Mostrando entradas con la etiqueta CONSTRUCIÓN. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta CONSTRUCIÓN. Mostrar todas las entradas

18 ene 2012

Arquitectura bioclimática (por Carlos Rivera)

A arquitectura bioclimática é aquela na que o deseño se realiza tendo en consideración o entorno no que se vai ubicar a edificación, analizando os seus condicionantes climáticos, a orientación, os ventos ou a humidade entre outros factores, para aproveitar ao máximo as súas virtudes e aos que engadindo unha boa selección dos materiais permitirá executar unha edificación cun alto grao de confort interior e que trata de reducir o seu consumo enerxético á mínima expresión.

É un concepto aplicable a todos os estilos e elementos arquitectónicos, que sen deixar de lado requerimentos estéticos e funcionais posúe como puntos fortes o respecto co medio ambiente, a sensibilidade ao impacto que provoca sobre a natureza e a redución dos índices de contaminación ambiental.


Moitos dos principios nos que se basea este concepto existiron sempre e non é difícil atopar características da arquitectura bioclimática en edificacións pertencentes á arquitectura tradicional. Por poñer un exemplo, colocar árbores de folla caduca na fachada sur das edificacións, permite que chegue a esta a maior radiación solar posible no inverno, mentres que no verán a folla limita o paso da luz solar reducindo os seus efectos sobre a fachada.

Para acadar o confort ambiental do que falabamos anteriormente a través do aproveitamento das virtudes do entorno, as seguintes premisas básicas a ter en conta son:
  • Reducir tanto como sexa posible a demanda enerxética.
  • Control das perdas de enerxía, tratando de que sexan mínimas nos meses de inverno.
  • Acadar unha óptima calidade do ambiente interior mediante unhas condicións adecuadas de temperatura, humidade e movemento e calidade do aire.
  • Contribuír na medida do posible ao aforro no consumo de combustibles
  • Diminuír a emisión de gases contaminantes á atmosfera.
  • Ter en conta os efectos do edificio sobre o entorno: substancias que poida desprender, consumos que poidan influír no desenvolvemento sostible do lugar coma o consumo de auga ou outras materias primas por enriba da súa capacidade de renovación.
  • Harmonización e funcionalidade de espazos.

A foto anterior pertence á Shell House, gañadora de varios premios de arquitectura, do estudio Artechnic. En artechnic.jp, no apartado Residential, tedes multitude de fotos da edificación, tanto do exterior coma do interior.

19 may 2011

LDK 138: Cubertas

Unha cuberta é o elemento que protexe a parte superior do edificio. Segundo a súa forma clasifícanse, principalmente, de dous tipos: cubertas inclinadas ou cubertas planas.

A distinción baséase nos grados de inclinación que teñen, de maneira que se a inclinación é maior de 15º, é cuberta inclinada, sendo as máis tradicionais de tella e lousa, aínda que poden ser metálicas, plásticas, de fibrocemento ondulado (uralita), etc.

Se a inclinación é menor dos 15º, a cuberta é plana. Unha das maneiras máis habituais de atopar as cubertas planas é cunha capa de grava que cobre as capas de impermeabilizante e illante, aínda que noutros casos podemos atopar cubertas transitables que están formadas por baldosas cerámicas, ben sexa directamente sobre morteiro ou flotantes, é dicir, apoiadas sobre uns soportes que denominamos plots.

Para rematar deixamos cunha imaxe na que se mostran as diferentes formas dunha cuberta:


24 feb 2011

LDK 102: Lei de Ordenación da Edificación

A Lei de Ordenación da Edificación é a lei encargada de regular o proceso da edificación, un proceso industrial cunha grande cantidade de características diferenciadoras. Comentabamos que unha desas características é a grande cantidade de axentes que interveñen e o pouco definidas que están as atribucións; pois a lei amaña isto parcialmente xa que define os axentes e recolle as súas obrigacións.

Dunha maneira rápida podemos dicir que o Promotor ten unha idea e encárgalle un proxecto técnico ao Proxectista (se queres facer unha casa de obra nova, terá que ser un arquitecto, para outro tipo de obras poderás falar cun arquitecto técnico ou cun enxeñeiro) que será aceptado pola Administración Pública. Unha vez realizado este proxecto, o Promotor diríxese ao Construtor para que execute a obra, quen se terá que poñer en contacto cun Subministrador que o abasteza. A obra realízase baixo a supervisión técnica da Dirección Facultativa, que ten que ir formada, como mínimo, por un Director de Obra (poderá ou non ser o proxectista) e por un Director de Execución de Obra (será un arquitecto técnico); e coa asistencia técnica das Entidades de Control de Calidade. Finalmente esta obra pasará a mans dun Usuario que non ten por que ser nin o promotor nin o dono, senón que pode ser un inquilino do mesmo.

Ademais, por último, tamén establece a responsabilidade civil dos axentes e esixe garantías que cubran os danos causados por vicios ou defectos dos elementos construtivos:
  • Un ano para defectos nos acabados.
  • Tres anos para defectos nas instalacións.
  • Dez anos para defectos nas estruturas que afecten á estabilidade do edificio.

É recomendable que calquera dos que forman parte deste proceso industrial lle boten un ollo á lei para saber o papel que xoga e as responsabilidades que recaen sobre a súa figura.

Descarga: BOE 266 do 6/11/1999 [pdf].

15 feb 2011

LDK 98: A construción: proceso industrial

A Wikipedia define a industria coma un proceso de transformación de materias primas en produtos elaborados e, por tanto, podemos asegurar que a construción é un proceso industrial. Non é un proceso industrial típico como podería ser o do automóbil ou o dos electrodomésticos, ten unha serie de características diferenciadoras que nos obrigan a ter un enfoque distinto:
  • Atomización empresarial: tres cuartas partes das empresas non teñen máis de 5 empregados, mentres que nas demais industrias, o habitual é ver fábricas con miles de empregados.
  • Industria de carácter cíclico: os produtos fanse por encargo, e non podes almacenalos para vendelos cando volva subir a demanda.
  • Especificacións complexas, difusas e contraditorias: dáselle moi pouca importancia aos proxectos técnicos, e estes, en moitos casos, acaban formando parte dun confuso copia e pega; mentres que noutras industrias, estes proxectos están optimizados, organizados, definidos ao máximo.
  • Responsabilidades pouco definidas e dispersas: arquitectos, arquitectos técnicos, enxeñeiros, promotores, administración... son moitos axentes os que están involucrados, e non están moi claras as súas responsabilidades.
  • Difícil organización: na industria tradicional é o produto o que se move a través dos operarios, mentres que na construción son os operarios quen se van adaptando á evolución do produto. Ademais, ao ser no exterior, están expostos ás inclemencias climatolóxicas, fenómenos imprevisibles a longo prazo que dificultan unha organización precisa do proceso.
  • Mentalidade conservadora: unha gran resistencia aos cambios e á innovación que provoca unha difícil evolución das técnicas.

Ao falarmos de construción, a todos nos veñen á cabeza termos coma "especulación" e "burbulla inmobiliaria", pero a construción non é só iso, tamén é unha industria que repercute positivamente na sociedade: crea bens de primeira necesidade, vivendas; xera moitos postos de traballo indirecto (aproximadamente 2,25 por cada posto directo), e paga unha alta porcentaxe de impostos.

Fonte: Apuntamentos de Economía e organización de Empresas.

22 ene 2011

LDK 88: Escaleiras

Unha escaleira é unha construción que se emprega para salvar distancias verticais. A escaleira ten uns elementos chamados chanzos que conseguen que se ocupe unha menor superficie ca cunha rampla á vez que se mantén maior comodidade.

Os chanzos fórmanos dúas partes: por unha banda as mesas ou pegadas, o plano horizontal no que se apoia o pé cando subimos; e pola outra, as contrapegadas ou tabicas, o plano vertical. A relación destas dúas dimensións está establecida mediante unha ecuación que evita escaleiras desproporcionadas que dificulten a súa utilización, seguro que coñecedes as famosas escaleiras  de "paso e medio". A fórmula establece que a suma de dúas tabicas máis unha mesa ten que dar aproximadamente a dimensión dun paso, aproximadamente entre 62 e 64 cm:

2T + M = 62 a 64 cm  

Ademais desta limitación, tamén está a altura máxima de 18 cm para tabica (aínda que se recomendan 17 cm) e unha dimensión mínima de 25 cm para a mesa (recoméndanse 30 cm). As dimensións de todos os banzos deben ser iguais, xa que unha variación dun centímetro nun só banzo provocaría que os usuarios tropezasen.

Desta maneira, se queremos salvar unha altura de 3,00 m (2,70 m de altura libre e 30 cm de espesor de placa), o que facemos é dividir a altura entre a altura máxima da tabica: 3,00 / 0,17 = 17,65 tabicas. Como a altura máxima é de 17 cm, temos que coller 18 tabicas, porque se colleramos menos, a altura aumenta. Con 18 tabicas temos: 3,00 / 18 = 0,1667 m de altura de tabica; polo que, ao final, colleremos 18 tabicas de 16,67 cm de altura. Ademis, como o desnivel máximo que cómpre salvar cun só tramo de escaleira é de 2,00 m (uns 12 chanzos), temos que facer dous tramos de escaleira, e definitivamente temos 18 tabicas e 16 mesas (porque os chanzos que desembarcan no descanso e no piso superior non teñen mesa).


Para rematar, podedes ver as diferentes partes e os diferentes tipos das escaleiras, cos nomes en galego e en castelán, entre as páxinas 2.17 e 2.21 do Dicionario visual da construción [pdf].

Normativa aplicable:
Regulamento de desenvolvemento e execución da Lei de accesibilidade e supresión de barreiras na Comunidade Autónoma de Galicia [pdf].
Código Técnico de la Edificación. DB Seguridad de Utilización Seguridad [pdf].

Imaxe orixinal: Construpedia.

13 ene 2011

LDK 84:Chemineas

Unha cheminea é un sistema que se emprega para ventilar ou evacuar gases non desexados, como pode ser o caso das frituras na cociña, as combustións dunha cociña de leña ou os malos olores do cuarto de baño.

As chemineas que non teñen medios mecánicos para facilitar a evacuación funcionan por convección, é dicir, pola diferenza de presións que existe entre o interior e o exterior da casa. É importante que a cheminea teña unha sección o máis constante posible e, ademais, sexa vertical e evite os cambios bruscos de dirección, para, desta maneira, non entorpecer o fluxo do aire.

A esta diferenza de presións pódese sumar a provocada por unha diferenza de densidade do aire, por exemplo, nas cociñas económicas (tamén coñecidas como cociñas de leña ou bilbaínas, vamos, as do rural de toda a vida) é o propio aire quente producido na combustión o que sobe debido á menor densidade, e, por tanto, facilita a evacuación dos gases. De feito, cando a cociña non tira ben porque fóra non hai vento que cree unha depresión que faga ascender o aire, o que se fai é introducir unha folla de periódico acendida no tiro para que quente o aire do tramo vertical de cheminea, este suba, e así faga baixar a presión do conduto e que os gases da combustión vaian polo tiro. Unha vez que temos quente o conduto, xa hai unha circulación de aire que facilita a correcta evacuación dos gases.


Moitas veces, para construír os tramos finais das chemineas, empréganse tubaxes de aceiro inoxidable sen illar; ao non estar ben illado, o aire deste tramo arrefría e por tanto aumenta de densidade, co que se dificulta o fluxo de aire. Para solucionar o problema, chega con revestir o conduto con ladrillo para que ille o tramo de cheminea.

Imaxe cheminea: urbanity.es/foro
Imaxe lareira: Capítulo 0 (Sole Felloza).

1 ene 2011

LDK 79: Muros pantalla

Hai unha temporadiña falabamos dos baleirados de terra, e diciamos que as escavacións non se poden facer verticais porque se derruba a terra, explicamos en que consistía a escavación por "bataches". Esta non é a única opción, e tamén existen outras solucións coma os muros pantalla.

Para construír os muros pantalla, primeiro realízase un pequeno muro guía de aproximadamente un metro de altura a ambos os dous lados da gabia que queremos realizar para construír o muro pantalla, e que, por un lado, evita que caian as terras da parte superficial da gabia cando facemos o baleirado, e por outro, serve de guía para a culler que fai a escavación. A continuación procédese á escavación, se o terreo ten pouca resistencia, engádenselle lodos bentoníticos, é dicir, uns líquidos especiais que fan presión e evitan que a terra se derrube. Neste vídeo podedes ver unha escavación do muro pantalla sen muro guía no que empregan lodos bentoníticos. A escavación faise en tramos curtos que por un extremo limitan co muro xa feito, e polo outro nun tubo que se coloca especialmente para que quede unha forma acantilada.


A continuación colócanse as armaduras, vértese o formigón que despraza os lodos que se recollen para volver empregar, e fáiselle unha viga de coroación para que traballe solidariamente todo o muro. Cando o formigón endureceu o suficiente, xa se pode escavar o recinto que limita o muro pantalla, e será este o que evite que o terreo se derrube, a medida que se vai escavando, é preciso facer ancoraxes para evitar que dea a volta. 

Esta técnica emprégase moito en edificación, nos edificios entre medianeiras realízase a escavación sen invadir terreo alleo e o propio muro suxeita as cimentacións das edificacións adxacentes.

Normativa aplicable: EHE-08.

23 dic 2010

LDK 75: Durabilidade

A durabilidade dunha estrutura de formigón é a súa capacidade para soportar, durante a vida útil para a que foi proxectada, as condicións físicas e químicas ás que está exposta, e que poderían chegar a provocar a súa degradación como consecuencia de efectos diferentes ás cargas e solicitacións estruturais.

A EHE 08 recomenda seguir unha serie de puntos como estratexia para satisfacer os requisitos de durabilidade, unha delas é a selección das formas estruturais adecuadas, por exemplo, evitar a existencia de posibles zonas nas que se poida estancar  auga. Outra sería a elección óptima dos compoñentes do formigón, por exemplo, empregar un cemento con protección fronte ás sales mariñas se estás preto do mar.

Outro que é tan importante coma as xa mencionadas é o recubrimento, é dicir, a capa de protección de formigón que hai colocada arredor das armaduras. Se a capa de formigón que recobre as armaduras é moi fina, a auga pode penetrar e atacar as barras de aceiro, estas corróense e aumentan de volume e o formigón escacha. Como o formigón escachou, xa non hai nada que protexa as armaduras contra a corrosión, e estas séguense oxidando, aumentando de tamaño e facendo escachar todo o formigón que as recobre. O problema disto, é que o aceiro deixa de traballar de forma solidaria co formigón, e por tanto, as estruturas non se comportan da maneira que foron calculadas.

2 dic 2010

LDK 66: Sifón

Un sifón, en edificación, é un peche hidráulico que evita o paso de múridos e dos gases producidos pola descomposición na rede de saneamento ao interior da casa. O sifón máis sinxelo consiste nunha tubaxe en S, deitada de maneira que, circule ou non auga, un tramo da tubaxe teña a sección chea de auga.

Pese a ser ese o sifón tradicional, existen outras variantes, que tamén dependen do uso que se lle vaia dar ao sifón, xa que este pode estar nunha arqueta, nun inodoro, nun sumidoiro, ou ser un bote sifónico, é dicir, un sifón ao que acometen os diversos sanitarios do baño; cabe destacar que o inodoro sempre deberá ter sifón individual, e que se calquera aparello ten sifón individual, non é recomendable conectalo ao bote sifónico.

Outra aplicación é empregar unha arqueta sifónica como separador de graxas, de maneira que a tubaxe de desaugue tome auga limpa do fondo, mentres as graxas flotan na superficie da auga. Esta arqueta precisará unha limpeza periódica.

O sifón coñecido polos romanos, quen xa o empregaban para facer pasar auga a través dunha depresión do terreo sen ter que construír un acueduto.



Imaxe: archiexpo.es.

23 nov 2010

LDK 62: Escavación por "bataches"

Se queremos facer un baleirado de terras de certa profundidade, as paredes da escavación non poden ser verticais, xa que senón, o terreo derrubaríase. Estas paredes deberán formar -pola parte interior- coa horizontal un ángulo agudo de maneira que as terras aguanten o seu propio peso; este ángulo denomínase "ángulo de ribada natural".

Para evitar este problema, tradicionalmente empregáronse entibacións, é dicir, estruturas de madeira ou, xa modernamente, metal apuntaladas de maneira que eviten o derrubamento das paredes.

Máis recentemente comezouse a aplicar o que se coñece como "escavación por bataches", unha escavación en pequenos tramos de maneira alternada. Primeiro escavamos un batache, é dicir, un tramo curto na que se deixa ribada a ambos lados.

A continuación, deixamos un anaco sen escavar co ribada natural, e despois volvemos escavar de maneira que quede a escavación descontinua, e os anacos con ribada termen da terra. Nos bataches escavados, construímos tramos de muro de contención que suxeiten as terras, para rematar por escavar os tramos que faltan e facer o muro totalmente continuo. 

Este é un sistema de escavación moi seguro que evita a exposición de obreiros a un dos riscos máis habituais das obras, o soterramento por derrubamento de terras.

Imaxe 1: Saint Gobain.
Imaxe 2: Wiki Commons.

15 oct 2010

Cimentacións superficiais

As cimentacións ou fundacións son a parte da estrutura que serve como base, a encargada de transmitir as cargas da edificación ao solo, e tradicionalmente clasifícanse en tres categorías: superficiais, semiprofundas e profundas.

A cimentación superficial é a máis simple, emprégase cando atopamos un estrato suficientemente resistente a pouca profundidade, é dicir, cando construímos sobre un terreo de calidade un elemento de pouco peso. Este grupo de cimentacións subdivídese á súa vez en zapatas e lousas de cimentación.

Unha zapata xeralmente é un prisma de formigón armado cunha das dimensións sensiblemente máis pequena cás outras dúas, e sobre o que vai apoiado un piar. As zapatas que mellor funcionan son as centradas, é dicir, nas que o centro de masas do piar cae no centro xeométrico da zapata, pero en moitos casos isto non é posible debido a que que algúns edificios van contra outros, e por non poder escavar en terreo alleo, o que se fai é arrimar o piar a unha cara da zapata para construír deste modo unha zapata medianeira. Se a zapata ten excentricidade -distancia entre os eixes do piar e da zapata- en ambos os dous sentidos, diremos que nos atopamos ante unha zapata de esquina. Na imaxe seguinte a zapata B2 é centrada, as A2, B1, B3 e C2 son medianeiras, e as A1, A2, C1 e C3 son de esquina.


As zapatas que acabamos de presentar denomínanse zapatas illadas por soster cada zapata dun só piar, pero nalgún caso no que dous piares se atopen moi xuntos, e a distancia entre zapatas sexa moi pequena, ou simplemente se solapen, constrúese unha soa á que lle chamaremos zapata combinada. Os casos nos que as zapatas de cálculo queden moi próximas pasan a ser zapatas combinadas debido a que é moito máis fácil, rápido e económico facer unha única escavación, e non encofrar as dúas por separado.

A partires de aquí, se en vez de ter dous piares nunha zapata temos máis, pasa a chamarse zapata corrida baixo piares, aínda que tamén pode ser zapata corrida baixo muro. Se temos zapatas corridas en dúas direccións será unha grella de cimentación, e se decidimos formigonar os buratos da reixa pasaremos a ter unha lousa de cimentación, é dicir, un elemento plano e continuo sobre o que se apoian os piares da edificación.


As cimentación superficiais son as máis básicas e probablemente as máis empregadas nas construcións convencionais. En posteriores entradas veremos que son e cando se empregan as cimentacións semiprofundas e as profundas.

24 sept 2010

Conglomerantes

Un conglomerante é un material capaz de unir fragmentos dun ou varios materiais e dar cohesión ao conxunto mediante transformacións químicas que orixinan novos compostos. Pola outra banda, os aglomerantes son materiais capaces de unir fragmentos dunha ou varias substancias e dar cohesión, pero por métodos exclusivamente físicos.

Os conglomerantes máis coñecidos son:

  • O xeso. Obtense a partir da deshidratación dunha pedra natural denominada alxez que, dependendo das temperaturas de deshidratación adquire diferentes características, e denominamos escaiola ao xeso de alta calidade e cun gran moi fino.
  • A cal. Tras aplicar calor ao carbonato de calcio (CaCO3) obtéñense dous compostos químicos, por unha banda o dióxido de carbono (CO2), e pola o outra o óxido de calcio, comunmente chamada cal vivo (CaO). Se mesturamos o cal vivo con auga obtemos hidróxido de calcio (Ca(OH)2), comunmente denominado cal apagado.
  • O cemento, obtense despois da pulverización do clinker, un compoñente que se forma tras calcinar pedra calcaria e arxila a unha temperatura duns 1400ºC.

Dentro da clasificación de conglomerantes existen dous tipos: aéreos e hidráulicos. Certos tipos de xesos e cales clasifícanse como conglomerantes aéreos, estes non conglomeran en contacto coa auga; pola contra, o xeso hidráulico, a cal hidráulica e o cemento portland poden fraguar somerxidos, o que os fai de gran utilidade para cimentacións de pontes, presas ou cimentacións en terreos pantanosos e similares, e denomínanse conglomerantes hidráulicos.

Todos estes materiais teñen unha data de caducidade a partir da cal perden propiedades, ademais deben ter unha almacenaxe coidadosa, de xeito que se eviten ambientes húmidos que poidan deterioralos, aínda que na práctica, en demasiados casos isto non é así, quedando expostos á intemperie.

31 ago 2010

LDK 26: Formigonado de presas

Unha presa é un muro cuxa finalidade é a de encorar a auga para un posterior aproveitamento da mesma no abastecemento, regadío ou produción de enerxía. Este muro apóiase no leito do río e interrompe o paso da auga para acumulala, feito que dificulta enormemente a súa construción.


Para o formigonado da presa, o que se fai é un desvío do cauce a través dun túnel mediante unha ataguía ou presa provisional realizada con bloques de formigón ou pedra, unha vez finalizada a construción, esta ataguía desaparece, tápase o túnel, e o río volve ao seu cauce ate atopar co encoro.

Se queredes ver este proceso explicado con algo máis de detemento e cun pequeno infográfico, recoméndovos un mini-documental sobre a construción da Presa de Aldeadávila (parte 1, parte 2 e parte 3) nos anos 60. A obra, que foi rematada en 1963, foi no seu día a máis representativa de Europa, e hoxe supón máis do 10% da xeración media hidroeléctrica de España.

23 jul 2010

Apoio de viga en muro de mampostería


Esta entrada é a primeira dunha categoría na que describir malas prácticas construtivas a partir dunha foto tentando explicar cal sería a solución correcta.

Na fotografía vemos unha viga de madeira, sobre un canzorro empotrada no muro de mampostería. Deste empotramento hai unha fenda que chega a un arco escarzano que forma a parte superior dunha cheminea.

Para comezar direi que xa está mal o enfoque, porque a función do canzorro é a de soportar unha viga carreira, é dicir, unha viga continua paralela ao paramento sobre a que se reciben as vigas ou viguetas que forman o forxado.

Se decides non usar a viga carreira, outra solución sería a de apoiar directamente a viga sobre o canzorro sen estar empotrada no muro, para isto apoiaríase mediante un elemento intermedio que evite a transmisión da humidade do muro á viga e que absorba as variacións de volume da viga. Para evitar unha posible caída da viga é preciso un correcto arriostramento do entramado.

A outra solución, esta sen canzorro, é a de facer un mechinal no muro, é dicir, un burato no que aloxar a viga apoiando a viga dentro do mechinal dun modo similar ao que sucedería co canzorro. Os mechinais debilitan en certa medida o muro, polo que deberán ser coidadosamente realizados, gardando medidas maiores que as da viga debido a que esta, ao ser de madeira, sofre gran cantidade de movementos debidos ao comportamento higrotérmico da mesma, para isto, deberemos deixala separada de calquera parte do muro 15 mm facilitando tamén a correcta ventilación da testa (cara perpendicular ás fibras) evitando en todo o posible que se deteriore na cabeza, e por tanto, no apoio. A fenda da fotografía aparece por non cumprir o aquí descrito, xa que debido a estar perfectamente sellada con morteiro, a madeira ao "inchar" someteu a uns esforzos excesivos o muro que rematou fisurando polas xuntas das pedras.

Normativa aplicable: CTE SE M.

10 jul 2010

LDK 04: Formigón Pretensado

O formigón, igual cós materiais pétreos, ten unha resistencia a tracción -e por tanto a flexión- moi baixa. Para aumentar a resistencia usamos formigón armado, que consiste en colocar unhas barras de aceiro (armaduras pasivas) nas partes traccionadas do elemento. O problema deste sistema é que as barras non traballan ata que a estrutura se deforma, traendo consigo micro-fisuras do material e multitude de patoloxías. 

Para resolver este problema, o francés Freyssinet patentou un sistema de armaduras activas mediante o cal se tensan as armaduras antes de poñer en carga a estrutura. Este tensado das estruturas pódese realizar antes do formigonado -pretesado- ou despois do mesmo -postesado- sendo ambos sistemas coñecidos como pretensado.
Normativa aplicable: EHE 08.

15 feb 2010

As calefaccións

Seguindo aquel post da calor, imos a supoñer que estamos nunha habitación que queremos manter a 20ºC (quen me di a cantos kelvin é igual?), unha vez chegados á temperatura desexada, se non existisen perdas caloríficas, poderíamos apagar a calefacción, pero non é así.

Agora pensemos, un dos motivos polos que pode baixar a temperatura do local é por mor da condutividade térmica dos materiais que o envolven -todos os materiais conducen a calor, uns máis e outros menos-, o outro motivo pode ser o que denominamos con "perdas caloríficas por infiltración", estas perdas son debidas ao aire que circula do interior ao exterior -e viceversa- polas xuntas das portas e das ventás, xa que estas non deben ser herméticas. Se fosen herméticas viciaríase moito o ambiente e pasaría a ser inhabitable.

Imos a centranos nas primeiras, as perdas por transmisión. Os cerramentos (paredes que dan ao exterior) adoitan estar formados -de interior a exterior- por un enlucido (unha capa de morteiro, xeralmente de xeso), unha folla de ladrillo, unha cámara de aire, unha capa de material illante, outra capa de ladrillo e finalmente un recubrimento (ben sexa con morteiro de cemento, pedra ou calquera outra cousa). Como curiosidade, o illante pódese colocar tanto na parte interior como na parte exterior da cámara de aire e o cerramento será igual de illante, a posición condicionaraa tanto a execución como as condensacións interiores do muro.


Tanto o illante como a cámara de aire serán importantes na resistividade térmica (o inverso á conductividade) do cerramento, pois deste modo rompemos o que se denomina ponte térmica. A ponte térmica é unha parte da superficie cunha resistividade menor ca o resto do paramento, por exemplo onde hai un pilar, onde remata un forxado, ou nunha caixa de persiana. Este problema non é doado de solucionar, aínda que adoitamos poñer aislante para que minimice os efectos.


A foto que vedes sobre estas liñas é un elemento continuo de interior a exterior cunha condutividade alta, un claro exemplo do que NON se debe facer. Aínda que tendo en conta os acristalamentos, tampouco vaiades pensar que se nota moito. A foto está sacada nunha das aulas de debuxo da EUAT da Coruña, un claro "fai o que eu digo e non o que eu fago".

PS: Sinto que a foto saíse borrosa, pero xa empezaba a afrouxar a luz.

23 dic 2009

Calor, conceptos básicos

A Wikipedia define a calor coma a transmisión de enerxía dun sistema a outro por mor dunha diferenza de temperatura.

Pero a definición de temperatura xa é algo máis complicada, para tentar explicala vou facer un pequeno símil:
Imaxinemos dous depósitos detrás dunha parede (opaca) cunha fenda que nos permite observar que nivel de auga gardan ambos. Que podemos deducir deses datos? Que o que teña o nivel máis alto ten máis cantidade de auga? Non, pois non sabemos as dimensións nin a forma deses depósitos (o do nivel alto podería ser dunha botella de litro e medio e o o nivel baixo dunha bañera mediada de auga), só sabemos o nivel, entón o único que podemos afirmar é que a auga circulará do depósito con maior nivel ao de menor ata igualarse. Pois a cantidade de auga é equivalente á cantidade de calor (ou calor a secas) e o nivel da auga é a temperatura.

Para medir a temperatura temos diferentes escalas, a principal e máis coñecida aquí é a escala de Celsius, quen tomou o 0 na temperatura de fusión da auga destilada a presión dunha atmosfera (nivel do mar), e tomou 100 como punto de ebullición. O punto máis baixo desta escala é o -273,15ºC, que é o cero absoluto, unha temperatura teórica a partir da cal non se lle daría extraído máis calor a un sistema, deste modo, para evitar traballar con números negativos Kelvin usou as divisións de Celsius, pero tomando o valor 0 no cero absoluto. Despois están escalas Fahrenheit, o cal toma unhas divisións distintas ás de Celsius e a escala Rankine, que toma as divisions de F pero tomando como punto inicial o cero absoluto.

Seguimos cas unidades, definimos caloría (Cal) como a cantidade de calor precisa para elevar a temperatura dun gramo de auga un grado Celsius (ou Kelvin, lembrádevos que as divisións son iguais). Deste modo deducimos que a cantidade de calor [Q] é proporcional á masa [m] e á calor específica [Ce] (magnitude física que indica a cantidade de calor subministrada para aumentar a temperatura dun gramo dese material nun ºC, a da auga é 1[Cal/g·ºC]). Entón canto maior sexa a masa, maior sexa a calor específica e maior sexa a diferenza de temperatura entre os corpos que poñemos en contacto, maior será a cantidade de calor traspasada. [Q=Ce·m·Δt]

Pero só hai transmisión de calor entre dous corpos en contacto? non, seguramente vos soe que hai tres formas de transmisión de calor: radiación, condución e convección. Radiación é a transmisión a través de ondas electromagnéticas (ondas... que raro), a transmisión por condución prodúcese a través de dous corpos en contacto e a convección a través de correntes de fluído que se xeran pola diferencia de densidade entre o fluído quente e o fluído frío.

Ata aquí a entrada de hoxe, sinto semellante cantidade de conceptos teóricos, pero a partir de aquí virán varias entradas centradas en conceptos prácticos, e seguro que algún vos parecerá fermoso.