Mostrando entradas con la etiqueta terminais. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta terminais. Mostrar todas las entradas

25 feb 2011

Probamos os dispositivos 3D de LG: LG Optimus 3D e Optimus Pad #mwc11

LG sorprendeu no Mobile World Congress coa presentación de 4 novos dispositivos: 3 smartphones e unha tablet. Mais a sorpresa non estaba na cantidades de dispositivos, senón nas características dalgúns deles: o LG Optimus 3D e a a LG Optimus Pad.

Ambos os dous veñen equipados con dúas cámaras traseiras para ter a capacidade de gravar contido en 3 dimensións e, no caso do móbil, visualizalo sen ter que empregar lentes especiais. Vexamos máis polo miúdo as súas características


LG Optimus 3D


Trátase do primeiro terminal capaz de reproducir contido en 3D sen necesidade de usar lentes, mais tamén ten a capacidade de gravalos, grazas á dobre cámara da que falabamos, ambas de 5 megapíxeles.

A súa pantalla é de 4.3 polgadas e conta cunha memoria interna de 8 GB, ampliábel outros 32 GB a través dunha tarxeta microSD. O seu procesador é dual-core a 1 GHz e polo demáis, o típico: conectividades de WiFi, redes móbiles até 3G, Bluetooth 3.0, brúxula, conexión HDMI...

Ademáis, LG e YouTube teñen asinado un acordo para poder compartir os vídeos en 3D gravados co terminal e podelos visualizar na pantalla do ordenador ou na televisión. Vexámolo en funcionamento:



LG Optimus Pad

Ademáis, LG sumouse ao carro das tablets Honeycomb (Android 3.0), co Optimus Pad, un dispositivo de 8.9 polgadas.

As características son semellantes ás do Optimus 3D, iso si, optimizado para tablets e con maior memoria interna (32 GB).

Pódese ver en funcionamento no seguinte vídeo:



24 feb 2011

HTC HD7 e Samsung Omnia 7, probamos os móbiles con Windows Phone 7 #mwc11

Non só de Android vive o home. Por iso, dende Mallando na e-ira, un blogue no que, no que a sistemas operativos móbiles defendemos Android, non quixemos perder a oportunidade de probar dous terminais con Windows Phone 7, o sistema operativo móbil de Microsoft.

Sen afondar moito, direi que ten unha interface bastante conseguida, moi chamativa visualmente falando, o que para un usuario pasivo (que non lle vaia sacar máis partido a un terminal ca mirar o correo, sacar fotos e redes sociais) é abondo. Agora que, para vós, que sodes usuarios esixentes (guiño guiño) e que queredes sacarlle o máximo partido ao voso móbil, non vo-lo recomendo.

Vexamos un pouco máis destes dous terminais

Samsung Omnia 7

O Omnia 7 con pantalla Super AMOLED de 4  polgadas e resolución de 480x800 e pantalla de 5 MP con autofocus.

O procesador está fabricado por Qualcomm e é de 1 GHz. Trae tamén unha memoria interna de 16 GB, ampliábel a través de microSD.

Ten WiFi, GPS, sensor de proximidade, acelerómetro, radio FM, Bluetooth.. vamos, que é dos que traen de todo. Podedes velo en funcionamento no seguinte vídeo



HTC HD7


O HD7 está fabricado por HTC e conta cunha pantalla táctil de 4.3 polgadas de 480x800 de resolución. Vén cun procesador de 1 GHz e 8 GB de memoria interna.

A cámara é de de 5 MP, con enfoque automático e dobre flash LED. Grava vídeo a 720p en HD. Todo o contido multimedia é facilmente compartíbel a través de SkyDrive, o disco duro virutual de Microsoft.

En canto a outros servizos, ten WiFi, GPS interno (vencellado a tecnoloxía Bing Maps), acelerómetro..

Vexámolo en vídeo




19 feb 2011

Emporia. Telefonía móbil para todos #mwc11

Unha das perlas do Mobile World Congress foi o stand de Emporia. Emporia é unha empresa que xurdiu hai agora 20 anos, no 1991. Iniciou a súa andaina comercializando terminais fixos inarámbicos (os famosos DECT) para uso interior, así como tamén coa personalización de teléfonos con diversos temas.

Stand de Emporia no MWC 2011
Mais no 2000, a empresa deu un xiro de 180 graos ao seu modelo de negocio e plantexouse facer algo moito máis novidoso: terminais pensados para persoas maiores ou con dificultades de visión e/ou movemento.

Así pois, dende entón, Emporia ten posto no mercado unha completa gama de terminais nos que reinan teclados grandes, pantallas cun contraste fenomenal para ver os números con claridade e o mellor de todo: facilidade de uso.

Polo xeral, os móbiles da compañía contan cunhas liñas comúns a todos os mmodelos, pensadas para mellorar a experiencia de usuario:
  • Botóns de acceso directo laterais, que permiten o acceso directo a funcións básicas como sms.
  • Lanterna LED, que ademáis de funcionar como tal, tamén se iluminará ao recibir unha chamada (todo isto sumado a un volume bastante máis elevado ao habitual e vibración).
  • Mans libres: o que permite máis comodidade.
Ademáis, varios terminais contan cun botón de emerxencia, como o modelo Emporia LIFEplus. Ao presionalo, o terminal marca os números de emerxencia preconfigurados (un tras outro) até que alguén colla. De non ser así (ou para casos de ter caducada a tarxeta, non ter rede co noso operador..) a chamada pasará ao 112.

Detalle do botón de emerxencia nun terminal Emporia
Pola súa banda, o Emporia SAFETYplus engade aínda máis funcionalidades de seguranza: envía unha sms incluíndo o enderezo e a posición GPS da persoa en situación de alarma. Ademáis, incorpora un reloxo de pulseira cun botón de emerxencia que a persoa pode activar, inda que non teña o móbil ao alcance da man. A secuencia de eventos é a que segue:
  1. A persoa presiona un dos botóns de emerxencia, ben no terminal, ben no reloxo.
  2. O teléfono emite un sinal de alarma, para avisar de que se presionou o botón de emerxencia (por se acaso se fixo accidentalmente). De non ser apagada a alarma pásase ao paso 3.
  3. O terminal envía un sms ao primeiro número de emerxencia co enderezo da persoa que precisa axuda. Inmediatamente, fai tamén unha chamada a ese número.
  4. Se acepta a chamada, escoitará unha mensaxe de voz que indica que se trata dunha chamada de emerxencia e que ten un minuto para aceptala. Ao tempo recibe nun sms a posición GPS.
  5. O Emporia SAFETYplus acepta a chamada e pon o teléfono en mans libres, para que a persoa en situación de emerxencia poida falar (pensemos, por exemplo, nunha persoa maior que cae).
  6. No caso de que a primeira persoa non acepte a chamada, pasarase ao seguinte da lista. E así sucesivamente. De non ter resposta en ningún dos números predefinidos, contactarase co 112.
O terminal conta tamén con sensor de caídas, que activa de xeito automático a chamada de emerxencia.

Outros, como o Emporia ELEGANCE, contan cun deseño máis coidado, pensado para aquelas persoas que desexen un terminal menos chamativo. Iso si, conta co mesmo dispositivo de emerxencia que o anterior.

O Emporia ELEGANCE conta cun dock que amplía funcionalidades de radio e mans libres
Finalmente, destacar o Emporia SOLID, un modelo pensado para a práctica de deporte, xa que non rompe malia que caia e é capaz de resistir a auga e a suciedade. Ten ademáis unha autonomía de 25 días en espera.

Emporia SOLID. Verá a luz no primeiro trimestre do ano
Pódese consultar o catálogo completo da marca nesta ligazón.



Esquina empatía

O stand de Emporia contaba cun espazo denominado 'esquina empatía', no que grazas a unha luva e uns lentes especiais, fabricados por investigadores da University of Cambridge, os usuarios podían comprobar as dificultades vencelladas ao deterioro das funcións motrices nas mans e na visión. Tiven a oportunidade de probar esta simulación e comparar a sensación de uso dun terminal Emporia e dunha Blackberry(*) con estas dificultades engadidas, e as impresións foron moi positivas: mentres que no smartphone era incapaz de teclear correctamente o que quería, nin ver os números na pantalla, no terminal Emporia podíase con relativa facilidade.

(*) Comento o da Blackberry porque foi o terminal co que fixen a comparación, pero poderíase extender a calquera outro móbil ou smartphone de teclas pequenas.

14 feb 2011

LG aposta forte polo 3D #mwc11

Nunha presentación presidida por Jong-Seok Park, CEO e presidente, quen fixo un breve repaso polos logros da compañía, LG sentou as bases para un mundo en 3 dimensións, presentando o Optimus 3D e o Optimus Pad.

Optimus 3D

LG aposta forte polo mundo en 3D, ofrecéndoo como o "máis parecido á vida real", por suposto sen ter que usar lentes para disfrutar del. Para ilo, o seu Optimus 3D conta con dúas cámaras de 5 megapíxeles separadas 24 mm (imprescindíbel para ofrecer a visión en 3D)


O Optimus 3D é o primeiro terminal con dobre procesador, dobre memoria e dobre canle, o que permite unha carga moito máis rápida de páxinas web e saída HDMI

Optimus Pad

LG decidiu apostar por unha tableta que, nas súas palabras, fose útil tanto para traballo como para ocio. Na presentación fixeron especial fincapé na diferenciación sobre outros produtos cuxos sistemas operativos non estaban optimizados para tablets (en clara alusión á Galaxy Tab) ou que pesaban demasiado (referenciando o iPad).

Basearon o deseño da nova tablet en 3 piares, que forman a palabra PAD (de Optimus Pad): Productividade, Advanced Multimedia e Deseño e Portabilidade).

Conta con dual core, Android Honeycomb (3.0), multitasking e unha navegación moito máis rápida.

En canto á multimedia, tamén conta con dúas cámaras de 5 megapíxeles que lle dan a posibilidade de gravar vídeos en 3 dimensións. A saída HDMI ofrece a posibilidade de enchufar unha televisión en 3 dimensións, para desfrutar do noso contido.

Finalmente, no que ten a ver co deseño, ten unha pantalla de 9,7 polgadas e pesa de 630 gramos.

Ademáis, informaron da chegada de outros 2 smartphones, o Optimus 2Xe e o Optimus Black, pero non deron información deles. Verémolos na feira e contarémolo.

Estarán dispoñíbeis en Europa dende maio.

3 nov 2010

Tethering inverso, por Fer Real

Comentábase hai uns días neste blogue que é o tethering. Resumindo: usamos un dispositivo (teléfono) con acceso a Internet para darlle conexión a un PC. Mais, que pasa se queremos o contrario (tendo Internet no PC, darlle cobertura ao teléfono, convertendo o PC nun hotspot)? Pois que estaríamos a crear unha rede WiFi virtual, xa que o PC convértese nun novo router. Hei aquí a idea da inversión.


Caso 1: Teño Internet-USB, polo tanto eu teño Internet no meu PC, pero quero que un segundo PC da casa tamén o teña.

A solución consiste en crear un novo hotspot, de tal xeito que o ordenador sen conexión 'descubra' que existe outro sinal (en realidade o do USB) polo que se pode acceder a través da WiFi:

PC + USB -> PC sen Internet pero con tarxeta inarámica -> Router virtual.
Para crear o hotspot baixamos o programa Connectify [LIGAR http://connectify.me] (bucando en Internet pódense atopar outras versións sen restriccións) e, tras instalalo apareceranos na barra de tarefas de Windows unha icona, coa que procederemos a iniciar o servizo para configurar a nova rede virtual:
WIFIname: o nome da nova rede virtual que se creará.
PASS: a clave que o novo PC terá que usar para conectarse á rede virtual.
Internet: tipo de conexión orixinal: se temos Internet por USB ou WiFi ou o que corresponda.
Mode: o tipo de seguranza.
*No caso de que a conexión Internet orixinal teña clave (por exemplo, se é WiFi), pedirásenos tamén.
Feito isto, iníciase o hotspot e no outro PC veremos como se detecta unha nova rede WiFi que antes non existía, polo que xa nos poderemos conectar a ela tras introducir a clave que lle teñamos metido.


Caso 2: Router, PC con Wifi, PC con Wifi 2. O PC con Wifi 2 apenas ten sinal do router.

Tendo un router WiFi puidera parecer non ter sentido a idea, posto que "calquera ordenador con Wifi poderíase conectar". Sen embargo, se pensamos un pouco no asunto, darémonos conta que ao crear a rede virtual entre o router eo PC orixinal, este pasa a ser un novo router, polo que o segundo PC podería ter unha conexión a Internet cunha cantidade de perdas moito menor ca se se conectase directamente.


Caso 3: Teléfono con capacidade WiFi que non se me conecta a unha determinada rede inarámbica.

Repetimos os pasos do Caso 1, configuramos unha rede WiFi nova, e tratamos de conectarnos a ela.

E aquí a razón de chamalo tethering inverso; inverso no sentido de que non é preciso que o segundo dispositivo capte o sinal orixinal ou queremos repartir ou reforzar ante posíbeis perdas.

18 oct 2010

Tethering

Denomínase tethering (ou anclaxe de rede), ao proceso de empregar un dispositivo dotado de internet móbil (xeralmente un móbil ou PDA) como pasarela para conectar outro dispositivo non móbil (portátil, computador e sobremesa...) a Internet.

Existen diferentes xeitos de facer isto, ben sexa de xeito cableado (por USB ou cable serie) ou inarámbico (antigamente a través de infravermellos, hoxe en día a través de bluetooth e mesmo creando un punto WiFi).

Os dispositivos con Android 2.2 veñen coa opción de tethering nativa

Vantaxes

O uso de tethering ten moitas vantaxes, entre as que destacan as seguintes:
  • Se un fai un uso puntual de Internet nun dispositivo como puidera ser un portátil, e ten contratada unha tarifa de datos no móbil, é a mellor opción para conectarse.
  • Se se teñen varios dispositivos con acceso a Internet en mobilidade (portátil, tablet e smartphone) e a cada un lle temos unha tarifa de datos co seu cartón SIM para sacarlle o máximo proveito, gastaremos unha chea de cartos. Usando o tethering e tendo unha tarifa que inclúa o suficiente volume de datos para todos os dispositivos, aforraremos bastantes cartos.
  • A túa conexión alternativa. Se che falla a túa conexión habitual (cable ou adsl), tes unha segunda conexión que poder usar, a través de Internet móbil, para non quedarte desconectado.
Pero non todo ían ser vantaxes. Entre as desvantaxes temos:
  • Consumo de batería. Ao usar o noso smartphone como punto de acceso veremos que o consumo de batería é moi importante, reducindo notabelmente a autonomía do dispositivo.
  • Tarifas. Non todas as operadoras permiten o tethering nas súas tarifas de Internet móbil, polo que debemos informarnos sobre o tema antes de facer uso del, non sexa que levemos unha sorpresa na factura.
MiFi vs. tethering

Dun tempo a esta parte popularizáronse uns dispostivos chamados MiFi's, que non son máis ca uns modem USB 3G que crean un punto de acceso WiFi, permitindo a conexión de varios dispostivos.

Os dispositivos MiFi caben nunha man

Logo, poderíamos preguntarnos para que queremos facer uso do tethering se dispomos dun MiFi, que soluciona o problema da multiconexión. Aquí, a resposta sería para gustos.

As vantaxes de usar tethering é que non precisa doutro dispositivo a maiores (nin ter que cargar con el, nin ter que mercalo) e que "sempre" levas contigo o dispositivo de conexion, o smartphone.

Por outro lado, a MiFi ten a vantaxe de que non agota a batería do teu móbil, que é doado de usar (premer o botón e ter internet) e é un dispositivo relativamente lixeiro.

Cal elixir? Na miña opinión, a solución MiFi é útil para un uso habitual da conexión compartida, pero para casos puntuais, o tethering abonda.

11 oct 2010

Mallando Eventos. SIMO Network 2010 (III): Entrevista a Vodafone

Despois das presentacións de servizos e produtos que fixo Vodafone durante SIMO Network, entrevistámonos con José Romero, Director de Comunicación de Vodafone.


Mallando Eventos. SIMO Network 2010 (II): Vodafone

Vista xeral do stand de Vodafone en SIMO Network 2010

Se nos segues no Twitter (se non, xa estás tardando :P), verías que cubrimos en directo as presentacións de Vodafone durante SIMO Network 2010. Foron un total de 3 eventos nos que a compañía británica presentou 2 smartphones, unha tablet e 2 novos servizos. Imos detallalos:

A Galaxy Tab

Ignacion Román, Director da Undidade de Negocio de Terminais de Vodafone, e Celestino García, Director da División de Telecom de Samsung Iberia, presentaron a Galaxy Tab, a primeira tablet que fabrica Samsung. Equipada co sistema operativo Android 2.2 (FroYo), a tablet conta cunha pantalla de 7 polgadas e pesa tan só 380 gramos, o que fai dela un dispositivo idóneo para a mobilidade, en contraposición con outras tablets maiores, de 9 ou 10 polgadas (léase, iPad), pensadas para un uso máis doméstico.

Conta con conectividade WiFi e 3G, cámara de 3 megapíxeles con flash LED (un pouco xusto para o que se ve a día de hoxe nos smartphones, non?), A-GPS, vídeo en alta definición, función teléfono... e todo o que queiramos engadirlle grazas ao basto catálogo de aplicacións do Android Market. Haberá dous modelos, un con 16 e outro con 32 GB de memoria, inda que esta poderá ser ampliada con tarxetas microSD.

Sen cinguirse máis nas especificacións técnicas (que podedes consultar acó), farei unha análise máis subxetiva. Tiven a oportunidade de probala e a verdade é que houbo química entre nós: é moi lixeira (a metade que o iPad) e adáptase perfectamente á man. A súa pantalla é do tamaño axeitado para unha navegación por blogues e webs, e xa non digamos para consultar mapas ou disfrutar de vídeos.

Neste sentido, Samsung quere que se aproveite ao máximo a calidade da súa pantalla para reprodución multimedia, polo que puxo en marcha Samsung Movies, un servizo de alugueiro de filmes en streaming durante 24 horas, que probamos sobre a rede 3G de Vodafone e funcionou moi ben, sen cortes na reprodución.

Comentar que Vodafone lanzará a Galaxy Tab o 15 de outubro e terá a súa exclusiva durante un mes.

Así se ve Mallando na e-ira na nova Samsung Galaxy Tab

Vídeos da presentación:






Vodafone Internet TV e Vodafone en tu casa táctil.

Os dous servizos presentados por Vodafone foron na liña de acadar o fogar conectado.

Vodafone en tu casa táctil

Trátase dun servizo de navegación básico por Internet vencellado á telefonía fixa de Vodafone que, a través dunha tablet de 7 polgadas deseñada pola operadora e Huawei (con patente española, non se distribúe noutros estados), permite realizar chamadas de voz, ver titulares de prensa, correo electrónico, reprodución de multimedia e información meteorolóxica, alén de poder funcionar como marco de fotos dixital. Distribuirase xunto con dous inarámbicos.

Vodafone en tu casa táctil leva unha tablet e dous inarámbicos

Vodafone Internet TV

Con Vodafone Internet TV preténdese facer da televisión o centro de ocio do fogar, aproveitando as posibilidades da TDT, xunto coa reprodución de contidos multimedia situados en computadores, teléfonos móbiles, discos duros (multimedia ou non)... ou as canles de televisión á carta dispoñíbeis en Internet, como TVE á carta.

Decodificador da Vodafone Internet TV, xunto con router, o mando e un disco duro

O decodificador que ofrecerá Vodafone está adaptado á TDT de pago e alta definición, sendo o primeiro dispositivo que combina estas dúas características. Ademais, para poder disfrutar deste servizo tan só será preciso contar cunha conexión a Internet de banda larga (3 Mb mínimo, recomendábeis 6 Mb).

Entre as súas características máis destacadas están a gravación por defecto dende 3 horas antes ao momento actual, polo que podes, por exemplo, poñer en pause unha película que estás a ver, ir a facerte uns flocos de millo, volver e continuar dende ese punto e mesmo rebobinar.

Puidemos probar ambos servizos. Sobre Vodafone en tu casa táctil dicir que pode ser un servizo acaído para persoas maiores, dado que o funcionamento é moi sinxelo e obvio, demasiado sinxelo (e con funcións moi limitadas) para alguén que navegue habitualmente por Internet. Doutra banda, Vodafone Internet TV pintou bastante ben, xa que resulta moi cómodo dispor de todo o contido multimedia do fogar accesíbel dende un único aparello. O que si, o decodificador de televisión non conta con disco duro interno, polo que é preciso contar con un que poderemos conectar vía USB, por exemplo

Preguntados pola inminente chegada de GoogleTV, dende Vodafone comentaron que non lles parece unha competencia directa, xa que o produto de Google inda vai tardar en chegar a España e, en principio, non está adaptado ao consumo de televisión do mercado español.

Vídeo da presentación de Vodafone Internet TV



HTC Desire HD e HTC Desire Z

Finalmente, presentáronse dous modelos de smartphones moi agardados: o HTC Desire HD e o HTC Desire Z, ambos con Android 2.2 e cun evolucionado HTC Sense 2.0 con novidades como HTCSense.com, unha gama de servizos conectados chamados a facilitar a experiencia de usuario.

Así, sobre o Android 2.2 base, HTC inclue novas características como FastBoot (reinicio rápido en 5 segundos), a posibilidade de etiquetar amigos nas fotos que se suben a Facebook, un flip para ver as 7 pantallas nunha soa, HTC Locations (mapas sen conexión, de balde e accesíbeis en roaming), efectos de cámara, melloras no cambio de pestanas no navegador...

Outra característica do HTCSense.com que chamou moito a atención é a seguridade. Dende a web, poderemos ter 4 níveis de alerta para casos de pérdida do noso terminal:
  • Alerta azul. Pensada para cando non sabemos onde temos o noso móbil. Dende o computador poderemos ver a súa posición aproximada (por GPS) e facer que soe, inda que o tivéramos en silencio.
  • Alerta amarela. Para cando olvidamos o teléfono na casa. Poderemos ver dende a web as chamadas perdidas, sms... e facer desvíos.
  • Alerta ámbar: Esta alerta está pensada para cando perdemos o noso móbil e queremos mandarlle unha mensaxe á "alma caritativa" que o atope. Bloquéase o teléfono e facemos que apareza na pantalla a mensaxe que queiramos, e mesmo podemos configurar un botón para que nos chamen directamente.
  • Alerta vermella: a definitiva. Cando non funciona a ámbar, facemos un borrado total do que hai no teléfono.
Os dous novos terminais de HTC: Desire HD e Desire Z

HTC Desire HD

Ten pantalla de 4,3 polgadas e son Dolby Mobile. Grava vídeo en alta resolución de 720p. Ten unha cámara de 8 megapíxeles con doble flash... máis características acó

HTC Desire Z

Conta con teclado Qwerty con accesos directos e teclas personalizábeis. Grava tamén vídeo en 720p, pero a súa cámara é de 5 megapíxeles cun único flash... máis características acó

Pero imos coas impresións: despois de cacharrear con ambos, teño que dicir que as impresións son case que inmellorábeis en dous terminais de moi altas prestacións. O Desire HD resulta moi cómodo para o contido multimedia e a lectura, mais tamén é certo que para o meu gusto quizais sexa algo pesado de máis. Sen embargo, o Desire Z pareceume moito máis cómodo, e o feito de contar cun teclado físico (ademais con teclas configurábeis) é de agradecer.

De calquera xeito, ambos os dous terminais son altamente recomendábeis. Vodafone terá a exclusiva de ambos até despois da campaña de Nadal, a partires de aí libres.

Multimedia

10 oct 2010

SIMO Network 2010 (I): O vídeo

Entre o 5 e o 7 de outubro estivemos en Madrid, seguindo en directo SIMO Network 2010. Neste tempo, tivemos ocasión de asistir a varias presentacións de produtos e servizos, así como tamén de manter entrevistas con responsábeis de varias empresas que nos comentaron a que se dedicaban e os seus motivos para estar en SIMO.

Moitas páxinas de notas, moitas fotos e algún que outro vídeo. A feira, resumida en 10 minutos de vídeo resumo - trailer, gravado e editado coa axuda de Carmen Denébola.



Durante os vindeiros días iremos publicando unha serie de entradas nas que falaremos máis polo miúdo do máis chamativo da feira.

5 oct 2010

LDK 41: Tipos de pantallas táctiles: resistivas ou capacitivas?

Unha das dúbidas máis habituais entre os potenciais usuarios de terminais con pantalla táctil é a diferenza entre as pantallas resistivas e capacitivas. A priori, ambas funcionan co principo detector de pulsacións por cambio na corrente eléctrica. Sen embargo, as diferenzas veñen dadas polos compoñentes dos que están compostas.

Pantallas resistivas

As pantallas resistivas están moi extendidas porque son máis baratas e moi resistentes a factores externos, como a auga ou o pó. Están formadas por varias capas; as dúas superiores entran en contacto ao pulsar, provocando un cambio na corrente eléctrica que indica dita pulsación. Esta composición multicapa fai que reduzan o brillo até nun 25%.

A resposta do móbil ao tacto é pouco intuitiva, xa que non permite a detección de varias pulsacións a un tempo (multitouch) ou os xestos, malia que ultimamente ten habido avances significativos neste sentido.

Están presentes en terminais popularizados coma o HTC Tatto ou o Nokia 5800

Pantallas capacitivas

As pantallas capacitivas proveen ao usuario dunha experiencia máis agradábel, xa que posúen moitas formas de interacción (multitouch, xestos...). Funcionan por capacitancia, polo que detecta a "pulsación" (entrecomillado porque non é preciso facer presión) cos dedos ou outros obxectos dotados desta característica.

Entre os terminais con este tipo de pantalla están a HTC Magic, o Nexus One, HTC Desire, iPhone ou Blackberry Storm.

A mellor é...

Pois depende. Unha navegación con pantalla capacitiva é moito máis natural, pero se queremos precisión obterémola usando un stylus (especie de "boli" para manexar as pantalla resistivas), así que na miña opinión o tipo de pantalla non sería a cuestión básica á hora de elixir un terminal.

[Fonte]: colleita propia e Xataka

9 sept 2010

LDK 30: O IMEI

IMEI é o acrónimo de International Mobile Equipment Identity (ou Identidade Internacional do Equipo Móbil) e é o número que identifica univocamente aos teléfonos móbiles a nível mundial. O teléfono transmite á rede este número cando se conecta, polo que a operadora sabe a que terminal está conectada certa tarxeta SIM.

Habitualmente, este número vén impreso na caixa do terminal, pero tamén o podemos saber marcando a secuencia *#06#. Está composto por 15 cifras. Se aparecen 14, o último é un 0. Nos que comezan por 17, os dous últimos números non se empregan.

Destes 15 números, os 6 premeiros son o TAC (Type Allocation Code), que indican a organización que regula o teléfono; os 2 seguintes son o FAC (Final Assembly Code), que indican o fabricante; os 6 seguintes son o número de serie do terminal (SNR) e o último o díxito verificador (SPARE).

Existe unha base de datos vencellada ao IMEI, chamada EIR, que distinguen 3 listaxes: branca, gris e negra. A primeira identifica aos aparellos autorizados a realizar/recibir chamadas; a gris a que está baixo sospeita e na que se poden usar os datos da SIM para identificar ao usuario e finalmente a negra, que identifica os terminais bloqueados (por ser roubados ou por graves problemas técnicos).

6 ago 2010

As tarxetas SIM

A expansión da telefonía móbil fixo habitual o termo de tarxeta SIM, así como outros moi vencellados á mesma, comos os códigos PIN e PUK. Pero, que son realmente as tarxetas SIM? Cantos tipos hai? Trataremos de analizar estas e outras cuestións nesta entrada.

SIM é un acrónimo que, como moitas cousas relacionadas coa tecnoloxía, vén do inglés. Significa Subscriver Identity Module (ou Módulo de Identificación do Subscritor) e vén a ser unha tarxeta dotada dun chip que se emprega nos terminais móbiles e outros dispositivos relacionados con estes, como poden ser aparellos 'mans libres', máquinas ou modems usb.
Os chips das tarxetas SIM conteñen toda a información necesaria para poder identificar a un subscritor nunha determinada rede. Entre estes parámetros atópanse os seguintes (principais):
- O ICC-ID (International Circuit Card ID, ou Identificador Internacional da Tarxeta de Circuítos). Este número é o que identifica a tarxeta en si.
- O IMSI (International Mobile Subscriber Identify, ou Identidade Internacional do Subcritor Móbil). É un dato único por usuario e serve para que as operadoras conecten 'números' de diferentes usuarios.
- A Ki (clave de autenticación). Este parámetro emprégase para identificar as tarxetas dentro da rede móbil. Tamén é un parámetro único por usuario.
- A LAI (Local Area Identifier ou Identificador de Área Local)
- O número do SMSC (Short Message Service Center ou Centro do Servizo de Mensaxes Curtos). É o número co que se comunica o noso terminal cando enviamos unha sms. É dicir, enviamos un sms a un número e este pasa polo SMSC, que o xestiona, garda e envía ao destinario cando teña cobertura.
- O SNP (o nome do proveedor dos servizos, operadora)
- Os SDN (números do servizo de marcado dos VAS, servizos de valor engadido).

Tipos

En primeiro lugar, cómpre sinalar que o termo que a día de hoxe empregamos por tarxeta SIM é bastante impreciso. Dunha banda, as tarxetas SIM teñen un tamaño similar ás tarxetas de crédito, polo que o que introducimos nos nosos terminais é unha versión reducida desta. Pero, ademais, as tarxetas SIM só son válidas para GSM; para GPRS (2G) ou UMTS (3G) úsanse tarxetas UICC's (Universal Integrated Circuit Card, ou Tarxeta Universal de Circuíto Integrado'), e tendo en
conta que levamos anos desfrutando de servizos multimedia, o xeral será que dispoñamos deste tipo de tarxetas e non dunha SIM propiamente dita.

Volvendo aos tamaños, temos 3 principais:
- Tarxeta SIM (85,60 x 53,98 x 0,76 mm)
- SIM reducida (25 x 15 x 0,76 mm)
- MicroSIM (12 x 15 x 0,76 mm). Este tipo de tarxetas levan anos usándose en aplicacións M2M (Machine to Machine), como poden ser máquinas vending de refrescos que avisan cando están preto de agotar certo produto. Mais, nestes últimos meses estanse a popularizar pola introdución comercial, logo do lanzamento do iPad e do iPhone4, que só dispoñen deste tipo de tarxetas. Cómpre sinalar que, chegado o caso, poderíase facer unha versión dunha Micro-SIM de xeito 'caseiro' (ver como).

Seguridade de usuario

A seguridade das tarxetas SIM vén definida por dous parámetros: os códigos PIN e PUK.
- O código PIN (Personal Identification Number ou Número de Identificación Persoal) é un valor numérico que 'só sabe o usuario' para identificarse coa tarxeta SIM e poder usar os seus servizos. Habitualmente ten 4 díxitos, mais pódense pór até 8. Dispóñense de 3 intentos, tras os cales se bloquea a tarxeta

- O código PUK (Personal Unlocking Key ou Clave Persoal de Desbloqueo) é outro valor numérico de 8 díxitos que se usa para desbloquear a SIM logo de ter introducido 3 veces. Dispóñense de 10 intentos, tras os cales, bloquéase a tarxeta.