Mostrando entradas con la etiqueta maquinaria. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta maquinaria. Mostrar todas las entradas

6 dic 2010

Prensa hidráulica

A prensa hidráulica é un aparello que serve para obter unha forza grande aplicando unha forza pequena.

Estas prensas traballan grazas ao principio de Pascal, que di que a presión exercida en calquera parte dun fluído incompresible e en equilibro dentro dun recipiente de paredes indeformable, é transmitida por igual en todas as direccións en todo o fluído. É dicir, se metemos, por exemplo, auga nunha xiringa tapada, a forza que exercemos distribúese sobre a superficie do émbolo e xera un aumento de presión que a través da auga empuxa as paredes do cilindro. Todo isto acontece indiferentemente da forma do recipiente.


En realidade unha presión non é máis ca unha forza (newtons) distribuída nunha superficie (metros cadrados), as súas unidades no SI son os pascais (Pa). Desta maneira, se empurramos o émbolo de superficie A1 cunha forza F1, obtemos unha presión no líquido P=F1/A1. Como dicíamos que esa presión se transmitía por igual a toda a superficie do recipiente que contivera o líquido, o segundo émbolo tamén recibirá unha presión P, e como P=F2/A2, para que P sexa constante, cunha unha maior superficie A2, obtense unha maior forza F2.

O funcionamento da prensa é ese, e o motivo polo que debemos facer varios bombeos, é que o único que facemos é optimizar o traballo para o noso interese,  xa que o traballo é o mesmo (aplicando un rendemento) a ambos lados da bomba. Ao igual ca nunha panca ou nunha polea, se queremos facer menos forza, teremos que facer máis percorrido, de maneira que teremos que empurrar máis líquido para que ocupe o espazo do émbolo que se despraza.

Para rematar, o cálculo da forza que obtemos é moi sinxelo: 

como F1/A1=P=F2/A2

temos que F1/A1=F2/A2

se despexamos F2; F2= F1*A2/A1

Nos cilindros hidráulicos das escavadoras emprégase un sistema parecido, auméntase a presión dun depósito que move un pistón e que consigue unha gran forza, ben sexa para unha culler, para un martelo pneumático ou para unhas tenaces.

16 nov 2010

LDK 59: M2M

O M2M (Machine to Machine) engloba unha serie de tecnoloxías de comunicación máquina-máquina, ben sexa mediante tecnoloxías cableadas ou sen fíos (habitualmente GSM, telefonía móbil). O seu uso está pensado para intercambiar datos entre máquinas para o control e supervisión de procesos automatizados, como as máquinas vending, alarmas, controladores de auga e luz, paneis informativos nas estradas, caixeiros automáticos...

Así, por exemplo, unha máquina vending pode avisar á empresa xestora que ten pouco stock de botellas de auga, aforrando custos de ter que estar mandando a alguén personalmente a supervisala.

Redes

A comunicación M2M pode usar calquera tipo de rede. Entre as cableadas destacan os protocolos RTC e RDSI, pero tamén hai oco para PLC e ADSL; nas redes móbiles GSM e 3G ou WiFi.

O reducido prezo dos SMS fixo que este sistema fora adoptado e hoxe sexa un dos mecanismos máis habituais na comunicación M2M, para o que simplemente fai falla unha tarxeta SIM normal.

Futuro

Hai quen pensa que as aplicacións M2M non deixarán de medrar. Entre estas aplicacións de futuro destaca a de dotar aos automóbiles de caixas negras con GPS e sensores de impacto, para enviar automaticamente ao 112 as coordenadas da posición do vehículo de xeito automático unha vez detectada a colisión.

11 nov 2010

LDK 57: Motor Wankel

Explicabamos o outro día os motores de combustión interna máis habituais, pero non son os únicos. Existe un motor patentado por Felix Wankel, en 1929, que emprega rotores no sitio de pistóns, e que se chama motor Wankel. Este motor tivo certa aceptación no mercado xaponés, e foi empregado por varios modelos de Mazda, mais non foi así no europeo, xa que, aínda que Citroën sacou o M35 e o modelo GS Birrotor (do que se venderían 847 unidades); Mercedes Benz creou un prototipo con este motor, o C111, pero non conseguiu ver a luz; e NSU, tamén crearía algún modelo; este tipo de propulsión estaba moi verde e era moi pouco fiable.


O motor Wankel funciona cos mesmos 4 tempos que xa explicamos: admisión, compresión, combustión e escape; pero aquí prodúcense os 4 tempos á vez en lugares diferentes. Para isto un rotor en forma de triángulo curvo xira arredor dun eixo variable dentro dun oval que evita o uso de válvulas.

As principais vantaxes deste motor radican na escasa cantidade de compoñentes, a cal lle confire lixeireza; e no movemento rotativo, que evita as vibracións que producen os pistóns nos motores tradicionais. Pola contra, entre as súas desvantaxes podemos destacar que non ten unha curva de potencia demasiado elástica e que é complexo manter estanquidade debido ás dilatacións. Ademais estes motores quecen moito máis cós tradicionais, e emiten gran cantidade de gases contaminantes.

Na actualidade, Mazda vende modelos que funcionan con motor Wankel, como é o caso do RX-9, e, ademais, está traballando nun motor rotativo diésel.

5 nov 2010

Motores de combustión interna

Tras unha entrada cunha pequena introdución sobre os motores de combustión (interna e externa) e unha breve explicación dos de vapor, agora toca explicar como funcionan os motores de explosión interna dos vehículos máis empregados: os coches e as motos.

Normalmente os coches funcionan grazas a un motor de combustión interna de catro tempos, ben sexa diésel ou gasolina. Para que o motor funcione mediante combustión, temos que facelo xirar primeiro, iso é o que conseguimos cando xiramos a chave do contacto: un motor eléctrico, que funciona grazas á batería, fai xirar o motor do coche. Antes de levar motor de arranque, os coches acendíanse cunha manivela, e seguro que coñecedes a alguén que acendese o coche sobre a marcha, isto é, simplemente, botar o coche por unha costa abaixo para que o xiro das rodas faga xirar o motor ao meterlle unha marcha. Imos describir os tempos do ciclo, un por movemento lineal do pistón:

  • Primeiro tempo, a admisión: aquí o descenso do pistón aspira a mestura de aire e combustible nos motores a gasolina, e só aire nos motores diésel. Para isto, a válvula de admisión está aberta, e a de expulsión cerrada.
  • Segundo tempo, a compresión: ao chegar ao punto máis baixo, a válvula de admisión péchase e o pistón sobe comprimindo o gas contido na cámara.
  • Terceiro tempo, a explosión: no punto máis alto do pistón, o gas acadou a presión máxima. Nos motores a gasolina -tamén denominados de acendido provocado-, salta a chispa na buxía que provoca a inflamación da mestura; na mentres, nos motores diésel, inxéctase a través dun inxector o combustible moi pulverizado, o cal se autoinflama debido á alta presión e á temperatura existentes no interior do cilindro, sen que interveña ningunha chispa. En ámbolos dous casos, unha vez iniciada a combustión, incrementa a presión do interior do cilindro e expándense os gases para empuxar o pistón ata o punto máis baixo. Esta é a única fase na que se obtén traballo, é o momento no que o pistón move o veo a través da biela.
  • E por último, o cuarto tempo, o escape: nesta fase, ábrese a válvula de escape e o pistón ao subir empuxa os gases da combustión e estes saen a través da válvula aberta. Ao chegar ao punto máis alto, cérrase a válvula de escape, e ábrese a de admisión para volver a comezar o ciclo.
Pola outra banda, moitas motos e ciclomotores, funcionan con motores de dous tempos, é dicir, que o ciclo acontece en dous movementos lineais de pistón. Existen varias diferencias entre estes motores e os que acabamos de explicar, principalmente, nos motores de dous tempos, o pistón traballa con ambas caras, a superior e a inferior; e a entrada e saída de gases realízase a través de orificios, non de válvulas.

Conta coas seguintes fases:

  • Primeiro tempo, admisión e compresión: o pistón desprázase cara arriba dende o seu punto inferior. Nese recorrido, pola parte inferior, deixa aberta a xanela de admisión e succiona a mestura de aire e combustible a través da mesma, mentres, pola parte superior realiza a compresión no cilindro.
  • Segundo tempo, explosión e escape: cando o pistón está na parte superior, a chispa producida pola buxía provoca a combustión, e a expansión dos gases impulsan o pistón para abaixo. Neste percorrido, o pistón abre a xanela de escape para que poidan saír os gases da combustión, e a xanela de transferencia para que poida acceder á mestura ao cilindro. Cando o pistón alcanza o punto inferior, este comeza a ascender para comezar un novo ciclo.
Os motores de catro tempos, debido a que teñen válvulas (e os complementos precisos para movelas), son máis complexos e pesados, pola outra banda, os motores de dous tempos son menos eficientes na compresión por non levar válvulas, ademais de ser máis contaminantes. E para finalizar, segundo a wikipedia, existen algúns motores diésel de dous tempos que se empregan en grandes motores para xerar electricidade e para navegación marítima.

25 oct 2010

Motores de combustión externa

Denomínase motor de combustión a unha máquina que transforma a enerxía procedente da combustión en movemento. Existen dous tipos de motores segundo o lugar onde se realiza a combustión, por unha banda temos os motores de combustión interna, nos que son os propios gases da combustión os que producen o movemento; mentres que pola outra banda temos os motores de combustión externa, nos que a calor producida pola combustión quenta un fluído que se encarga de crear o movemento.

Os motores de combustión interna máis habituais son os de catro tempos dos coches, ben sexan de ciclo Otto ou Diesel, e os de dous tempos -sempre ciclo Otto- dalgunhas motos, cortacespedes ou motoserras. Pero non son os únicos. Estes motores (os que nomeei, non todos os de combustión interna) usan a enerxía da propia combustión para mover un pistón que move un veo, ou eixe acobadado, para conseguir desta maneira un movemento circular.

Os motores de combustión externa máis antigos son os motores de vapor. No século I, Herón de Alexandría deseñou a Eolípila, un motor de vapor que consiste nun depósito de auga cerrado con dúas tubaxes dobradas. Cando lle aplicamos calor ao depósito, o vapor sae e fai xirar o recipiente que a contén debido á forma e posición das tubaxes. Se queredes probar a facer unha eolípila caseira, basta con poñer unha tubaxe estreita, dobrada e chea de auga nun vaso de plástico cunha candea debaixo, de maneira que quede coma neste video. Este aparello foi considerado un xoguete debido a que non se lle atopou ningunha utilidade práctica, pero foi, segundo a wikipedia, en 1606 cando un inventor español, Jerónimo de Ayanz y Beaumont, fixo a primeira patente da máquina de vapor. 


A máquina de vapor é un mecanismo cunha válvula que permite a entrada de vapor por un ou outro conduto para mover un pistón adiante e atrás como se mostra a partir do minuto 1:00 do seguinte vídeo:


Pero non todos os motores de combustión externa son a vapor, existen outros,coma o motor Stirling, un motor que en vez de auga ten gas, e cuxa fonte de calor poden ser os raios de sol reflectidos e concentrados mediante discos parabólicos.

Vínculo: Máquina Stirling caseira con dous pistóns.

12 oct 2010

LDK 44: Movemento de terras

Para o cálculo do movemento de terras hai que ter dous conceptos claros, desmonte e terraplén. O desmonte é unha escavación que se realiza para rebaixar a cota do terreo e conseguir unha superficie plana -que non horizontal- na que asentar unha obra, mentres que o terraplén é o reenchido con terra para subir a cota do terreo e conseguir unha superficie plana co mesmo fin.

Sempre se procura optimizar o traballo, e por tanto se o desmonte e o terraplén están xuntos, procúrase aproveitar a terra do primeiro para o segundo, pero imos ver como se calcula isto.



Se, por exemplo, temos un desmonte para unha piscina prismática de base rectangular, e empregamos esa terra para encher na parte baixa dunha estrada que se atopa a varios centos de metros procederemos do seguinte modo: o volume de desmonte será Vb (volume en banco) = a * b * c, ese volume de terra querémolo transportar en camións, e a rotura da terra por sacala do seu lugar de orixe e deixala caer dentro dos camións implica un aumento de volume en torno ao 25%, por tanto debemos multiplicar Vb por un coeficiente, ao que denominamos coeficiente de esponxamento que terá un valor aproximado de 1,25. O volume de terra no camión chámase volume solto (Vs), e podemos afirmar o seguinte Vs = 1,25 Vb, pero debemos ter en conta que o coeficiente de esponxamento, o 1,25, vai variar segundo o tipo de terra, o grado de humidade e demais.

O seguinte paso é o de verter as terras onde queiramos facer o recheo, pero esta terra precisamos compactala xa que debe resistir a carga do tráfico que vai percorrer por riba, e para isto vaise vertendo en tongadas de pouco que se van compactando ata acadar un volume de aproximadamente o 95% do volume en banco (o que tiñamos ao principio), e por tanto podemos afirmar que Vc = 0,95 Vb, sendo o 0,95 variable segundo o grado de compactación que desexemos acadar.

Todos os cálculos de cambio de volume deberán pasar polo volume en banco, de modo que non poderemos pasar de volume compactado a volume solto sen un paso intermedio. Ademais disto, existe un coeficiente distinto e menor có de esponxamento que se aplica ás culleres das cargadoras e das escavadoras, xa que o terreo dentro delas, pese a non estar coma en banco, tampouco está tan roto coma no camión cando se transporta.

Fonte da imaxe.

11 sept 2010

LDK 31: Vantaxes dos pneumáticos e das eirugas


O outro día presentamos os dous principais tipos de tractores, tractores sobre pneumáticos e tractores sobre eirugas. Como xa dixemos, os pneumáticos son elementos flexibles que se acomodan facilmente ao terreo, e por isto son frecuentemente empregados por vehículos nos que priman a velocidade e axilidade sobre as demais características, como é o caso dos camións ou das pas cargadoras.

Pola outra banda, están as máquinas sobre eirugas, que se desprazan a unha velocidade moito menor e son moito máis resistentes. Aínda que aos pneumáticos se lles poidan colocar cadeas similares ás cadeas de neve dos coches, son as eirugas as empregadas xeralmente en máquinas ás que se lles esixen grandes esforzos de tracción, como son os bulldozer, que teñen que empuxar grandes cantidades de terra e ademais teñen o escarificador, ese pequeno arado que serve para fragmentar a terra sobre a que traballarán despois. Outra das vantaxes das eirugas é a súa flotabilidade, xa que a que a superficie de apoio é maior cá dos pneumáticos, e por tanto teñen preferencia en terreos pouco estables, como é o caso dos terreos nevados, onde a presión que exercen sobre a neve é menor, polo que se afúnden menos facilitando deste modo o desprazamento sobre eles.

Ademais destas características hai outra bastante determinante, que é a resistencia á abrasión. Os pneumáticos, por ser máis brandos, poden pincharse ou deteriorarse máis facilmente, aínda que para contrarrestar isto se lles colocan mallas metálicas -coma as cadeas pero moito máis tupidas- que evitan que as pedras poidan facer cortes sobre a cuberta, adóitanse empregar eirugas.

Todas estas nocións son xerais e orientativas, xa que para casos concretos poderiamos atopar bulldozers sobre pneumáticos e cargadoras sobre eirugas.

8 sept 2010

Tractores sobre pneumáticos e sobre eirugas

Cando falamos de tractor, a todo o mundo lle vén á cabeza o tractor agrícola, pero na realidade un tractor é moito máis ca iso, é un vehículo autopropulsado que se emprega para remolcar ou accionar diversas ferramentas. En moitos casos o tractor é independente, como por exemplo nun trailer; e noutros moitos forma xa parte da máquina, por exemplo un bulldozer; pero a diferencia principal radica na súa natureza, e a clasificación realizase en tractores de pneumáticos ou tractores de oeirugas, podendo atopar o mesmo tipo de máquina montado sobre un ou outro sistema.

Comecemos polos pneumáticos, os pneumáticos son elementos toroidais, é dicir, con forma de toro (donut), xeralmente de caucho, que se montan arredor dunha lamia. Tradicionalmente estes pneumáticos están cheos de aire a presión e poden contar ou non cunha cámara. O aire dálles certa flexibilidade e permiten que se acomoden ao terreo, posibilitando deste modo traballos máis rápidos e dinámicos cás eirugas. Estes pneumáticos poden presentarse en diferentes tamaños, dende unha pequena roda de carretilla, até un pneumático dun dumper coma o da fotografía.


Por outro lado temos o sistema denominado de eirugas ou cadeas. Nel as cadeas metálicas van montadas sobre dúas rodas metálicas soportadas pola viga mestra, unha das rodas é lisa e serve de apoio, e a outra é dentada e transmite o movemento. Ademais destas dúas rodas grandes, conta con dous trens de rodas de menor tamaño, un colocado na parte inferior que axuda ao reparto de peso da máquina sobre a cadea, e outro superior, que soamente consta de unha ou dúas rodas e evita que a catenaria sexa excesiva para evitar que se produza roce e, consecuentemente, que se deteriore algún elemento da máquina. 


Non todas as disposicións de eirugas son coma esta, existen casos de certas máquinas de gran potencia nas que as eirugas están en disposición triangular, teñen as rodas lisas nos extremos da base do triángulo, e a roda dentada na parte superior, co que conseguimos que a máquina traballe dende unha posición máis elevada para superar os accidentes do terreo con maior facilidade. Por outra banda, os vehículos militares carecen de viga mestra e de trens de rodas, todo isto é substituído por varias rodas de igual tamaño que permiten a deformación da eiruga e ofrecen unha maior velocidade e manexabilidade moi precisas neste tipo de vehículos, pero diminúen a durabilidade do sistema.

Proximamente amosarémosvos cales son as vantaxes dun e doutro sistema, e para que son empregados. Para rematar, amosámosvos a conversión dun todoterreo convencional nun todoterreo sobre eirugas: