Mostrando entradas con la etiqueta MECÁNICA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta MECÁNICA. Mostrar todas las entradas

23 ago 2011

LDK 179: BMW Brutus

Falabamos fai uns días de BMW e diciamos que esta marca de automóbiles e motocicletas comezara no mundo da aviación. Resulta que, cun excedente de motores da Segunda Guerra Mundial, decidiron montar un motor de avión V12 de 46 litros de cilindrada e 500 cv de potencia nun BMW VI de 1926 (un turismo). Para que vos fagades unha idea, un utilitario medio actual non chega a ter un motor de 2 L de capacidade que ronda os 100 cv de potencia. 

Todo isto tradúcese nun coche cunha potencia esaxeradísima que se emprega para correr en circuÍtos ovalados tipo NASCAR e evidentemente non resulta práctico en ningún momento. No seguinte vídeo mostramos como brúa o motor con ese son tan característico dun motor de avión arrincando:


Se queredes algo de características "similares", o Ferrari Enzo é un super-deportivo de luxo fabricado entre o 2002 e o 2004 que ten un motor V12 de 6 litros cunha potencia de 660 CV.

Vía @_pepito.

19 ago 2011

ABS

O ABS, do alemán AntiBlockierSystem (sistema antibloqueo), é un sistema que evita que as rodas dun vehículo se bloqueen e perdan efectividade na freada.

Naceu da man de Bosch para os avións co rexistro das primeiras patentes que datan dos anos 30, mais ata a chegada da electrónica nos anos 70 non se introduciu no mercado. A partir de aquí, o sistema implementouse no resto dos vehículos: camións, coches e motocicletas; ata facerse obrigatorio en todos os turismos fabricados na Unión Europea a partir do 2004.

O sistema conta cunha bomba que vai conectada ao circuíto hidráulico de freado e cun contador de voltas nas rodas. Cando, durante unha freada brusca, se bloquean unha ou varias rodas, o sistema detéctao e fai que o circuíto hidráulico deixe de facer presión nesa roda para desta maneira desbloqueala. Unha vez desbloqueada, o sistema volve facer presión para que volva frear e repite o ciclo unhas 50 ou 100 veces nun segundo; o que para o condutor se traduce nunha vibración no pedal do freo.

O ABS permite acurtar a distancia de freado debido a que o coeficiente de rozamento estático é maior ca o coeficiente de rozamento dinámico, é dicir, custa máis mover algo que está en repouso ca unha vez que xa o comezamos a mover, e aínda que a roda non está en repouso, pode non estar esvarando, e aumenta o rozamento entre ela e o chan.

Ademais, ao non derrapar durante a freada brusca, as rodas teñen máis adherencia e permite xiralas para cambiar a trazada do vehículo e así poder esquivar un obstáculo que, doutra maneira, sería imposible evitar porque o vehículo seguiría recto.

Finalmente, tamén serve para equilibrar as freadas das rodas. Se por exemplo, as dúas rodas esquerdas circulan por unha placa de xeo mentres que as dereitas non, nun coche sen ABS as rodas dereitas frearían máis e o coche faría un "trompo" cara a ese lado. Nun coche con ABS, estas dúas freadas equilíbranse e evitan o "trompo" do coche.

A implementación do ABS nos turismos foi unha medida que evita que se produzan moitos accidentes que doutra maneira si se producirían.

2 ago 2011

LDK 170: Lamborghini


É por todos coñecido que Lamborghini é un fabricante italiano de deportivos. Moitos de vós coñeceredes o Diablo, o Murciélago, o Gallardo ou o Reventón e, incluso, algúns tamén saberedes que Lamborghini, ademais, é unha fábrica de tractores agrícolas. De feito, os primeiros pasos da empresa, a mans de Ferrucio Lamborghini, baseáronse na compra de sobrantes de vehículos militares da segunda guerra mundial para convertelos en maquinaria agrícola.

Pero, como pasa un fabricante de tractores a fabricante de deportivos de luxo? Ferrucio tiña un Ferrari 250 GTB que lle daba numerosos problemas mecánicos, principalmente o embrague. Lamborghini encargouse de facerlle saber a Enzo Ferrari destes problemas quen, moi soberbio, contestou:
"Como vai entender un fabricante de tractores os meus coches?"
A partir de aquí Ferrucio, ferido no orgullo, púxose mans á obra. Primeiro sacou o 350 GTV, un modelo que quedou en prototipo pero que deu paso, en 1964, ao primeiro deportivo da marca Lamborghini, o 350 GT.

19 abr 2011

LDk 125: Airbag

O airbag é un sistema de seguridade pasiva que se emprega en automóbiles consistente nunha bolsa de aire que, durante unha colisión, se incha para amortecer o impacto do ocupante. O sistema patentouno Mercedes-Benz no 1971 e agora está instalado na gran maioría dos vehículos que se fabrican.

En caso de accidente, uns sensores (acelerómetros, de impacto, de velocidade das rodas, xiroscopios, etc.) detectan a colisión, unha vez que se confirma que a colisión é real e non é unha "falsa alarma", prodúcese a explosión que expulsa un gas que enche a bolsa de nailon que xa se está desinflando a través duns buratos de varios centímetros de diámetro. Todo isto acontece en menos de 70 milisegundos, mentres que o ocupante do vehículo tarda entre 150 e 300 ms en decatarse do acontecido.


Agora a cámara lenta co tempo marcado en milisegundos:


A crenza popular di que o airbag pode afogar, o cal é unha afirmación totalmente falsa debido a que, como xa dixen, ten uns buratos de varios centímetros de diámetro (podedes observar como soltan o gas no vídeo a cámara lenta, ou velos abertos nesta imaxe) que desaloxan o gas case instantaneamente (no vídeo queda inchado debido á capacidade portante da propia bolsa). O perigo real do airbag é a activación do mesmo se o ocupante non ten posto o cinto xa que o ocupante que estaría desprazado sería despedido cara atrás. Tamén debemos desactivar o airbag do acompañante (moitos coches teñen unha rañuriña para a chave que permite desactivalo) cando se levan as cadeiras para nenos que van de costas á circulación debido a que o airbag batería contra as cadeiras, sendo contraproducente. Se levades posto o cinto de seguridade, o máis probable é que as secuelas debidas ao airbag sexan unhas leves queimaduras nos brazos debido ao roce que produce a bolsa cando se incha.

15 abr 2011

Diferenciais

Ao tomar unha curva nun vehículo que teña polo menos dúas rodas nun mesmo eixo, a roda de fóra terá que facer máis percorrido no mesmo tempo cá de dentro. Isto é debido a que, para ángulos iguais, a maior radio, o arco de circunferencia é maior. Este problema non aparece se as rodas xiran libremente como é o caso das rodas traseiras dun coche de tracción dianteira, pero si é un problema cando queremos traccionar sobre esas rodas, e para iso empregamos un diferencial.


Un diferencial é un mecanismo que permite que as rodas dun mesmo eixo xiren a revolucións diferentes para axustar a velocidade de ambas as dúas rodas ao tomar unha curva. Nun diferencial tradicional, un piñón que chega dende a caixa de cambios fai xirar unha coroa que á súa vez fai xirar o conxunto de satélites e planetarios. Os planetarios son  uns piñóns que están fixos nos palieres -os eixes que fan xirar as rodas- e fanos xirar canda eles, mentres os satélites son rodas dentadas que xiran tolas -que xiran libremente-. En principio, e nunha recta, os satélites non xirarían arredor de si mesmos, pero si que xirarían xunto co sistema; pero nunha curva, os satélites xirarían lentamente permitindo desta maneira que a velocidade de ambos planetarios sexa a mesma.

O problema deste sistema aparece cando metemos un todoterreo por un camiño enlamado ou moi irregular, xa que unha das rodas pode xirar libremente por quedar apoiada sobre a lama ou por quedar no aire (se o peso do coche queda soportado polas outras tres rodas). Se isto pasa, a roda que xira con maior dificultade queda trabada, e a outra, que xira máis facilmente, xirará descontrolada debido a que non hai ningún elemento que faga pasar directamente o movemento da coroa aos planetarios (un dos planetarios queda quieto, mentres o outro xira ao dobre de velocidade xunto cos satélites). Para solucionar estes problemas inventáronse os que denominamos diferenciais autobloqueantes, uns diferenciais, que cando a diferenza de velocidades é excesiva, limitan a velocidade de xiro das rodas. Este tipo de diferenciais poden ser mecánicos, ben sexan Torsen (unhas engrenaxes helicoidais que mediante un resorte fan aumentar o rozamento no sistema -vídeo-) ou Ferguson (uns discos introducidos nun líquido que aumenta a súa viscosidade cando xiran a velocidades moi distintas), ou electrónicos que, mediante os sensores de ABS, frean as rodas que xiran a maior velocidade.

Na actualidade, moitos vehículos de gama alta veñen con sistemas electrónicos que permiten controlar a velocidade de ambas rodas independentemente de maneira que se, por exemplo, estamos tomando unha curva cara a esquerda, fai que a roda exterior aumente lixeiramente de velocidade para, desta maneira, dar maior estabilidade ó coche. Vídeo do funcionamento.

Un exemplo de vehículos sen diferencial son os Quads que, aínda que son moi estreitos, e por tanto a diferencia de percorrido entre ambas as dúas rodas é moi pequena, en moitos casos toman as curvas sobre as dúas rodas exteriores para, desta maneira, evitar que unha delas arrastre. Os quads de maior tamaño, e algún 4x4 si que teñen diferencial.

Para rematar, póñovos un vídeo (vía @milhaud) no que explican perfectamente o funcionamento do sistema. Está en inglés, pero é moi fácil de seguir xa que é totalmente visual:


Fonte Imaxe: El rincón de la F1.

14 dic 2010

Por que non caemos da bicicleta?

É ben sabido que canto máis rápido imos nunha bicicleta (sen ser esa velocidade excesiva para unha circulación segura), máis fácil é gardar o equilibrio. Isto débese a unha magnitude física denominada momento cinético ou angular. Aínda que esta magnitude non sexa exclusiva das rotacións, si é, probablemente, onde mellor reflectida se vexa.
O momento cinético oponse ao cambio de dirección do plano que o contén, de maneira que canto maior sexa este na roda, máis dificil será que caia. O momento obtense de multiplicar a cantidade de movemento, P, polo vector que o une co eixe de xiro, v. Para que o momento aumente, deberá aumentar un dos factores, este aumentará ao aumentar o radio, por tanto, son máis estables as rodas máis grandes; tamén aumentará a estabilidade cun aumento da cantidade de momento, que variará directamente coa variación do peso das rodas ou da velocidade de xiro. Recentemente publicáronse en internet novas sobre bicicletas coas que era máis fácil gardar o equilibrio grazas a un xiroscopio, é dicir, un aparello que baseada o seu funcionamento no que acabamos de explicar.

Cabe destacar que as balas tamén manteñen a súa dirección grazas ao momento cinético; os canóns das armas teñen unhas estrías elicoidais que fan que o proxectil xire e por tanto siga xirando tras ser disparado e que desta maneira non se desvíe da traxectora determinada nun principio.

Un dos efectos máis abraiantes que se pode observar grazas ao momento cinético é o que se ve neste vídeo (tedes que clicar, xa que non deixa embebelo), unha roda mantén a verticalidade, grazas ao xiro, aínda que só está suxeita dun extremo. A continuación deixo outro vídeo no que se mostran outras curiosas consecuencias do efecto:

11 nov 2010

LDK 57: Motor Wankel

Explicabamos o outro día os motores de combustión interna máis habituais, pero non son os únicos. Existe un motor patentado por Felix Wankel, en 1929, que emprega rotores no sitio de pistóns, e que se chama motor Wankel. Este motor tivo certa aceptación no mercado xaponés, e foi empregado por varios modelos de Mazda, mais non foi así no europeo, xa que, aínda que Citroën sacou o M35 e o modelo GS Birrotor (do que se venderían 847 unidades); Mercedes Benz creou un prototipo con este motor, o C111, pero non conseguiu ver a luz; e NSU, tamén crearía algún modelo; este tipo de propulsión estaba moi verde e era moi pouco fiable.


O motor Wankel funciona cos mesmos 4 tempos que xa explicamos: admisión, compresión, combustión e escape; pero aquí prodúcense os 4 tempos á vez en lugares diferentes. Para isto un rotor en forma de triángulo curvo xira arredor dun eixo variable dentro dun oval que evita o uso de válvulas.

As principais vantaxes deste motor radican na escasa cantidade de compoñentes, a cal lle confire lixeireza; e no movemento rotativo, que evita as vibracións que producen os pistóns nos motores tradicionais. Pola contra, entre as súas desvantaxes podemos destacar que non ten unha curva de potencia demasiado elástica e que é complexo manter estanquidade debido ás dilatacións. Ademais estes motores quecen moito máis cós tradicionais, e emiten gran cantidade de gases contaminantes.

Na actualidade, Mazda vende modelos que funcionan con motor Wankel, como é o caso do RX-9, e, ademais, está traballando nun motor rotativo diésel.

5 nov 2010

Motores de combustión interna

Tras unha entrada cunha pequena introdución sobre os motores de combustión (interna e externa) e unha breve explicación dos de vapor, agora toca explicar como funcionan os motores de explosión interna dos vehículos máis empregados: os coches e as motos.

Normalmente os coches funcionan grazas a un motor de combustión interna de catro tempos, ben sexa diésel ou gasolina. Para que o motor funcione mediante combustión, temos que facelo xirar primeiro, iso é o que conseguimos cando xiramos a chave do contacto: un motor eléctrico, que funciona grazas á batería, fai xirar o motor do coche. Antes de levar motor de arranque, os coches acendíanse cunha manivela, e seguro que coñecedes a alguén que acendese o coche sobre a marcha, isto é, simplemente, botar o coche por unha costa abaixo para que o xiro das rodas faga xirar o motor ao meterlle unha marcha. Imos describir os tempos do ciclo, un por movemento lineal do pistón:

  • Primeiro tempo, a admisión: aquí o descenso do pistón aspira a mestura de aire e combustible nos motores a gasolina, e só aire nos motores diésel. Para isto, a válvula de admisión está aberta, e a de expulsión cerrada.
  • Segundo tempo, a compresión: ao chegar ao punto máis baixo, a válvula de admisión péchase e o pistón sobe comprimindo o gas contido na cámara.
  • Terceiro tempo, a explosión: no punto máis alto do pistón, o gas acadou a presión máxima. Nos motores a gasolina -tamén denominados de acendido provocado-, salta a chispa na buxía que provoca a inflamación da mestura; na mentres, nos motores diésel, inxéctase a través dun inxector o combustible moi pulverizado, o cal se autoinflama debido á alta presión e á temperatura existentes no interior do cilindro, sen que interveña ningunha chispa. En ámbolos dous casos, unha vez iniciada a combustión, incrementa a presión do interior do cilindro e expándense os gases para empuxar o pistón ata o punto máis baixo. Esta é a única fase na que se obtén traballo, é o momento no que o pistón move o veo a través da biela.
  • E por último, o cuarto tempo, o escape: nesta fase, ábrese a válvula de escape e o pistón ao subir empuxa os gases da combustión e estes saen a través da válvula aberta. Ao chegar ao punto máis alto, cérrase a válvula de escape, e ábrese a de admisión para volver a comezar o ciclo.
Pola outra banda, moitas motos e ciclomotores, funcionan con motores de dous tempos, é dicir, que o ciclo acontece en dous movementos lineais de pistón. Existen varias diferencias entre estes motores e os que acabamos de explicar, principalmente, nos motores de dous tempos, o pistón traballa con ambas caras, a superior e a inferior; e a entrada e saída de gases realízase a través de orificios, non de válvulas.

Conta coas seguintes fases:

  • Primeiro tempo, admisión e compresión: o pistón desprázase cara arriba dende o seu punto inferior. Nese recorrido, pola parte inferior, deixa aberta a xanela de admisión e succiona a mestura de aire e combustible a través da mesma, mentres, pola parte superior realiza a compresión no cilindro.
  • Segundo tempo, explosión e escape: cando o pistón está na parte superior, a chispa producida pola buxía provoca a combustión, e a expansión dos gases impulsan o pistón para abaixo. Neste percorrido, o pistón abre a xanela de escape para que poidan saír os gases da combustión, e a xanela de transferencia para que poida acceder á mestura ao cilindro. Cando o pistón alcanza o punto inferior, este comeza a ascender para comezar un novo ciclo.
Os motores de catro tempos, debido a que teñen válvulas (e os complementos precisos para movelas), son máis complexos e pesados, pola outra banda, os motores de dous tempos son menos eficientes na compresión por non levar válvulas, ademais de ser máis contaminantes. E para finalizar, segundo a wikipedia, existen algúns motores diésel de dous tempos que se empregan en grandes motores para xerar electricidade e para navegación marítima.

25 oct 2010

Motores de combustión externa

Denomínase motor de combustión a unha máquina que transforma a enerxía procedente da combustión en movemento. Existen dous tipos de motores segundo o lugar onde se realiza a combustión, por unha banda temos os motores de combustión interna, nos que son os propios gases da combustión os que producen o movemento; mentres que pola outra banda temos os motores de combustión externa, nos que a calor producida pola combustión quenta un fluído que se encarga de crear o movemento.

Os motores de combustión interna máis habituais son os de catro tempos dos coches, ben sexan de ciclo Otto ou Diesel, e os de dous tempos -sempre ciclo Otto- dalgunhas motos, cortacespedes ou motoserras. Pero non son os únicos. Estes motores (os que nomeei, non todos os de combustión interna) usan a enerxía da propia combustión para mover un pistón que move un veo, ou eixe acobadado, para conseguir desta maneira un movemento circular.

Os motores de combustión externa máis antigos son os motores de vapor. No século I, Herón de Alexandría deseñou a Eolípila, un motor de vapor que consiste nun depósito de auga cerrado con dúas tubaxes dobradas. Cando lle aplicamos calor ao depósito, o vapor sae e fai xirar o recipiente que a contén debido á forma e posición das tubaxes. Se queredes probar a facer unha eolípila caseira, basta con poñer unha tubaxe estreita, dobrada e chea de auga nun vaso de plástico cunha candea debaixo, de maneira que quede coma neste video. Este aparello foi considerado un xoguete debido a que non se lle atopou ningunha utilidade práctica, pero foi, segundo a wikipedia, en 1606 cando un inventor español, Jerónimo de Ayanz y Beaumont, fixo a primeira patente da máquina de vapor. 


A máquina de vapor é un mecanismo cunha válvula que permite a entrada de vapor por un ou outro conduto para mover un pistón adiante e atrás como se mostra a partir do minuto 1:00 do seguinte vídeo:


Pero non todos os motores de combustión externa son a vapor, existen outros,coma o motor Stirling, un motor que en vez de auga ten gas, e cuxa fonte de calor poden ser os raios de sol reflectidos e concentrados mediante discos parabólicos.

Vínculo: Máquina Stirling caseira con dous pistóns.

11 sept 2010

LDK 31: Vantaxes dos pneumáticos e das eirugas


O outro día presentamos os dous principais tipos de tractores, tractores sobre pneumáticos e tractores sobre eirugas. Como xa dixemos, os pneumáticos son elementos flexibles que se acomodan facilmente ao terreo, e por isto son frecuentemente empregados por vehículos nos que priman a velocidade e axilidade sobre as demais características, como é o caso dos camións ou das pas cargadoras.

Pola outra banda, están as máquinas sobre eirugas, que se desprazan a unha velocidade moito menor e son moito máis resistentes. Aínda que aos pneumáticos se lles poidan colocar cadeas similares ás cadeas de neve dos coches, son as eirugas as empregadas xeralmente en máquinas ás que se lles esixen grandes esforzos de tracción, como son os bulldozer, que teñen que empuxar grandes cantidades de terra e ademais teñen o escarificador, ese pequeno arado que serve para fragmentar a terra sobre a que traballarán despois. Outra das vantaxes das eirugas é a súa flotabilidade, xa que a que a superficie de apoio é maior cá dos pneumáticos, e por tanto teñen preferencia en terreos pouco estables, como é o caso dos terreos nevados, onde a presión que exercen sobre a neve é menor, polo que se afúnden menos facilitando deste modo o desprazamento sobre eles.

Ademais destas características hai outra bastante determinante, que é a resistencia á abrasión. Os pneumáticos, por ser máis brandos, poden pincharse ou deteriorarse máis facilmente, aínda que para contrarrestar isto se lles colocan mallas metálicas -coma as cadeas pero moito máis tupidas- que evitan que as pedras poidan facer cortes sobre a cuberta, adóitanse empregar eirugas.

Todas estas nocións son xerais e orientativas, xa que para casos concretos poderiamos atopar bulldozers sobre pneumáticos e cargadoras sobre eirugas.

8 sept 2010

Tractores sobre pneumáticos e sobre eirugas

Cando falamos de tractor, a todo o mundo lle vén á cabeza o tractor agrícola, pero na realidade un tractor é moito máis ca iso, é un vehículo autopropulsado que se emprega para remolcar ou accionar diversas ferramentas. En moitos casos o tractor é independente, como por exemplo nun trailer; e noutros moitos forma xa parte da máquina, por exemplo un bulldozer; pero a diferencia principal radica na súa natureza, e a clasificación realizase en tractores de pneumáticos ou tractores de oeirugas, podendo atopar o mesmo tipo de máquina montado sobre un ou outro sistema.

Comecemos polos pneumáticos, os pneumáticos son elementos toroidais, é dicir, con forma de toro (donut), xeralmente de caucho, que se montan arredor dunha lamia. Tradicionalmente estes pneumáticos están cheos de aire a presión e poden contar ou non cunha cámara. O aire dálles certa flexibilidade e permiten que se acomoden ao terreo, posibilitando deste modo traballos máis rápidos e dinámicos cás eirugas. Estes pneumáticos poden presentarse en diferentes tamaños, dende unha pequena roda de carretilla, até un pneumático dun dumper coma o da fotografía.


Por outro lado temos o sistema denominado de eirugas ou cadeas. Nel as cadeas metálicas van montadas sobre dúas rodas metálicas soportadas pola viga mestra, unha das rodas é lisa e serve de apoio, e a outra é dentada e transmite o movemento. Ademais destas dúas rodas grandes, conta con dous trens de rodas de menor tamaño, un colocado na parte inferior que axuda ao reparto de peso da máquina sobre a cadea, e outro superior, que soamente consta de unha ou dúas rodas e evita que a catenaria sexa excesiva para evitar que se produza roce e, consecuentemente, que se deteriore algún elemento da máquina. 


Non todas as disposicións de eirugas son coma esta, existen casos de certas máquinas de gran potencia nas que as eirugas están en disposición triangular, teñen as rodas lisas nos extremos da base do triángulo, e a roda dentada na parte superior, co que conseguimos que a máquina traballe dende unha posición máis elevada para superar os accidentes do terreo con maior facilidade. Por outra banda, os vehículos militares carecen de viga mestra e de trens de rodas, todo isto é substituído por varias rodas de igual tamaño que permiten a deformación da eiruga e ofrecen unha maior velocidade e manexabilidade moi precisas neste tipo de vehículos, pero diminúen a durabilidade do sistema.

Proximamente amosarémosvos cales son as vantaxes dun e doutro sistema, e para que son empregados. Para rematar, amosámosvos a conversión dun todoterreo convencional nun todoterreo sobre eirugas: