Os dispositivos máis ampliamente utilizados para converter a enerxía mecánica en eléctrica son os xeradores e as dinamos. Os xeradores xeran corrente eléctrica alterna e podemolos atopar en calquera central de producción de enerxía eléctrica. Ademais, poden ser de dous tipos: uns para xerar corrente alterna monofásica e outros para xerar corrente alterna trifásica. As dinamos serven para xerar corrente eléctrica continua e o claro exemplo é o que podemos atopar nas antigas lámpadas das bicicletas, que era alimentada por unha dinamo gracias ó movemento da roda.
Para que un xerador ou unha dinamo poidan producir corrente eléctrica é necesario axustalo a algún tipo de máquina mecánica que permita facer xirar o seu rotor, que é a parta que rota no xerador. Para esta labor necesitamos da labor das centrales de producción de enerxía eléctrica. A día de hoxe, as centrales máis usadas son as hidráulicas termoeléctricas e as nucleares. Nas plantas hidráulicas, as máquinas para mover os xeradores son as turbinas hidráulicas, nas centrales e nas centrales termoeléctricas e nucleares botamos man das turbinas de vapor. Nas centrais de xeración eléctrica de menor tamaño, pódense empregar, indistintamente, turbinas hidráulicas ou tamén de vapor, así como motores diesel, mentres que en equipos máis pequenos ou portátiles polo xeral utilízanse pequenos motores de gasolina para mover o xerador.
Independientemente dos xeradores, existen minerales ou cristais con características piezoeléctricas, que ó colocalas cara con cara e aplicárselles unha presión mecánica, como a que se produce ó dobralo, estiralo ou comprimilo xeran unha pequena tensión eléctrica, na que a magnitude é proporcional ó área da superficie das caras en contacto e á presión aplicada entre ambas caras. Existen dispositivos eléctricos que fan uso práctico desta propiedade, entre os que se atopan os micrófonos denominados de cerámica, así como as cápsulas ou unidade selada que se empregan en conxunto cos pratos dos tacadiscos. Estas cápsulas piezoeléctricas levan axustada unha agulla que ó pasar polo surco dos discos de vinilo, reproducen a música, voz e sons que se atopan gravados nos mesmos ó converter os seus movementos mecánicos en impulsos eléctricos.
Mostrando entradas con la etiqueta electricidade. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta electricidade. Mostrar todas las entradas
14 ene 2012
Dispositivos empregados para converter a enerxía mecánica en eléctrica
Etiquetas:
ciencia,
electricidade
6 dic 2011
LDK 201: Por que os paxaros non se electrocutan ao pousarse nas liñas eléctricas?
Unha liña de alta tensión pode transportar grandes cantidades de corrente eléctrica e estar sometida a tensións de catrocentos mil voltios, como as grandes liñas de transporte que percorren a xeografía española, ou superiores no caso de países estranxeiros.
Esta tensión percorre cada un dos condutores e non é mortal se soamente tocamos un dos condutores, pero se tocamos dous condutores ou un condutor e terra creamos unha diferencia de potencial, un camiño cerrado polo que discorre a electricidade, é dicir, mentres non pechemos o circuito entre dúas das fases ou mediante terra non corremos perigo de electrocución. Debido a isto é polo que podemos ver aos paxaros de pequeno tamaño pousarse nas liñas sen problema debido á que non cerran o circuito coas patas.
Etiquetas:
ciencia,
electricidade,
LDK
10 nov 2011
Os transformadores III: Distintos tipos II. Outros transformadores importantes
- Transformador de aislamiento
Proporciona un aislamento galvánico, o que fai que tocando a fase na saída do transformador non produza descarga eléctrica, xa que non cerra o circuito por terra. Utilizanse en baños, en componentes electrónicos sensibles ou no material biomédico, para protexer ó paciente ante calquera evento, avería ou desperfecto na rede eléctrica.
- Transformadores de medida.
Este tipo de transformadores utilízanse cando se traballa en valores de tensión ou corrente moi elevados. Cando necesitamos medir os valores mediante instrumento de medida, botamos man deste tipo de trebellos, rebaixando a tensión ou corrente para poder medila de forma segura e na escala do instrumento de medida que temos. Divídense en dous grupos:
- Transformadores de tensión: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a tensión aos alcances dos elementos de medida (voltímetros) e/ou aislalos da rede.
- Transformadores de corrente: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a corrente aos alcances dos elementos de medida (amperímetros) e/ou aislalos da rede.
Son moi importantes, porque serven para medir as dúas magnitudes, corrente e tensión, da rede eléctrica no seu transporte e distribución. Outro uso que teñen nas líneas de tensión elevada é que serven para protexer as líneas, xa que se lle poden acoplar contactores ou relés protectores.
Neles, o primario e o secundario do transformador están conectados en serie, constituíndo un bobinado único. Variando dende V2 ata V1 obtemos distintas tensións no secundario, ata chegar a ter VH se conectamos o devanado común e o serie.
Como ventaxas presenta que pesa menos e é máis barato que un transformador, aínda que ten o inconveniente de non proporcionar illamento galvánico entre o primario e o secundario.
Úsase en motores nos que consomen unha alta corrente durante o seu arranque ou en sistemas ferroviarios de alta velocidade, donde cada certo tempo se conecta a línea ao autotransformador para manter constante a alimentación na línea e non ter caídas importantes de tensión.
Etiquetas:
ciencia,
electricidade,
transformadores
2 nov 2011
Os transformadores III: Distintos tipos I. Transformadores de potencia e de distribución
Os transformadores que máis se utilizan en todo o mundo son os de potencia e de distribución. Por que son tan importantes este tipo de transformadores? Pois porque forman parte no sistema eléctrico que fai chegar a electricidade ás nosas casas.
Os transformadores de potencia utilízanse para substransmisión e transmisión de enerxía eléctrica en alta e media tensión. Son de aplicación en subestacións transformadoras, centrais de xeración e en grandes usuarios.
Os transformadores de distribución xeralmente son os de potencias iguais ou inferiores a 500 kVA e de tensións iguais ou inferiores a 67000 V, tanto monofásicos como trifásicos. Aínda que a maioría están proxectadas para montaxe sobre postes, algúns dos tamaños de potencia superiores, por arriba das clases de 18 kV, constrúense para montaxe en estacións ou en plataformas. As aplicacións típicas son para alimentar a granxas, residencias, edificios ou almacéns públicos, talleres e centros comerciais.
Utilízanse en intemperie ou interior para distribución de enerxía eléctrica en media tensión. Son de aplicación en zonas urbanas, industrias, minería, explotacións petroleiras, grandes centros comerciais e toda actividade que requira a utilización intensiva de enerxía eléctrica.
Na anterior figura preséntase o esquema dun sistema de distribución de enerxía eléctrica que nace dunha planta xeradora e que vai ata unha cidade moi afastada. Podes comprobar o rol que teñen os distintos tipos de transformadores no camino da electricidade. Os dous primeiros transformadores, tras sair a electricidade da central xeradora, son transformadores de potencia, mentras que os tres seguintes son de distribución.
Á saída da planta un transformador eleva a voltaxe para iniciar a distribución. Na proximidade da meta iníciase o descenso da voltaxe por medio de transformadores que se atopan en subestacións, descenso que se vai realizando de maneira gradual para poder alimentar a usuarios con diferentes necesidades.
Os transformadores de potencia utilízanse para substransmisión e transmisión de enerxía eléctrica en alta e media tensión. Son de aplicación en subestacións transformadoras, centrais de xeración e en grandes usuarios.
Os transformadores de distribución xeralmente son os de potencias iguais ou inferiores a 500 kVA e de tensións iguais ou inferiores a 67000 V, tanto monofásicos como trifásicos. Aínda que a maioría están proxectadas para montaxe sobre postes, algúns dos tamaños de potencia superiores, por arriba das clases de 18 kV, constrúense para montaxe en estacións ou en plataformas. As aplicacións típicas son para alimentar a granxas, residencias, edificios ou almacéns públicos, talleres e centros comerciais.
Utilízanse en intemperie ou interior para distribución de enerxía eléctrica en media tensión. Son de aplicación en zonas urbanas, industrias, minería, explotacións petroleiras, grandes centros comerciais e toda actividade que requira a utilización intensiva de enerxía eléctrica.
Na anterior figura preséntase o esquema dun sistema de distribución de enerxía eléctrica que nace dunha planta xeradora e que vai ata unha cidade moi afastada. Podes comprobar o rol que teñen os distintos tipos de transformadores no camino da electricidade. Os dous primeiros transformadores, tras sair a electricidade da central xeradora, son transformadores de potencia, mentras que os tres seguintes son de distribución.
Á saída da planta un transformador eleva a voltaxe para iniciar a distribución. Na proximidade da meta iníciase o descenso da voltaxe por medio de transformadores que se atopan en subestacións, descenso que se vai realizando de maneira gradual para poder alimentar a usuarios con diferentes necesidades.
Etiquetas:
ciencia,
electricidade,
transformadores
3 oct 2011
Os transformadores II: Historia
O primeiro transformador foi ideado e construído por Michael Faraday en 1831, cando realizou os experimentos nos que descubriu a indución electromagnética. O trebello que usou foron dúas bobinas enroladas unha enriba da outra. Ao variar a corrente que circulaba por unha delas, pechando ou abrindo un interruptor, o fluxo magnético a través da outra bobina variaba e inducíase unha corrente eléctrica na segunda bobina. Pois ben, este dispositivo é precisamente un transformador. Faraday non puxo maior atención neste trebello xa que estaba interesado noutras cuestións. No transcurso dos anos varios experimentadores traballaron con diferentes versións de transformadores.
Despois de patentar unha versión dun transformador, en 1882 Gaulard e Gibbs decidiron continuar co transformador de Faraday e inventaron un sistema de iluminación no cal usaron corrente alterna e lámpadas incandescentes, do tipo que inventou Edison. Demostraron o seu sistema en Inglaterra en 1883 e en Italia en 1884. Con todo, o seu transformador non era moi práctico.
Entre os visitantes ás súas exposicións estiveron tres húngaros: Otto T. Bláthy, Max Déri e Karl Zipernowski. Eles melloraron o deseño do transformador e en maio de 1885, na Exposición Nacional Húngara en Budapest, presentaron o que resultou ser o prototipo do sistema de iluminación que se utiliza ata hoxe en día. O seu sistema tiña 75 transformadores conectados en paralelo que alimentaban 1067 lámpadas incandescentes do tipo de Edison, todo isto alimentado por un xerador de corrente alterna que xeraba unha voltaxe de 1350 V. Os transformadores que usaron os húngaros provían voltaxes baixas e eran moi eficientes, pero a súa construción resultaba moi laboriosa e por tanto, moi cara. Con todo, lograron o seu obxectivo: operar un sistema de lámpadas a baixo voltaxe a partir dun tema de distribución de corrente operado a alto voltaxe.
Outra persoa que tamén presenciou a demostración de Gaulard e Gibbs en Italia foi o estadounidense George Westinghouse. Este era un industrial que coñecía o sistema construído por Edison en Nova York, no que operaba con corrente continua, do cal non era partidario, xa que era consciente das súas desvantaxes. En 1884 Westinghouse contratou a un novo enxeñeiro eléctrico, William Stanley, quen tiña algunhas ideas para utilizar o transformador. Cara a 1885 Stanley xa deseñara varios tipos de transformadores superiores aos dos científicos húngaros. Con axuda doutros enxeñeiros, Oliver B. Sehallenberger e Albert Schmid, construíron transformadores, con laminas de ferro que evitaban as perdas de enerxía. En marzo de 1886 entrou en operación unha planta construída baixo a dirección de Stanley no pobo de Great Barrington, Masachusetts. Esta planta operou con corrente alterna, cun xerador que produciu unha corrente de 500 V e que aumentou un conxunto de lámpadas a unha distancia de ao redor de 2 km. Por medio de transformadores reduciron a voltaxe a 100 volts, que é o valor que se requiría para facer funcionar as lámpadas. Para demostrar que se podía transmitir a electricidade a distancias maiores por medio dun transformador elevaron a voltaxe a un valor de 3 000 volts, e logo reducírono a 100 volts. O resultado foi un gran éxito e de inmediato Westinghouse iniciou a manufactura e venda de equipos para distribuír electricidade por medio de corrente alterna. Ao mesmo tempo Schallenberger inventou un medidor de enerxía eléctrica consumida, para poder cobrala de forma precisa. Todo isto, xunto ao feito de que o custo da transmisión era relativamente barato, deu inicio á utilización da enerxía eléctrica por medio da corrente alterna, sistemas que aínda utilizamos na actualidade.
Edison e os seus asociados pelexaron contra a utilización da corrente alterna tanto na prensa como nos tribunais. Incluso para extender a súa mala fama, mandou crear ós seus enxeñeiros unha cadeira eléctrica e matou a varios elefantes en público para demostrar o mala que era este novo tipo de corrente. Con todo, a súa loita estaba perdida. Moi pronto a corrente continua cedeu o seu lugar á alterna debido á súa flexibilidade, conveniencia e baixo custo. Tres anos despois Edison quedou desplazado tras o éxito de Westinghouse coa súa planta.
Na década de 1890 o crecemento dos sistemas de corrente alterna foi moi vertixinoso. Nas cataratas do Niágara, instaláronse xeradores inmensos ideados por Nikola Tesla que iniciaron o seu servizo en 1895 e alimentaron de electricidade a lugares bastante afastados, algúns situados a centenares de kilómetros. Desta maneira moi pronto se estableceron sistemas de transmisión en moitos países, tendencia que continúa ata a data.
No transcurso do presente século houbo unha gran actividade de traballo científico e desenvolvemento tecnolóxico para mellorar a eficiencia do funcionamento dos transformadores. Este traballo estivo centrado en desenvolver mellores materiais para os núcleos, a fin de evitar perdas de enerxía que ocasionan o quecemento do transformador. Agora ben, ao aumentar a temperatura as características do material ferromagnético cambian e a longo prazo deixa de ser ferromagnético, co que o núcleo do transformador xa non funciona eficientemente. É por isto que se fixo un gran esforzo científico e técnico para evitar este quecemento, o cal se logrou ao mergullalo nun líquido, por exemplo, aceite.
Hoxe en día, úsanse en maior parte para evitar o quecemento dous tipos de transformadores para o transporte e distribución de enerxía eléctrica, os que antes citei, bañados en aceite e os transformadores secos. Ainda que estes últimos son máis modernos, presentan unha serie de desventaxas como son o seu prezo, case o doble ca un de aceite, o seu maior ruido, menor potencia de traballo e que non poden instalarse na intemperie. Sen embargo, teñen unas vantaxas moi boas, xa que ó non presentar aceite, teñen un risco moi baixo de incendio, polo que ademáis o recinto donde se situan non ten que ser construido con materiais resistentes ó lume, máis caros, e non necesitan dun mantemento periódico.
Etiquetas:
ciencia,
electricidade,
transformadores
26 sept 2011
Os distintos tipos de potencias eléctricas
A potencia eléctrica suminístranas as fontes de enerxía eléctrica e disípana ou úsanas os receptores eléctricos. Así, dicimos que unha resistencia "disipa" determinda potencia en forma de calor ou ben que un motor "consome" unha determinada potencia.
Sen embargo, esto complícase cando nos decatamos de que podemos considerar varios tipos de potencias diferentes. Isto crea algún problema de concepto xa que se adoitan mesturar unhas con outras e pódense chegar a malinterpretar os seus significados.
Á potencia restrinxida ao ámbito eléctrico poderiámola definir como a velocidade coa que se extrae enerxía da fonte de enerxía eléctrica para ser transformada noutro tipo de enerxía, xa sexa calorífica, lumínica, mecánica, etc.
A potencia en corrente continua
O cálculo da potencia consumida por un receptor eléctrico en corrente continua é do máis sinxelo de realizar. Só hai que multiplicar o valor da tensión que ten o receptor eléctrico entre os seus terminais polo valor da corrente eléctrica que o atravesa et... voilà, obtemos a potencia consumida polo receptor.
Que ocorre se conectas máis dun receptor eléctrico á fonte de enerxía eléctrica? Que cada un deles consumirá a súa propia potencia. A potencia total consumida será sempre a suma das potencias que consoma cada receptor individual.
Esto débese a que neste tipo de circuitos, non existe un ángulo de desfase entre a tensión e a corrente:

A potencia en corrente alterna
Neste punto, o cálculo da potencia complícase un chisco e non é tan sinxelo coma en corrente continua.
Nos equipos que funcionan con corrente alterna e baseados no electromagnetismo, como os motores e os transformadores, por exemplo, existen tres tipos diferentes de potencia:
- Potencia activa (P)
- Potencia reactiva (Q)
- Potencia aparente (S)
Desta maneira nace o chamado triángulo de potencias, que é a mellor forma de ver e comprender de forma gráfica a súa disposición:
O ángulo que se aprecia entre a potencia aparente (S) e a activa (P) denomínase coseno de "fi" ou "factor de potencia" e créao a potencia reactiva. A maior potencia reactiva, maior será ese ángulo e menos eficiente será o equipo que o crea.
No caso da corrente alterna a forma de onda é sinusoidal. Tomamos na orixe de coordenadas a tensión e segundo o tipo de circuito que temos, a intensidad variará adiantándose ou retrasándose con respecto á tensión:

Como no caso do triángulo de potencias anterior, o ángulo de desfase entre a tensión e a intensidade forma o que definiamos antes como coseno de "fi".
Potencia activa ou resistiva (P)
Cando conectamos unha resistencia (R) ou carga resistiva nun circuíto de corrente alterna, o traballo útil que xera a carga determinará a potencia activa que terá que proporcionar a fonte de enerxía eléctrica. A potencia activa represéntase por medio da letra (P) e a súa unidade de medida é o vatio (W).
A fórmula matemática para conseguir a potencia activa que consome un equipo eléctrico calquera cando se atopa conectado a un circuíto monofásico de corrente alterna é a seguinte:

Hai que destacar que nos dispositivos que posúen soamente carga resistiva, o factor de potencia é sempre igual a "1" e débese a que non existe desfase entre a intensidade e a tensión:

Potencia reactiva (Q)
Esta potencia consómena os circuítos de corrente alterna que teñen conectadas cargas reactivas, como poden ser motores, transformadores de voltaxe e calquera outro dispositivo similar que posúa bobinas ou condensadores. Estes dispositivos non só consomen a potencia activa que subministra a fonte, senón tamén potencia reactiva.
A potencia reactiva ou inductiva non proporciona ningún tipo de traballo útil, pero os dispositivos como as bobinas ou os condensadores, requiren ese tipo de potencia para poder producir o campo magnético co cal funcionan. A potencia aparente represéntase coa letra “Q” e a súa unidade de medida é o voltiamperio reactivo (VAr).
A fórmula matemática para conseguir a potencia reactiva dun circuíto eléctrico é a seguinte:

Nos dispositivos que consomen carga reactiva, o factor de potencia é menor ca 1 (a menos que estea correxido o coseno de “fi”) e débese a que existe desfase entre a intensidade e a tensión:

Potencia aparente (S)
Esta potencia tamén chamada "potencia total", é o resultado da suma xeométrica das potencias activa e reactiva. A potencia aparente represéntase coa letra “S” e a súa unidade de medida é o voltiamperio (VA).
A fórmula matemática para conseguir o valor deste tipo de potencia é a seguinte:
Sen embargo, esto complícase cando nos decatamos de que podemos considerar varios tipos de potencias diferentes. Isto crea algún problema de concepto xa que se adoitan mesturar unhas con outras e pódense chegar a malinterpretar os seus significados.
Á potencia restrinxida ao ámbito eléctrico poderiámola definir como a velocidade coa que se extrae enerxía da fonte de enerxía eléctrica para ser transformada noutro tipo de enerxía, xa sexa calorífica, lumínica, mecánica, etc.
A potencia en corrente continua
O cálculo da potencia consumida por un receptor eléctrico en corrente continua é do máis sinxelo de realizar. Só hai que multiplicar o valor da tensión que ten o receptor eléctrico entre os seus terminais polo valor da corrente eléctrica que o atravesa et... voilà, obtemos a potencia consumida polo receptor.
Que ocorre se conectas máis dun receptor eléctrico á fonte de enerxía eléctrica? Que cada un deles consumirá a súa propia potencia. A potencia total consumida será sempre a suma das potencias que consoma cada receptor individual.
Esto débese a que neste tipo de circuitos, non existe un ángulo de desfase entre a tensión e a corrente:

A potencia en corrente alterna
Neste punto, o cálculo da potencia complícase un chisco e non é tan sinxelo coma en corrente continua.
Nos equipos que funcionan con corrente alterna e baseados no electromagnetismo, como os motores e os transformadores, por exemplo, existen tres tipos diferentes de potencia:
- Potencia activa (P)
- Potencia reactiva (Q)
- Potencia aparente (S)
Desta maneira nace o chamado triángulo de potencias, que é a mellor forma de ver e comprender de forma gráfica a súa disposición:
No caso da corrente alterna a forma de onda é sinusoidal. Tomamos na orixe de coordenadas a tensión e segundo o tipo de circuito que temos, a intensidad variará adiantándose ou retrasándose con respecto á tensión:

Como no caso do triángulo de potencias anterior, o ángulo de desfase entre a tensión e a intensidade forma o que definiamos antes como coseno de "fi".
Potencia activa ou resistiva (P)
Cando conectamos unha resistencia (R) ou carga resistiva nun circuíto de corrente alterna, o traballo útil que xera a carga determinará a potencia activa que terá que proporcionar a fonte de enerxía eléctrica. A potencia activa represéntase por medio da letra (P) e a súa unidade de medida é o vatio (W).
A fórmula matemática para conseguir a potencia activa que consome un equipo eléctrico calquera cando se atopa conectado a un circuíto monofásico de corrente alterna é a seguinte:

Hai que destacar que nos dispositivos que posúen soamente carga resistiva, o factor de potencia é sempre igual a "1" e débese a que non existe desfase entre a intensidade e a tensión:

Potencia reactiva (Q)
Esta potencia consómena os circuítos de corrente alterna que teñen conectadas cargas reactivas, como poden ser motores, transformadores de voltaxe e calquera outro dispositivo similar que posúa bobinas ou condensadores. Estes dispositivos non só consomen a potencia activa que subministra a fonte, senón tamén potencia reactiva.
A potencia reactiva ou inductiva non proporciona ningún tipo de traballo útil, pero os dispositivos como as bobinas ou os condensadores, requiren ese tipo de potencia para poder producir o campo magnético co cal funcionan. A potencia aparente represéntase coa letra “Q” e a súa unidade de medida é o voltiamperio reactivo (VAr).
A fórmula matemática para conseguir a potencia reactiva dun circuíto eléctrico é a seguinte:

Nos dispositivos que consomen carga reactiva, o factor de potencia é menor ca 1 (a menos que estea correxido o coseno de “fi”) e débese a que existe desfase entre a intensidade e a tensión:

Potencia aparente (S)
Esta potencia tamén chamada "potencia total", é o resultado da suma xeométrica das potencias activa e reactiva. A potencia aparente represéntase coa letra “S” e a súa unidade de medida é o voltiamperio (VA).
A fórmula matemática para conseguir o valor deste tipo de potencia é a seguinte:

Etiquetas:
electricidade
19 sept 2011
Os transformadores I: Definición e características
Os transformadores son un tipo de máquinas eléctricas reversibles, que nos permiten aumentar ou reducir a tensión dun circuito de corrente alterna mantendo unha frecuencia constante. Igual te fas varias preguntas sobre esta definición, así que vou tentar explicar detalladamente todo isto:
- Máquina reversible: un transformador é unha máquina perigosa, xa que ten uns bornes de entrada, normalmente dunha tensión maior, e uns bornes de saida, xeralmente os de menor tensión. Poñamos por caso un transformador coas seguintes características na súa chapa de características:
Tensión de entrada (Ve): 400V
Tensión de saida (Vs): 230V
A súa relación de transformación (m), é decir, a relación entre a entrada e a saída sería:
Ben, se agora conectamos a entrada do transformador ao revés:A tensión Ve pasará a ser Vs =400V e tensión Vs pasará a ser Ve. De modo que anova Ve será:
Esto fai que os transformadores sexan unas máquinas perigosas, porque un erro na súa conexión pode ocasionar un accidente por un contacto eléctrico a un potencial eléctrico maior do que se pensaba ou un accidente na instalación onde se pensaba situar.
- Para un circuito de corrente alterna: isto é debido a que un transformador fai o seu traballo debido á indución electromagnética.
Un transformador está formado por un tocho de chapas magnética (úsanse varias chapas unidas entre si en vez de un nucleo macizo para previr pérdidas por histérese, pérdidas por correntes de Foucoult e pérdidas no cobre), denominado núcleo magnético e uns bornes de entrada e saida, denominados circuito primario e circuito secundario.
Se facemos pasar unha corrente polo primario, este creará un fluxo no núcleo magnético, que inducirá unha corrente que dará lugar á tensión do secundario.
O fluxo electromagnético só se produce en corrente alterna, xa que a corrente continua non pode producir un fluxo electromagnético que poida inducir unha corrente no secundario, debido a que non varía a corrente en función do tempo.
- Permítenos aumentar ou reducir a tensión: os bornes de entrada e saída dun transformador están formados por uns devanados constituidos por espiras (cada volta sobre o o núcleo magnético é unha espira) que se ríxen polo seguinte:
Devanado primario: Ne
Devanado secundario: Ns
Desta maneira, se variamos o número de espiras que presentan primario e secundario, obteremos un abanico de tensións no que podemos elixir a que se adecúa ao noso interés.
- Frecuencia constante: seguro que alguna vez oíches ou viches na folla de características dalgún trebello que a corrente alterna en España ten unha frecuencia de 50 Hz. Esto quere decir que a onda senoidal da corrente alterna que chega á túa casa varía de polaridade 50 veces nun segundo. Como os trebellos eléctricos que conectas na casa son moi sensibles aos cambios de frecuencia, o transformador ten que variar de maneira ínfima ou nula este valor entre a entrada e a saída.
En resumo, un transformador é un trebello que, mediante a inducción magnética, transforma unha tensión de entrada en otra de saída mantendo a misma frecuencia.
- Máquina reversible: un transformador é unha máquina perigosa, xa que ten uns bornes de entrada, normalmente dunha tensión maior, e uns bornes de saida, xeralmente os de menor tensión. Poñamos por caso un transformador coas seguintes características na súa chapa de características:
Tensión de entrada (Ve): 400V
Tensión de saida (Vs): 230V
A súa relación de transformación (m), é decir, a relación entre a entrada e a saída sería:
Ben, se agora conectamos a entrada do transformador ao revés:A tensión Ve pasará a ser Vs =400V e tensión Vs pasará a ser Ve. De modo que anova Ve será:
Esto fai que os transformadores sexan unas máquinas perigosas, porque un erro na súa conexión pode ocasionar un accidente por un contacto eléctrico a un potencial eléctrico maior do que se pensaba ou un accidente na instalación onde se pensaba situar.
- Para un circuito de corrente alterna: isto é debido a que un transformador fai o seu traballo debido á indución electromagnética.
Un transformador está formado por un tocho de chapas magnética (úsanse varias chapas unidas entre si en vez de un nucleo macizo para previr pérdidas por histérese, pérdidas por correntes de Foucoult e pérdidas no cobre), denominado núcleo magnético e uns bornes de entrada e saida, denominados circuito primario e circuito secundario.
Se facemos pasar unha corrente polo primario, este creará un fluxo no núcleo magnético, que inducirá unha corrente que dará lugar á tensión do secundario.
O fluxo electromagnético só se produce en corrente alterna, xa que a corrente continua non pode producir un fluxo electromagnético que poida inducir unha corrente no secundario, debido a que non varía a corrente en función do tempo.
- Permítenos aumentar ou reducir a tensión: os bornes de entrada e saída dun transformador están formados por uns devanados constituidos por espiras (cada volta sobre o o núcleo magnético é unha espira) que se ríxen polo seguinte:
Devanado primario: Ne
Devanado secundario: Ns
Desta maneira, se variamos o número de espiras que presentan primario e secundario, obteremos un abanico de tensións no que podemos elixir a que se adecúa ao noso interés.
- Frecuencia constante: seguro que alguna vez oíches ou viches na folla de características dalgún trebello que a corrente alterna en España ten unha frecuencia de 50 Hz. Esto quere decir que a onda senoidal da corrente alterna que chega á túa casa varía de polaridade 50 veces nun segundo. Como os trebellos eléctricos que conectas na casa son moi sensibles aos cambios de frecuencia, o transformador ten que variar de maneira ínfima ou nula este valor entre a entrada e a saída.
En resumo, un transformador é un trebello que, mediante a inducción magnética, transforma unha tensión de entrada en otra de saída mantendo a misma frecuencia.
Etiquetas:
ciencia,
electricidade,
transformadores
6 sept 2011
LDK 185: Substitución da cadea de illadores nunha líña de AT (alta tensión)
Hai uns días falabamos dos traballos en tensión. Xeralmente, nas liñas eléctricas de alta e media tensión os operarios traballan “en quente”, é dicir, traballan en tensión. Isto débese a que non se pode interromper a subministración ao usuario final, a que se cortamos o suministro dunha liña, estamos forzando a traballar con máis carga a outras liñas para manter un subministro constante e ás perdas económicas que supoñen para as empresas transportistas de enerxía eléctrica.
Como exemplo de traballo "en quente", traiovos este vídeo onde se observa aos operarios traballando a distancia usando o método de afastamento dos condutores a distancias prescritas, por medio de dispositivos illantes (pértegas neste caso).
No vídeo recóllese a manobra de substitución dunha cadea de suspensión de illadores (eses pratos de vidro ou porcelana que se ven nas liñas eléctricas) nunha liña de AT en Brasil. Podes apreciar como de escrupulosa é a manobra, o tipo de material usado, as medidas de seguridade usadas e como queda un illador queimado tras as descargas eléctricas atmosféricas.
Desta maneira, aquí vos queda o vídeo onde podes ver a operación tras o segundo corenta:
Como exemplo de traballo "en quente", traiovos este vídeo onde se observa aos operarios traballando a distancia usando o método de afastamento dos condutores a distancias prescritas, por medio de dispositivos illantes (pértegas neste caso).
No vídeo recóllese a manobra de substitución dunha cadea de suspensión de illadores (eses pratos de vidro ou porcelana que se ven nas liñas eléctricas) nunha liña de AT en Brasil. Podes apreciar como de escrupulosa é a manobra, o tipo de material usado, as medidas de seguridade usadas e como queda un illador queimado tras as descargas eléctricas atmosféricas.
Desta maneira, aquí vos queda o vídeo onde podes ver a operación tras o segundo corenta:
Etiquetas:
electricidade,
LDK,
traballos en tensión
22 ago 2011
Traballos en tensión
As liñas eléctricas precisan de coidados especiais, co fin de evitar interrupcións de subministración ou perigos por fallos na liña.
É evidente que se, en calquera punto dun sistema de distribución, é preciso cortar o servizo para poder realizar os traballos de mantemento, os consumidores verán interrompida a subministración. A fin de evitar estes inconvenientes durante a realización de traballos de conservación ou de construción, foron desenvolvéndose os traballos en tensión.
Todo método de traballo en tensión debe cumprir dous obxectivos:
a) Protexer aos operarios do risco de contacto eléctrico.
b) Eliminar a posibilidade de curtocircuítos entre condutores ou elementos a distinto potencial.
Estes dous obxectivos definen a distancia mínima de aproximación para unha diferenza de potencial determinada e a zona prohibida para o operario.
O operario debe estar sempre protexido dos condutores ou partes en tensión, ben manténdose a distancia ou ben utilizando dispositivos adecuados que reduzan ou anulan o que se definiu como zona prohibida.
O seu comportamento en relación con esta zona define os tres diferentes métodos utilizados para realizar traballos en tensión:
1. Traballos en contacto
Emprégase en baixa tensión, a súa denominación completa é método en contacto con protección illante das mans, xa que o operario efectúa todo o traballo con luvas illantes.
Neste caso, os elementos máis importantes para desenvolver calquera traballo con este método son as proteccións e as ferramentas illantes que se utilicen.
2. Traballos a distancia
Emprégase xeralmente en media e alta tensión (ata 132 KV) e consiste en que o operario realiza o seu traballo coa axuda de ferramentas especiais montadas no extremo de pértegas illantes.
O operario, neste caso, sitúase ao potencial de terra (potencial cero), por tanto, é necesario que a pértega illante dispoña do illamento requirido para o nivel de tensión no que se vai a traballar.
3. Traballos a potencial

Neste método o operario ponse ó mesmo potencial que o condutor sobre o que vai traballar, eliminando desta forma o concepto de zona prohibida e manipulando os condutores con ferramentas convencionais. Este método é aconsellado en liñas de tensión superior a 132 KV.
Nos tres métodos mencionados no apartado anterior, a protección dos operarios contra os riscos de contacto con elementos situados a un potencial diferente do seu asegúrase por un ou varios dos seguintes medios:
- Revestimento illante (pantallas, cubertas, etc.) dos condutores espidos ou dos condutores cuxo illamento é defectuoso ou insuficiente, así como das demais masas condutoras:
- Utilización de dispositivos illantes (plataformas, cubertas, etc.):
- Afastamento dos condutores a distancias prescritas, por medio de dispositivos illantes:

É evidente que se, en calquera punto dun sistema de distribución, é preciso cortar o servizo para poder realizar os traballos de mantemento, os consumidores verán interrompida a subministración. A fin de evitar estes inconvenientes durante a realización de traballos de conservación ou de construción, foron desenvolvéndose os traballos en tensión.
Todo método de traballo en tensión debe cumprir dous obxectivos:
a) Protexer aos operarios do risco de contacto eléctrico.
b) Eliminar a posibilidade de curtocircuítos entre condutores ou elementos a distinto potencial.
Estes dous obxectivos definen a distancia mínima de aproximación para unha diferenza de potencial determinada e a zona prohibida para o operario.
O operario debe estar sempre protexido dos condutores ou partes en tensión, ben manténdose a distancia ou ben utilizando dispositivos adecuados que reduzan ou anulan o que se definiu como zona prohibida.
O seu comportamento en relación con esta zona define os tres diferentes métodos utilizados para realizar traballos en tensión:
1. Traballos en contacto
Emprégase en baixa tensión, a súa denominación completa é método en contacto con protección illante das mans, xa que o operario efectúa todo o traballo con luvas illantes.
Neste caso, os elementos máis importantes para desenvolver calquera traballo con este método son as proteccións e as ferramentas illantes que se utilicen.
2. Traballos a distancia
Emprégase xeralmente en media e alta tensión (ata 132 KV) e consiste en que o operario realiza o seu traballo coa axuda de ferramentas especiais montadas no extremo de pértegas illantes.
O operario, neste caso, sitúase ao potencial de terra (potencial cero), por tanto, é necesario que a pértega illante dispoña do illamento requirido para o nivel de tensión no que se vai a traballar.
3. Traballos a potencial

Neste método o operario ponse ó mesmo potencial que o condutor sobre o que vai traballar, eliminando desta forma o concepto de zona prohibida e manipulando os condutores con ferramentas convencionais. Este método é aconsellado en liñas de tensión superior a 132 KV.
Nos tres métodos mencionados no apartado anterior, a protección dos operarios contra os riscos de contacto con elementos situados a un potencial diferente do seu asegúrase por un ou varios dos seguintes medios:
- Revestimento illante (pantallas, cubertas, etc.) dos condutores espidos ou dos condutores cuxo illamento é defectuoso ou insuficiente, así como das demais masas condutoras:
- Utilización de dispositivos illantes (plataformas, cubertas, etc.):
- Afastamento dos condutores a distancias prescritas, por medio de dispositivos illantes:

Etiquetas:
electricidade,
traballos en tensión
30 jul 2011
LDK 169: Canto vale un raio?

O outro día falando cun amigo, fíxome pensar unha frase que dixo: “Que pena que non poidamos aproveitar a enerxía dos raios.”
Desta maneira, púxenme a investigar para saber o que valería a enerxía creada por un raio. Así que imos facer uns cálculos:
Polo que nos din os estudios, a descarga dun raio produce uns 50 MV (si, 50 millóns de voltios) e a intensidade máxima que pode descargar é de 200 kA. A potencia que nos daría calcularíase multiplicando a tensión pola intensidade, pero como mentras se está producindo a descarga a tensión baixa até cero, tómase a potencia como o valor medio, é dicir, a metade da tensión que tíñamos de principio. Desta maneira:

Así, o resultado é de 5.000.000.000.000 vatios, é decir, 5 mil millóns de kilovatios. A que impresiona a potencia que pode descargar un raio!?
Ben, o que nós queremos obter é enerxía, xa que as empresas eléctricas cóbrannos pola enerxía, non pola potencia. Así, a enerxía non é máis que a potencia por unidade de tempo. As empresas eléctricas expresan esta enerxía en kilovatios hora (kWh), é dicir, o consumo dun kilovatio durante unha hora.
Segundo o último BOE, o valor dun kilovatio hora é de 0.140069 euros para as tarifas de último recurso, comprendido para o perído do segundo semestre do ano 2011 sen aplicar impostos.
Agora necesitamos saber o tempo que se está consumindo esta potencia, que no noso caso é o tempo que dura o raio, que polo que nos din os estudios ronda un milisegundo, de maneira que se nunha hora hai 3.600 segundos, a enerxía media dun raio é de:

Desta maneira, aplicando o prezo por kilovatios hora obtemos:
Etiquetas:
electricidade,
LDK,
raio
23 jun 2011
LDK 153: A Lei de Ohm
Ao traballar con condutores eléctricos emprégase con gran asiduidade unha lei básica: a Lei de Ohm.
A Lei de Ohm vén dada pola expresión matemática I = V / R, que significa que a corrente (I, en amperios) que circula por un condutor eléctrico é igual á tensión (V, en voltios) dividida da resistencia (R, en ohmios). Como veredes, da propia ecuación pódense despexar facilmente a resistencia (R = V / I) e o voltaxe (V = I * R).
No seguinte vídeo podemos ver unha explicación máis detallada
No seguinte vídeo podemos ver unha explicación máis detallada
Se vos interesa, dende a Universidade de Colorado poñen á nosa disposición un simulador (ver aquí) co que poderemos ver como varía a corrente dacordo co que variemos na resistencia ou voltaxe.
Etiquetas:
electricidade,
LDK
11 jun 2011
LDK 148: Corrente Continua ou Corrente Alterna?
Un dúbida recurrente é coñecer a diferencia entre a corrente continua e a alterna, que trataremos de solucionar con esta entrada.
A corrente continua (normalmente representada polas súas siglas en inglés DC, Direct Current) supoñen un fluxo de electróns entre dous puntos dun condutor. As cargas eléctricas circulan ssempre na mesma dirección, facendo que os terminais de maior e menor potencial sexan sempre os mesmos.
Doutra banda, na corrente alterna (AC, de Alternating Current) tanto a magnitude como a dirección do fluxo de electróns varía de xeito cíclico. Este tipo de corrente é que recibimos nas nosas casas, debido á súa facilidade de transformación e facilidade de transmisión.
Etiquetas:
electricidade,
LDK
21 feb 2011
Powermat. Chega a revolución dos cargadores #mwc11
Só nos Estados Unidos, aparellos en stand by e cargadores que non se desenchufan cando non se está a usar, consumen 4000 millóns de dólares en enerxía, falando en termos económicos. É o que se coñece como enerxía vampírica e en Powermat saben moi ben o que é.
Powermat é unha empresa que se adica ao desarrollo de tecnoloxías de carga sen fíos grazas á indución. Pretenden que nun futuro non teñamos que depender dos cargadores con cable, algo que xa teñen bastante avanzado.
Dispoñen dunha completa gama de cargadores que están baseados nunha base que teremos conectada á corrente permanentemente, pero cun consumo desprezábel (de aí o que comentaba antes da enerxía vampírica; Powermat ten desarrolladas tecnoloxías que reducen á mínima expresión o consumo). Puidemos comprobar in situ isto, como podemos ver na seguinte imaxe
| Sen estar cargando nada, non hai consumo |
As bases poden ter forma de bandexa ou vir incorporadas en elementos como o pé dun flexo. Neste sentido, Powermat está a traballar con outras empresas, para colocar puntos de carga nas mesas das salas de espera dos aeroportos ou incrustadas nas guanteiras dos coches.
| Prototipo de mesa de carga nos aeroportos |
O sistema de Powermat vale para cargar case calquera cousa: mp3, iPhone, Blackberry, PSP, terminais Android... iso si non basta con poñer o aparello enriba, a cousa ten truco.
Para o caso, por exemplo, das Blackberry, teñen unha pequena lámina que se coloca pegada á batería, como se pode ver na seguinte imaxe, que é a que permite a carga por indución só con colocar dito smartphone enriba. Para iPhone, o sistema é algo diferente: colócase nunha especie de bumper (xa sabedes, unha especie de carcasa exterior). E para o resto, pois hai unha colección de adaptadores.
| Para Blackberry teñen o sistema máis conseguido: só hai que colocar unha lámina pegada á batería |
Probámolo
Dende Powermat facilitáronnos un kit completo para que puidéramos facer un análise no noso blogue. En concreto, un compatíbel co Nexus One, que resultou ser un con múltiples clavixas.
| Kit completo |
Como podemos ver na imaxe anterior, o kit completo ocmponse do xogo de clavixas, da bandexa de carga (neste caso unha bandexa dobre), e o enchufe co cable correspondente. Ese desexo dun mundo sen cables de Powermat é evidente no sistema de recollida destes, que quedan totalmente integrados nas partes físicas, nunca soltos.
| Detalle da bandexa de carga |
| Detalle do xogo de adaptadores |
Como se pode ver na imaxe anterior, o kit vén con 8 adaptadores para diferentes dispositivos, aos que hai que engadir un miniusb que vén na caixa de carga (dispositivo da parte superior, á dereita). Tamén trae unha pequena caixa (parte superior da imaxe, á esquerda), para gardar as clavixas.
Para poñer un dispositivo a cargar, debemos ter a bandexa conectada á toma de corrente (obvio). A partires de aí, cando queiramos poñer algo a cargar, conectaremos a caixa de carga co adaptador correspondente. Na imaxe podedes ver as conexións para o Nexus One.
Como podemos ver, a bandexa da esquerda permanece iluminada ao estar cargándose un dispositivo, mentres que a da esquerda fica apagada, non consumindo.
Coido que este sistema é realmente interesante e cómodo. Iso si, inda ten moito que avanzar, xa que tan só para a Blackberry podemos falar dun dispositivo completamente sen fíos: "chegar e pousar". Malia iso, creo que vai no bo camiño.
Etiquetas:
análise,
electricidade,
EVENTOS,
mwc11
5 feb 2011
LDK 94: Diferentes tipos de enchufes
Como todos sabemos, os enchufes compóñense de dous elementos, unha clavixa e unha toma de corrente, que se conectan para permitir o paso da corrente dun a outro.
- A clavixa - ou enchufe macho - componse á súa vez de dous compoñentes: un material illante e elementos metálicos, que son os que se introducen na toma de corrente para establecer a conexión.
- A toma de corrente - ou enchufe femia - conta con pezas metálicas de forma inversa ás do macho, para permitir a circulación de corrente cando existe contacto, e tamén dun material illante na parte máis exterior, para evitar perigos.
Este tipo de enchufes, baseados en clavixas e tomas de parede (polo xeral) ten a súa orixe na década de 1920. Até daquela existían alternativas para conectar aparellos á rede eléctrica, con forma de rosca e bombilla, como nesta tostadora de 1909.
Na actualidade existen até 13 tipos diferentes e enchufes debido á impacidade de desenvolver un estándar común. Isto fixo aflorar un negocio paralelo de adaptadores entre todos os tipos de enchufes. Hainos para todos os gustos, dende simples conversores até algúns que permiten, mediante combinación, a adaptación mundial.
| Tipo A |
| Tipo B |
| Tipo C |
| Tipo D |
| Tipo E |
| Tipo F |
| Tipo G |
| Tipo H |
| Tipo I |
| Tipo J |
| Tipo K |
| Tipo L |
| Tipo M |
Etiquetas:
electricidade,
LDK
Suscribirse a:
Entradas (Atom)












