Mostrando entradas con la etiqueta configuracións. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta configuracións. Mostrar todas las entradas

29 nov 2010

Eduroam: que é e configuracións para Android e Ubuntu 10.10


Se vos movedes por entornos académicos ou de investigación, seguramente teñades oído falar de Eduroam.

O nome Eduroam provén de contraer dúas palabras (education + roaming) e trátase dun servizo de conexión WiFi en mobilidade, pensada para a comunidade docente e investigadora.

Grazas a esta rede, é posíbel que os membros das entidades que compoñen o consorcio Eduroam poidan acceder a Internet dende calquera institución como se estivesen na propia.



O proxecto de Eduroam naceu en 2003, dunha iniciativa conxunta de institucións académicas dos Países Baixos, Finlandia, Portugal, Croacia e o Reino Unido, mais pouco tempo despois uníronse a maioría dos países de Europa.

Hoxe en día, xa se inclúen no proxecto países de Asia e os EUA e Canadá.

Se sodes membros dalgunha comunidade con acceso a Eduroam, non dubidedes en comezar a empregala. Pode servos útil cando viaxedes polo mundo adiante para cousas relacionadas coa investigación, mais tamen de ocio persoal (A alternativa para conectar os nosos smartphones cando viaxemos ao extranxeiro?)

Configuración da rede Eduroam en Android

Para conectarnos dende o noso móbil con Android, deberemos establecer conexión coa rede Eduroam. Unha vez feito isto, pediránsenos os seguintes datos:
  • Método EAP: TTLS
  • Autenticación de fase 2: PAP
  • Certificado de autenticación: en branco
  • Certificado de cliente: en branco
  • Contraseña de clave privada: en branco
  • Identidade: nomedeusuario@dominiouniversidade.oquesexa
  • Identidade anónima: en branco
  • Contrasinal: a contrasinal do correo
Así de sinxelo.

Configuración da rede Eduroam en Ubuntu 10.10

Dende o administrador de rede, seleccionamos Eduroam. A continuación completamos cos datos seguintes a configuración:
  • Seguridade inarámbica: WPA empresarial
  • Método EAP: TTLS
  • Tipo de clave: Automático (predeterminado)
  • Tipo de Phase2: PAP
  • Identidade: nomedeusuario@dominiouniversidade.oquesexa
  • Coontrasinal: a contrasinal do correo.
Saber máis:

19 nov 2010

DNI-e: que é e como preparar o noso computador con Ubuntu para usalo

Dende hai uns anos, España está a emitir o documento de identidade electrónico, mais coñecido polas súas siglas DNI-e, converténdose no estado líder en número de persoas con identificación electrónica, tal e como comentaba Rafael Chávarri, de Red.es, na entrevista que mantivo con Mallando na e-ira durante SIMO Network 2010 .

Nesta entrada trataremos de analizar que é, que podemos facer con el e como preparar o noso computador con Ubuntu para poder usalo.

Que é o DNI-e

O DNI-e é un documento de identidade tradicional ao que se lle engade a identificación virtual, cada día máis necesaria debido ao gran auxe das Tecnoloxías da Información e da Comunicación.

Grazas ao DNI-e poderemos identificarnos unicovamente en Internet e asinar documentos coa mesma validez legal que a sinatura tradicional. Isto aforra custos e tempo, axilizando os trámites administrativos notoriamente.

O documento físico de identidade conta cun chip que contén a seguinte información:
  • Un certificado electrónico de autentificación da personalidade do cidadán.
  • Un certificado electrónico para asinar coa mesma validez xurídica que a rúbrica tradicional.
  • Claves para o seu uso.
  • A nosa pegada dactilar.
  • A nosa foto dixital.
  • A nosa firma manuscrita en formato dixital.
  • Datos da filiación do cidadán, correspondentes co contido personalizado da tarxeta.
Onde se pode usar

Cada vez son máis as actividades e xestións que podemos facer co DNI-e, mais basicamente as accións que podemos realizar con el son:
  • Banca en liña.
  • Compras asinadas por internet.
  • Trámites coa Administración (e-Administración).
  • Identificación no lugar de traballo.
Como preparar o noso ordenador con Ubuntu para usar o DNI-e

Nota inicial: polo de agora só se pode usar en Firefox (e en Internet Explorer en Windows).

O primeiro de todo é asegurarnos de que o lector que temos é compatíbel con Linux. A maioría sono. A partires de aí, faremos o seguinte:

1.- Abrimos a terminal e instalamos os paquetes dos repositorios de Ubuntu coa secuencia:

sudo aptitude install libccid libpcsclite1 pcscd libopensc2 pinentry-gtk2 opensc mozilla-opensc pcsc-tools

2.- Enchufamos o lector e probamos se o recoñece executando o seguinte:

pcsc_scan

Debera aparecer algo semellante a:

PC/SC device scanner
V 1.4.16 (c) 2001-2009, Ludovic Rousseau
Compiled with PC/SC lite version: 1.5.3
Scanning present readers
0: SCM SCR 3310 00 00

Sat Nov 13 17:31:32 2010
Reader 0: SCM SCR 3310 00 00
Card state: Card removed

Ao introducir a tarxeta, debérase iluminar o LED do lector e aparecer algún dato.

3.- Descargar o software do DNI-e da páxina oficial e descomprimir:

tar xvf nome-do-arquivo-descargado.tar

4.- Instalar o paquete:

sudo dpkg -i nome-do-arquivo-descargado-e-descomprimido.deb

5.- Instalar a libraría e certificados no navegador Firefox

Menú Aplicacións > Oficina > Rexistrar módulo DNIe PKCS#11

Acéptase a instalación da libraría e acéptase tamén a instalación dos tres certificados.

6.- Reiníciase Firefox e xa podemos usar o DNI-e.

Fontes consultadas:

6 sept 2010

A WiFi

A proliferación de portátiles e netbooks (e máis recentemente smartphones, discos duros multimedia...) popularizou unha tecnoloxía de conexión de recente creación: a WiFi.

O seu nome vén de Wireless Fidelity, inda que hai quen sostén que isto non é de todo certo, senón que o nome é resultado dunha procura de nome encargado a unha empresa de marketing. Nomes aparte, a aparición da WiFi data do ano 2000, da man de Nokia e Symbol Technologies.

Unha rede WiFi emprega ondas de radio, de xeito semellante aos walwie-talkies, no sentido de que a información flúe de xeito bidireccional. As frecuencias de transmisión oscilan entre os 2.4 e os 5 GHz, frecuencias ás que é posíbel transmitir gran cantidade de datos.

As conexións por WiFi poden acadar distancias de máis de 100 metros (en espazo aberto, enténdese), se ben é certo que o máis probábel é que a esas distancias achemos unha conexión mala e suframos numerosos cortes, xa que o sistema está deseñado para distancias curtas.

Diferentes estandares

Existen varios estandares que definen as redes WiFi:

- 802.11a. Transmite a 5 GHz e acada unha taxa de transmisión de 54 megabits por segundo. Emprega OFDM (técnica de codificación que mellora a eficiencia dividindo o sinal de radio en varios sinais diferentes antes de chegar ao receptor, reducindo as interferencias).

-802.11b. Transmite a 2.4 GHz e é o máis lento dos estandares, cunha velocidade de 11 megabits por segundo e codificación CCK. É tamén o máis barato, pero pouco a pouco vai desaparecendo debido á baixada de prezo do resto de estandares.

-802.11g. Transmite a 2.4 GHz, pero é máis rápido ca o b, acadando os 54 megabits por segundo grazas a empregar codificación OFDM.

- 802.11n. Acada velocidades de 140 megabits por segundo e é o máis recente.

Instalación e seguranza

A instalación dun router WiFi para uso particular ou semiprofesional soe ser algo moi sinxelo, xa que adoitan vir preparados para autoinstalación. Mais debemos ter en conta á hora da configuración asumir certos aspectos de seguranza, se queremos previr o uso non autorizado da nosa rede (Quen non se conectou nunca a unha WiFi aberta dun veciño?).

Existen varios cifrados estandar, os máis destacados son os WEP, WPA e WPA2.

- WEB: É o máis vulnerábel de todos e resulta bastante sinxelo facerse cos contrasinais. Presenta cifrado de 64 e 128 bits.

- WPA: É unha evolución do WEB, presentando melloras no cifrado e xeración dinámica de claves de acceso.

- WPA2: Actualmente é o protocolo máis seguro para WiFi, evolución do WPA. Sen embargo non é universal, xa que os equipamentos máis antigos non son compatíbeis con esta tecnoloxía.

Á hora de poñer unha clave efectiva para a nosa WiFi, as recomendacións de sempre: algo longa, non usar palabras habituais, mixturar maiúsculas, minúsculas, números e outros caracteres... a partires de aí, todo imaxinación.