os seus sistemas operativos establecen mecanismos de aforro enerxético que, con diferentes matices e fórmulas, todos coinciden en non estar transmitindo datos de xeito constante. Así as conexións distinguen entre ráfagas (momentos nos que se transmite información) e fases de espera (cando non se transmiten datos), é dicir, hai momentos de conexión e desconexión da rede móbil.

Como podedes imaxinar estas microconexións (por exemplo notificacións de correo push, étc) son moi frecuentes, polo que un mesmo terminal pode chegar a facer varios centos delas ao longo do día. Isto xera moitísimo tráfico de control (para establecer conexión), aínda que logo apenas se transmitan datos.

Así que a combinación de auxe dos smartphones e zonas con alto número de usuarios conectados pode resultar un gran incordio e desesperación.

Para poñer solución a estes problemas estase a estandizar a función Network Controlled Fast Dormancy, que o que fai basicamente é non desconectar nunca o terminal ao 100%, pero si pasar as fases de espera a un letargo. Poderíamos comparar isto co modo suspensión dos portátiles. Con isto no canto de intercambiar 30 mensaxes de control para pasar de estado de desconexión a estado activo pasaríanse a 12 para pasar de estado de letargo a estado activo.

De levar a cabo este estándar dependerá que teñamos un servizo de calidade ou usuarios cabreados.

Fontes:

27 ago 2011

LDK 181: Aprobado o estándar WRAN, que ofrece WiFi até 100 Km

Pode que os problemas de conectividade do rural teñan os "días" contados. Dunha banda, porque o mes pasado rematou a subasta do espectro de telefonía móbil, que otorgou licenzas para o despregamento de redes móbiles LTE (4G). Mais, por outra banda, porque tamén a IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers), organismo regulador dos estándares de telecomunicación, vén de aprobar o estándar 802.22, que permite conectividade WiFi con alcances de algo máis de 100 Km e velocidades de baixada de 22 Mbps, tamén coñecido como Super WiFi.

O estándar 802.22 ou WRAN (Wireless Regional Area Networks) é un estándar que servirá para levar cobertura de Internet de banda larga a zonas nas que establecer tecnoloxías cableadas (xDSL, fibra óptica...) é complicado por mor dos altos custes que supón a obra civil (pensemos en áreas dispersas como o rural galego). 

As frecuencias empregadas polo SuperWiFi son as quedan libres entre as canles de televisión dixital (os chamados "espazos brancos"), que non interfire no sinal transmitido de TV.

Co establecemento deste estándar pode que se cumpla o obxetivo fixado pola Axenda Dixital, que obriga a que no 2020 todos os cidadáns europeos teñen que ter velocidades de acceso de 30 Mbps de mínima, agora que tamén ten que haber empresas ou administracións que se impliquen no proceso

Máis info

Vía

28 jul 2011

LDK 168: Chamadas 'on net' e 'off net'


No mercado das telecomunicacións, sobre todo no da telefonía móbil, é moi habitual escoitar expresións como "chamadas on net" e "chamadas off net". Ambos termos definen en que destino rematan as chamadas que realizamos, sendo "on net" as que van a parar a outro número do noso mesmo operador e "off net" se rematan noutra compañía.

Os operadores poden establecer prezos diferentes para as chamadas "on net" e "off net", xa que non terán que pagar nada a outros operadores se as chamadas transcorren entre liñas da mesma compañía. En termos xerais, as compañías máis grandes realizan máis chamadas "on net" (consecuencia lóxica de ter máis clientes)

9 jul 2011

LDK 160: De onde vén a palabra láser?

Todo o mundo oíu falar do láser e, quen máis e quen menos ten unha leve intuición do que é un láser. Mais o que pouca xente coñece é de onde vén esa denominación que, como moitas outras do sector é froito dun acrónimo.

O termo láser provén de Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation, que traducido sería "amplificación de luz por emisión estimulada de radiación", mais hoxe en día, esta definición non se podería tomar ao pé da letra, polas seguintes razóns:
  • O termo 'luz' orixinal quedou obsoleto, xa que hoxe englobaría calquera radiación electromagnética, independentemente da súa frecuencia e non só o que sería a luz visíbel.
  • Os láseres de hoxe en día poden producir luz, polo que serían osciladores ópticos en vez de "amplificadores", como se di no termo orixe.

Doutra banda, cómpre sinalar que tamén existe a denominación máster, aínda que está orientada aos láseres que traballan en microondas. Esta separación non é por outra cousa mais que porque os máster foron inventados antes que os láser, que englobarían un rango moito maior de onda.

2 jun 2011

LDK 144: O primeiro walkie talkie


Si, o que aparece na imaxe superior é un walike talkie. Pode que non teña a forma máis habitual á que estamos acostumados, pero este modelo en concreto ten unha peculiaridade: é o primeiro walkie talkie como tal, o Motorola SCR-300.

A orixe do walkie- talkie é, como non, militar. Naceu para cubrir a necesidade de comunicarse entre as bases e as tropas distribuídas polo terreo, que podían moverse entre diferentes emprazamentos.

As comunicación destes dispositivos veñen caracterizadas por ser semi dúplex, é dicir, só se pode transmitir nun sentido á vez, e por ter un botón que hai que pulsar para comezar a transmisión (push to talk).

En 1940, Motorola rematou o primeiro dispositivo coñecido como walkie-talkie, froito dun encargo do Departamento de Defensa no que se lle solicitaba un dispositivo que cumplise unha serie de características:
  • Portabilidade
  • Alimentado por batería
  • 'Certo' alcance.
O resultado foi un dipositivo cuxas bandas oscilaban entre os 40.0 e 48.0 MHz, divididos en 41 canles de 200 KHz, cun alcance dunhas 3 millas (4,8 Km), do que se farían 50.000 unidades.


Fonte: Wikipedia

21 may 2011

LDK 139: Un teléfono con 2 iogures


Seguramente teñades oído falar dos teléfonos - ou intercomunicadores - feitos con 2 iogures ou, para ser máis exactos, con 2 envases de iogur.

A idea deste arcaico artiluxio é a de unir dous recipientes ocos (os envases de iogur) a través dun fío, que  fará de medio transmisor entre ambos lados da liña. Para o seu correcto funcionamento, este fío debe estar tenso, xa que doutro xeito será incapaz de trasnmitir a vibración, xa que o son vai dun lugar a outro grazas á vibración do medio (ben sexa aire, auga ou o propio fío).

Para fabricar o iogur-teléfono són son necesarios 2 envases de iogur, un fío resistente (como o de envolver paquetes) e unhas tesoiras. Realízase un corte no fondo dos envases a través do que se introduce o fío e faise un nó en cada un dos lados do fío.


Para usalo, ténsase o fío e fálase por un dos recipientes, mentres o outro interlocutor achega a orella. Así de sinxelo e facer este medio de comunicación, iso si, moita utilidde práctica non ten, máis aló de pasar un bo rato.

PS: Se nos rogades moito, igual nos animamos a facer un...

31 mar 2011

LDK 117: Usarase WiFi para desconxestionar as redes móbiles

Cada vez usamos máis as conexións de datos en mobilidade, e o que para nós é unha vantaxe para as operadoras supón quebradeiros de cabeza. E é que o incremento de smartphones non fai máis que aumentar a demanda de datos, algo que a medio prazo conxestionará as redes de banda larga móbil.

Os operadores xa se deron conta de que é precisa unha solución e tirar das redes de banda larga fixa é a mellor opción. Pero non estabamos a falar de banda larga móbil? Si, por iso a solución pasa pola multiplicación de puntos WiFi das operadoras, aos cales se chegarán mediante redes cableadas (fibra óptica maioritariamente).

Operadoras como Movistar xa ofrece este servizo, outras como R plantéxanse facelo a medio prazo. Mais agora a Wi-Fi Alliance está a traballar para poñer en marcha un estándar que facilitará o acceso a puntos de acceso inarámbicos dun xeito moito máis doado para os usuarios finais, de feito, transparente. Así, un usuario conectaríase vía 3G ou WiFi aos datos da súa operadora, segundo a tecnoloxía que tivese ao seu alcance nun determinado momento (imaxinade a desconxestión das redes móbiles que podería supór este acceso WiFi en lugares como estacións, pazos de congresos, étc).

Pero para facer plenamente transparente este método, a autentificación tería que selo tamén. Neste sentido, dende a WiFi Alliance apostan pola autentificación por tarxeta SIM, é dicir, o usuario non tería que saber un usuario/contrasinal a maiores para acceder á rede WiFi, algo esencial se se pretende que esta iniciativa chegue a bo porto.

10 mar 2011

LDK 108: COMMStellation, cobertura mundial de Internet satélite


Temos conexións de 100 megas, noutros países de 1000... pero seguimos a ter gran parte do territorio mundial sen cobertura de Internet. E non fai falla irse lonxe, en Galiza, fóra das urbes ou poboacións importantes, ter conexións de 1 ou 3 megas é un luxo.

Iso mesmo deberon pensar en Microsat Systems, unha empresa canadiense que está a crear COMMStellation, un ambicioso proxecto que consiste nunha rede sateidal composta por 78 dispositivos coa que dotar cobertura global ao planeta.

Os satélites situaranse a baixa altitude, 1000 km, 8 veces máis baixos que outros servizos similares, co que se conseguirá unha latencia menor, así como un maior ancho de banda. En canto a velocidades, fálase de mínimas equivalentes a 3G.

A priori parece unha boa iniciativa, só quedaría saber en que condicións se vai a ofrecer o servizo (custes de instalación, de servizo...). E é que os 1000 millóns de dólares que custa levar a cabo todo o proxecto terán que rentabilizalos dalgún xeito.

Máis información: web do proxecto.

1 mar 2011

Notas da visita á Comisión do Mercado das Telecomunicacións


Xa vos comentáramos que, aproveitando a nosa viaxe a Barcelona para asistir ao MWC, visitaríamos as instalacións da Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones. Trátase dun organismo cuxa labor é pouco coñecida, e que a moitos lle soa por novas na prensa do estilo 'A CMT expedienta a tal Concello por ofrecer WiFi de balde', visión totalmente desprestixiada dun organismo regulador.

Pero vaiamos por partes: que é a CMT? Que fai?

A CMT é, por definición, o Organismo Público regulador independente dos mercados nacionais de comunicacións electrónicas e de servizos audiovisuais. A súa creación vén do Real Decreto-Ley 6/1996, de 7 de junio, de Liberalización de las Telecomunicaciones. Diferentes decretos e leis foron regulando as súas funcións; na actualidade, o seu funcionamento réxese pola Ley 32/2003, de 3 de noviembre, General de Telecomunicaciones, que recolle no artigo 48 o réxime xurídico, patrimonial e presupostario da CMT, así como o o seu obxeto e funcións, e a composición do seu Consejo.

Fonte: CMT

O Consejo da CMT está formado principalmente por enxeñeiros de telecomunicación e avogados. Reúnese todos os xoves para estudar e resolver conflictos (por exemplo, entre operadoras), facer análises de mercado e elaborar informes e recomendacións, que fan públicos a través da súa páxina web, www.cmt.es

Analicemos pois algúns puntos da conversa que mantivemos sobre diversos asuntos:

Numeración

Unha das competencias da CMT é a asignación dos bloques de numeración ás operadoras. Estas, pola súa banda, deben elaborar un informe anual sobre o estado dos números que teñen asignados (se están operativos, que se fai con eles...).

Entre as novidades neste ámbito está a asignación do primeiro bloque de números que comezarán por 7, asignados a Orange. Esta apertura a un novo rango é froito de estimacións que calculan que o número de números dispoñíbeis no rango do 6 quedará esgotado no 2012. Neste sentido, os números que comezan por 7 estarán operativos cara finais de ano.

Doutra banda, a semana pasada soubemos que tamén se asignará numeración móbil co 5, concretamente co 59, adicados ao M2M (Machine to Machine). 

Portabilidades en 24 horas

Na actualidade, a lei fixa un máximo de 5 días para realizar as portabilidades. A novidade sobre portabilidades en 24 horas vén derivada dunha normativa comunitaria. Estará operativa en non moito tempo, e terá que axilizar os trámites entre operadores (xa existe a parte técnica necesaria).

WiFi de balde

O tema das WiFis de balde quizás sexan o asunto polo que a CMT é máis coñecida, debido moitas veces ao sensacionalismo da prensa. Non se trata de que a CMT vaia polo Estado pechando redes sen fíos municipais, senón de regular. Vaimos por partes.

A lexislación vixente non contempla as telecomunicacións como un servizo público, senón de interese xeral. Este pequeno matiz, imperceptíbel para os que non estamos acostumados a termos legais, é a base do embrollo. Implica, entre outras cousas, que se unha entidade pública (un Concello, por exemplo) quere poñer en marcha unha rede WiFi ten que cumplir unha serie de requisitos, o máis básico: rexistrarse como operador na CMT.

Alén diso, non poderá destinar fondos públicos á rede (lembremos, non é un servizo público), polo que esta débese manter por si mesma (polos usuarios).

Sen embargo, existen excepcións nas que si que se pode ofrecer un servizo de acceso a Internet de balde:
  • Se é unha rede privada para empregados.
  • Se está en proceso de probas ou promoción.
  • Se está en sitios públicos, como por exemplo parques. Este tipo de conexións estarán limitadas a velocidades de 256 Kbps de baixada, e cun acceso capado (excluídos sites de pornografía, violencia, P2P, étc).
Malia todo, esta regulación pode contemplar algunha flexibilidade. Por exemplo, se nun concello ningún operador está disposto a investir nunha rede de telecomunicacións, poderíase estudar o caso particular.

O resto de WiFis dispoñíbeis (por exemplo, dunha cafetaría) non se rexe por esta normativa, xa que se trata dun servizo polo que esa empresa que ofrece un servizo gratuíto aos seus clientes xa está a pagar a unha operadora.

Fin das tarifas planas. Pode facer algo a CMT?

Ao ser un mercado liberado, a Comisión do Mercado das Telecomunicacións non se pode meter co que fagan os operadores coa súa rede, nin cos produtos que ofrezan. O ente regulador só ten como función establecer o prezo maiorista, o que o operador dominante (Movistar) cobra ao resto de operadores por usar a súa rede.

Neste sentido, Movistar ten a obriga de dar capacidade a outros operadores de usar a súa rede nas mesmas condicións, até un máximo de 30 Mbps, así como ofrecerlles un espazo nas súas centrais para qu poidan instalar os seus equipamentos. Así, se por exemplo e a súa rede ten nun determinado lugar capacidade para 20 Mbps, todos os operadores teñen que ter acceso a dita velocidade.

OMV. É difícil montar un?

Sabedes que dun tempo a esta parte teñen xurdido moitos Operadores Móbiles Virtuais, pensados para colectivos determinados. Preguntamos se era moi complicado montar un, e dixéronnos que non. O papeleo pódese facer en 15 días e os trámites son de balde. As dificultades, claro está, están nas negociacións con algunha operadora con rede propia.

Reparto das frecuencias

O tema do reparto das frecuencias, do que xa temos falado no blogue, é un tema que depende do Ministerio de Industria. Dende a CMT só poden levar a cabo recomendacións, en base aos diferentes estudos que levan a cabo, pero non asignalas.

Agradecemento

Hei de dicir que a visita á CMT resultou do máis interesante. Tiven o pracer de compartir unha interesantísima conversa con varias responsábeis de comunicación do ente, que fan unha notoria labor de difusión dun organismo que está moito máis próximo a nós do que poidamos imaxinar.

Así que grazas por brindarnos a posibilidade de poder visitar o edificio e manter esta xuntanza.

20 feb 2011

Fon, comparte a túa WiFi e desfruta de puntos de acceso de balde en todo o mundo #mwc11


Fon é unha compañía xurdida no 2005, que ten como obxetivo crear unha rede WiFi global, grazas á colaboración de todos os usuarios que forman parte do proxecto, os foneros.

O funcionamento é moi sinxelo. Dende Fon facilitan unha routers WiFi, que os foneros instalan na súa casa, enchufándoos ao router da súa operadora, compartindo parte da súa conexión a Internet. Á vez, este usuario consegue o privilexio de se conectar aos puntos WiFi doutros foneros. E onde están eses puntos? Pois a través da súa web, e de Google Maps, é posíbel ver en tempo real onde están situados e se están ou non operativos.

Distínguense 3 tipos de usuarios: os Aliens, os Linus e os Bill.
  • Aliens: son usuarios que non comparten, pero queren conectarse a un punto compartido. Neste caso cóbraselles polo acceso (1,20 € por 1 hora, 3 € por todo o día).
  • Bill: os Bill (de Bill Gates) son usuarios que comparten punto WiFi e se benefician de acceder a outros puntos WiFi doutros foneros de balde (temporalmente). A ganancia dalgún Alien que se conecte á súa rede irá o 50% para Fon e o 50% para el.
  • Linus: os Linus son usuarios que comparten punto WiFI e se benefician de acceder a outros puntos WiFi doutros foneros de balde. As ganancias das conexións dos Aliens ás sáus redes van enteiras para Fon.

A idea pode ser interesante, pero xurden algunhas dúbidas: hai suficientes puntos de acceso para que compense? Nas grandes cidades xa hai un núcleo interesante, nas vilas o tema xa está máis complicado. Neste sentido, Fon está a levar a cabo conversas con operadores, a modo de partners, nos que se o usuario o desexa pode pedir un router fonero en vez de telo que adquirir pola súa conta, o que pode dar pé a que máis xente se anime. Lamentabelmente, ningún dos operadores españois ten aínda convenio con Fon, inda que si en Portugal, con Zon, o principal operador de cable.

Unha idea semellante, a da creación dunha rede WiFi para clientes, tamén fora posta enriba da mesa por R, o operador galego de fibra óptica, inda que de momento este proxecto non está operativo. Compensaría que R se unise ao proxecto de Fon e os seus clientes se puideran conectar tamén fóra de Galiza?

Probámolo

Dende Fon facilitáronnos un router para que puidéramos probar o sistema. Concretamente, o router FONERA SIMPL. Na caixa atopamos o propio router, un cable ethernet e a toma de corrente.


A partires de aí, tan só teremos que conectar o cable de ethernet ao noso router, e o router á toma de corrente. En poucos segundos, aparecerannos dúas novas redes, MyPlace e FON_FREE_INTERNET.

Deberemos conectarnos á rede MyPlace, que vén con seguridade WPA e a clave situada na parte de abaixo do router. Unha vez conectados, accederemos ao panel do router poñendo no noso navegador o seguinte enderezo:

http://192.168.10.1

e clave admin. Procederemos entón a rexistrar o noso produto, para o cal teremos que crear un nome de usuario e contrasinal (que serán os mesmos que empregaremos para conectarnos noutros puntos de acceso de Fon.

E isto é todo, en poucos segundos teremos o noso punto operativo e poderemos acceder a outros puntos de acceso cos nosos datos. Para ilo, cando vexamos un punto de acceso FON_FREE_INTERNET, conectarémonos e, de seguido, ao acceder ao navegador, apareceranos un portal cautivo no que debemos poñer o noso usuario e clave. Con iso, xa poderemos navegar.

21 ene 2011

FTTx: Fiber To The x

FTTx son as siglas inglesas de Fiber To The X (Fibra até X), e engloban toda unha familia de tecnoloxías que empregan a fibra óptica nalgún tramo do trazado entre a central da operadora e o cliente.

A fibra óptica é unha tecnoloxía que permite manter altas velocidades de conexión en traxectos de distancias de varias ducias de kilómetros. Fálase dela como a tecnoloxía de distribución do futuro, xa que o seu uso hoxe en día vese limitado ás capacidades dos dispositivos para soportar os seus beneficios.

En canto ás redes de telecomunicación que empregan fibra óptica, cómpre facer distinción entre FTTH, FTTB, FTTC e FFTN.

FTTH (Fiber To de Home) (Fibra até o Fogar)

Esta tecnoloxía consiste en enlazar directamente a central da operadora co cliente a través de fibra óptica, co cal, no canto de ter instalada na casa a típica clavixa telefónica teríase un conversor óptico-eléctrico.

Ten a vantaxe de que como non hai intermediarios as perdas son moito menores e pódese ofrecer un bo servizo, con boas velocidades de Internet (100 Mbps simétricos) e servizos de triple play (teléfono + Internet + televisión) de calidade.

FTTB (Fiber To The Building) (Fibra até o Edificio)

Neste caso, a fibra óptica chegaría até cada edificio e, dende aló distribuiríase entre as diferentes vivendas a través de outras tecnoloxías (cableado de cobre do edificio tradicionalmente). Tamén permite acadar velocidades de 100 Mbps.

FTTC (Fiber To The Curb) (Fibra até a Beirarrúa)

A FTTC consiste en levar a fibra óptica dende a central até unha sorte de armarios estancos situado preto de varios edificios. Dende aló partirá a rede con cable coaxial, tendo un híbrido fibra óptica - coaxial. 

Este tipo de rede híbrida é a que empregan operadoras como a galega R ou Ono, se ben é certo que para os clientes que solicitan ofertas non comercias debido a características determinadas (grandes empresas, étc), tamén usan FTTH.

FTTN (Fiber To The Node) (Fibra até o Nodo)

A FTTN consiste na instalación da rede de fibra óptica dende a central até un nodo e, dende aló, na distribución a través ben da rede de cobre tracional (tecnoloxías xDSL) ou a través e cable (DOCSIS).

Ten a vantaxe de que, permite ofrecer boas velocidades (50 Mbps para distancias inferiores a 300 m) cunha inversión menor que se se achegase máis a fibra óptica ao cliente.
Diferenzas entre FTTH, FTTB, FTTC e FFTN (Wikipedia)

Extra

Presentación da CMT

18 ene 2011

LDK 86: Os cables submarinos

O cableado submarino constitúe o núcleo máis importante da rede mundial de telecomunicacións, transportando arredor do 80% da información telefónica e de datos.

Na actualidade, na súa inmensa maioría, están constituídos por condutores de fibra óptica, que permiten transmisións a 2,5 Gbps, pero nas súas orixes comezouse co típico par de cobre, unindo en 1852 o Reino Unido con Francia a través do Canal da Mancha.

O primeiro enlace transatlántico tería lugar en 1866, unindo Terranova e Irlanda. Malia que foi todo un éxito, tecnoloxicamente falando, sufriu o boicote de compañías navieras que vían na súa instalación unha ameaza económica.


Na década dos 60 obtaríase polo uso de pares coaxiais, que permitían manter bastantes conversas telefónicas á vez. Sería a tecnoloxía previa á instalación da actual fibra óptica.

Resulta máis ca interesante ver esta reportaxe de 8 minutos emitida en Discovery Channel



Máis información: Wikipedia (versión inglés)

12 ene 2011

MoCa (por Manuel García)


MoCA (Multimedia over Coaxial) é una organización internacional aberta creada en xuño de 2004 por múltiples empresas do sector co obxectivo de crear un estándar de banda larga para o usuario final empregando o cable coaxial. Eles mesmos considéranse o IPTV sobre coaxial.

Principalmente está orientado a redes de entretemento domésticas, fogar multimedia co punto positivo de soportar HD.

Na actualidade está composta por mais de 55 integrantes, dos que se poden destacar: Intel, Cisco, Panasonic, Motorola, Samsung, Verizon, Broadcom, Cox Comunications, Comcast, EchoStar e Time Warner Cable entre outros.

MoCA vén a ser unha opción á hora de distribución de contidos no fogar. Entendendo por contidos: xogos multixogador, vídeo, televisión, fotos... Permitindo compartir e transferir os contidos na rede do fogar tendo como elemento central un multi-room DVR.

Poñendo como exemplo a TV de pagamento, o usuario descargaría a programación a un set top box e quedaría dispoñible o contido para calquera habitación do fogar.

Características técnicas

As capas do modelo OSI (modelo de referencia de Interconexión de Sistemas Abertos) que se ocupan de MoCA son a capa física e a de Control de Acceso ao Medio, MAC 1 e 2.

Emprega canles de 50 MHz dentro do rango de 850 a 1500 MHz. Isto garante a perfecta convivencia con outras tecnoloxías no mesmo medio. Por exemplo, con VDSL que traballa nos 5-42Mhz, a televisión por cable que traballa nos 50-860 MHz e a banda L de televisión por satélite que vai nos 950-2150 MHz.

Emprega Modulación OFDM (técnica de multiplexado multiportadora) con 224 portadoras, tres delas pilotos (beacons) para caracterizar a canle e constelacións dende BPSK ate 256-QAM. A ultilización dunha modulación multiportadora como OFDM da unha maior eficiencia espectral e maior robustez fronte a interferencias de banda estreita.

Segundo o estado da canle pódese variar a carga de bits das portadoras, conta con catro tipos diferentes de preámbulos co fin de optimizar a velocidade.

Emprega Multiplexación por División en Tempo (TDD, Time Division Duplexing) e códigos Reed-Solomon para corrección de erros.



Versións

I. MoCA1.0 aprobada no 2007.

Traballa na banda de 850 a 1500 MHz e non interfire con ningún outro servizo ou tecnoloxía. Foi probada en 250 fogares de EEUU alcanzando velocidades de mais de 110 Mbps no 97% das conexións.
II. MoCA1.1 aprobado no 2008.

Compatible coa anterior versión. Supuxo un aumento da velocidade até alcanzar os 175 Mbps. Incorporou un uso flexible do espectro en canles de 50MHz de ancho no rango de 850 a 1550 MHz. Esta versión soportaba até 16 nodos conectados a rede do fogar.

Tamén integrou unha tecnoloxía QoS para diferentes servizos como poden ser vídeo, voz, xogos e a posibilidade de reservar ancho de banda.

III. MoCA2.0 ratificado o 15 de xuño do 2010.

O avance fundamental nesta versión é que se ofrecen dous modos de funcionamento, o básico e o mellorado cunhas velocidades teóricas de 700 e 1400 Mbps e reais de 400 e 800 Mbps respectivamente. Tamén se engaden dous modos de baixo consumo: sleepy e standby. Segue mantendo unha compatibilidade cara atrás sen que sexa preciso actualizar o firmware.

Vantaxes e inconvintes de MoCA

Esta tecnoloxía conta con varios puntos ao seu favor, como poden ser o fácil despregamento da rede, ao contar coa cable coaxial na maior parte dos fogares, a seguridade ao empregar cifrado DES, non produce interferencias sobre ningún outro sistema, calquera nodo pode ser unha fonte ou un receptor de contidos, soporta xestión de dereitos de contidos dixitais DRM e alcanza grandes velocidades, algo moi necesario para ter múltiples streams de vídeo en HD.

Os puntos negativos son o alto prezo dos dispositivos en comparación cos doutras tecnoloxías. A necesidade de levar cable coaxial a cada punto de aceso, dentro do fogar. Existe unha oferta reducida de dispositivos no mercado e poucos operadores ofrecen estes servizos.

Vídeo



3 ene 2011

O novo Decreto para lexislar o reparto do espectro radioeléctrico

O pasado xoves 30 de decembro, o Goberno do Estado informaba de que puña en marcha  o proceso para licitar novas bandas de frecuencia e reasignar as xa concedidas aos operadores con rede (Movistar, Vodafone, Orange e Yoigo), co obxectivo de impulsar os servizos móbiles e inarámbicos.

Este proceso leva parella a aprobación dun novo Decreto, que se pretende aprobar no primeiro trimestre do ano, que ampliará nun 70% o espectro destinado ás comunicacións móbiles, rango que se asignará mediante concesión aos operadores para o seu explotamento. Esta ampliación é posíbel grazas á licitación de frecuencias liberadas polo cesamento das emisións en televisión analóxica e outras que até o de agora non contan con servizos asignados, e permitirá achegar servizos de banda larga móbil ao rural, onde non é doado chegar mediante tecnoloxías cableadas (pola enorme inversión que supón).

Os tres obxectivos a cumplir polo novo Decreto son os seguintes:
  1. Servir de marco xurídico par licitar 310 MHz nas bandas de 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz e 2,6 MHz.
  2. Xeralizar a autorización aos operadores para a aplicación de principios de neutralidade tecnolóxica e de servizos, así como a revenda do espectro.
  3. Refarming nas bandas operativas.
Analizaremos agora as licitacións nas diferentes bandas.

Banda de 900 MHz. Refarming e licitación.

Actualmente, na banda de 900 MHz teñen concesión Movistar, Vodafone e Orange, e empréganna para cobertura GSM. Co proceso de refarming impulsarase o uso desta banda para servizos de banda larga móbil con tecnoloxía UMTS (3G) 

Tense ademáis que a banda dos 900 MHz é das mellores para a prestación destes servizos fronte outras máis altas, como a de 2100 MHz, xa que ofrece maior cobertura (e mellor en lugares de orografía complicada e interiores) radiando menos potencia, o que compensa para unha mesma inversión.

Deste xeito, para facer un reparto equitativo, a Administración deberá recuperar parte do espectro de frecuencias na banda de 900 MHz, (4,4 MHz de Movistar, 4 MHz de Vodafone e 2 MHz de Orange) e obrigará a Movistar e Vodafone e investir en zonas rurais de menos de 1000 habitantes.

En canto ás licitacións, un bloque de 10 MHz ofrecerase durante este mesmo ano (licitación á que non poderán presentarse nin Movistar nin Vodafone); outros 2 bloques de 10 MHz e 9,6 MHz estarán dispoñíbeis en 2015, data na que remata a concesión a Movistar e Vodafone.

Banda de 1800 MHz. Refarming e licitación.

A Administración ten previsto recuperar 10 MHz de cada operador que ten concesión nesta banda (Movistar, Vodafone e Orange), frecuencias que se sacarán a licitación pública, na que poderán participar os operadores que non teñan frecuencias nesta banda.

Banda de 800 MHz. Licitación.

A banda de 800 MHz (790-862 MHz) era o que se usaba até hai uns meses para a distribución do sinal de televisión analóxico. Con este novo decreto mudarase o seu uso para destinalo a servizos de banda larga. En total, saerán a licitación 6 bloques de 10 MHz antes de 2014.

Banda de 2600 MHz. Licitación.

Esta banda, de 2500 a 2690 MHz, está libre na actualidade. Prevese a licitación durante o primeiro semestre de 2011 de 55 MHz FDD e 50 MHz TDD a nível estatal, e 15 MHz FDD para concesións de rango inferior a estatal.

Estas concesións poderán ser empregadas para calquera servizo (non está ligado a ningunha tecnoloxía) e para revenda de espectro. As concesións de rango inferior a estatal estarán dispoñíbeis en Galiza, Asturias, Euskadi, Extremadura e outra para o resto do territorio Español.
Cadro resumo das frecuencias a licitar. Fonte: Ministerio de Industria

Conclusións

A primeira conclusión que podemos tirar deste novo Decreto é que resulta positivo o uso das frecuencias liberadas para a extensión da cobertura de banda larga móbil, sobre todo para pular pola eliminación da fenda dixital e poder contar con Internet no rural, algo difícil de pensar a día de hoxe en territorios como Galiza.

Tamén é de supór que as concesións na banda de 2,6 GHz para territorios "inferiores ao estatal" irán a parar ás operadoras de cable (R en Galiza, Telecable en Asturias, Euskaltel en Euskadi e Ono no resto do Estado), que xa teñen amosado a súa disposición para construír de xeito conxunto un novo operador con rede propia (mantendo sempre as súas respectivas marcas).

Isto ten unha dobre lectura: positiva porque posibilitaríalles comezar a construír un operador móbil completo e negativa porque a banda de 2,6 GHz é a menos atractiva polas altas inversións que precisa. Ademais, na actualidade non existen dispositivos compatíbeis con esta banda.

Quedaría logo por ver que acontece coas bandas de 800 MHz e 900 MHz. Lembremos que a de 800 MHz poderá ser repartida en até 6 operadores (e é de supór que algo recibirán) e na de 900 MHz entrarán novo(s) operadore(s).

Volvémonos atopar que, malia que a banda de 800 MHz é unha das que mellor propagación ten, non existen dispositivos compatíbeis na actualidade, polo que Yoigo e cableiras xogaranse todo no que aconteza coa banda de 900 MHz.

Fonte / Bibligrafía

31 dic 2010

A Unión Internacional das Telecomunicacións (UIT)

A Unión Internacional das Telecomunicacións (UIT) é a organización dependente da Organización das Nacións Unidas (ONU) que ten como función exercer de organismo regulador das tecnoloxías da información e da comunicación a nível mundial. 

A súa fundación remóntase a 1865, o que fai que sexa o organismo máis antigo dos que forman a ONU. Na actualidade, participan da UIT 192 Estados e máis de 700 membros do sector das telecomunicacións (membros e asociados) e a súa sede está en Xenebra (Suíza).

Así mesmo, a UIT está composta de 3 sectores diferenciados:


UIT-T: Sector de Normalización das Telecomunicacións (antigamente CCITT)


É o sector de normalización por execelencia da UIT, o que máis regulacións pon en marcha e que abranguen dende as redes básicas de comunicacións de voz até os de próxima xeración (por exemplo, os relacionados coa televisión IP ou IPTV).

O traballo da UIT-T tradúcese nunha serie de recomendacións, coñecidas como Recomendacións UIT-T, a meirande parte delas de obrigado cumprimento. Trátase dun traballo é esencial, xa que non tería sentido algún ter sistemas de comunicación nos que emisor e receptor funcionasen de xeito diferente.

Entre as prioridades da UIT-T están o desenvolvemento de aplicacións TIC para países en vías de desenvolvemento e a interoperabilidade das redes de próxima xeración (Next Generation Networks ou NGN), a seguridade das TIC e o seu impacto no cambio climático.


UIT-R: Sector de Normalización das Radiocomunicacións (antigamente CCIR)


O espectro radioeléctrico é un ben prezado, dado que dunha banda é un ben finito e por outra porque as telecomunicacións pasan a día de hoxe por solucións en mobilidade. Neste sentido, a UIT-R encárgase da xestión global de frecuencias radioeléctricas (telefonía móbil, radiodifusión, sistemas de posicionamento global...) e das órbitas dos satélites.

Mais a UIT-R non só xestiona a que se adica cada porción do espectro radioeléctrico, senón que tamén se esforza en elaborar informes e recomendacións coas características que deben ter os enlaces de radio ou os dispositivos empregados, co fin de garantir unha comunización eficaz e fiábel ante dificultades, como puideran ser as relacionadas con fenómenos meteorolóxicos.

Outros aspectos, como o lanzamento de novos satélites de telecomunicacións, tamén deben contar coa disposición favorábel da UIT-R, que se encargará de definir as frecuencias que lle asigna.


UIT-D: Sector de Desenvolvemento das Telecomunicacións da UIT

O obxetivo do terceiro sector é o desenvolvemeneto do dereito á comunicación de todos os habitantes do paneta a través do acceso aos servizos de infrestrutura e a información e a comunicación.

O seu traballo baséase en propór iniciativas para reducir a denominada fenda dixital, promover a extensión das TIC, e colaborar cos países para conseguir financiamento para obter recursos técnicos e humanos para crear redes de telecomunicacións.

Para máis información pódese visitar a web da ITU.