Esta semana ofrecémosvos unha serie de 10 breves videos da Open University nos que podemos ver de xeito humorístico a evolución da lingua inglesa desde a caída do Imperio Romano até os nosos días. Tedes acceso á lista de reprodución cos 10 videos (en inglés) aquí, e amosávos baixo estas liñas o primeiro deles:
Mostrando entradas con la etiqueta inglés. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta inglés. Mostrar todas las entradas
20 jul 2011
25 jun 2011
LDK 154: A orixe da /f/ en Laugh
Unha das pronuncias inglesas máis extrañas é a pronuncia dalgún grupo final <-gh> como [f]. Exemplos desta pronuncia son palabras como laugh ou enough, palabras dun uso moi habitual.
E como se chegou a esta pronuncia? Nun primeiro momento o grupo <-gh> era pronunciado como [χ], un son presente hoxe en día aínda en escocés, en palabras como loch, e que podedes escoitar aquí. Este son desapareceu na parte final do período coñecido como Middle English, dando lugar, xeralmente, a un simple alargamento da vogal precedente.
Porén, nalgúns dialectos do norte de Inglaterra, o segmento <-gh>, non desapareceu cando ía precedido dunha <-u> , senón que se convertiu noutra consoante, a [f]. Isto ocorreu porque a <-u> previa á <-gh> non representaba un son, senón o feito de que a pronuncia de [χ] debía ter lugar cos labios arredondeados, o que daría lugar a unha pronuncia representada foneticamente como [χʷ]. A desaparición do [χ] deixou soa a labialización, que pasou dun arredondeamento dos labios á pronuncia de [f].
Algunhas destas palabras penetraron no standard, e algunhas delas (enough, cough, laugh, draught) perviven até os nosos días. Porén, como en case todos os casos cando tratamos co inglés, non podemos dicir que haxa unha regla definitiva. Se ben a maioría dos casos de pronuncia de <-gh> como [f] son en fragmentos <-ugh> a final de palabra, hai algún caso, como draught, no que ocurren con algunha consoante despois; e outros, como en borough, through e thorough onde non se pronuncia.
E como se chegou a esta pronuncia? Nun primeiro momento o grupo <-gh>
Porén, nalgúns dialectos do norte de Inglaterra, o segmento <-gh>, non desapareceu cando ía precedido dunha <-u> , senón que se convertiu noutra consoante, a [f]. Isto ocorreu porque a <-u> previa á <-gh> non representaba un son, senón o feito de que a pronuncia de [χ] debía ter lugar cos labios arredondeados, o que daría lugar a unha pronuncia representada foneticamente como [χʷ]. A desaparición do [χ] deixou soa a labialización, que pasou dun arredondeamento dos labios á pronuncia de [f].
Algunhas destas palabras penetraron no standard, e algunhas delas (enough, cough, laugh, draught) perviven até os nosos días. Porén, como en case todos os casos cando tratamos co inglés, non podemos dicir que haxa unha regla definitiva. Se ben a maioría dos casos de pronuncia de <-gh> como [f] son en fragmentos <-ugh> a final de palabra, hai algún caso, como draught, no que ocurren con algunha consoante despois; e outros, como en borough, through e thorough onde non se pronuncia.
Etiquetas:
fonética,
historia da lingua,
inglés,
LDK,
LINGÜÍSTICA
4 jun 2011
LDK 145: As cen palabras máis usadas do inglés.
Esta semana, a través do Twitter de @Milhaud, chegamos a este xogo de Sporcle (moi recomendable!) no que temos 12 minutos para tentar adiviñar as 100 palabras máis usadas do inglés. Se tes intención de facer o xogo non deberías pasar deste punto polo de agora.
As listas de palabras teñen máis usos que a mera análise lingüística. Destacamos o seu uso na criptografía (podedes ver o que xa falamos sobres os rankings de letras e dígrafos máis usados na entrada sobre análise criptográfica de Fer Real), onde os rankings de palabras máis empregadas son outra axuda á hora de descifrar as mensaxes. Porén, non nos podemos esquecer doutros campos, coma o da aprendizaxe de idiomas ou a etimoloxía. A relación con estes campos é debida a que, en xeral, as palabras máis empregadas en calquera lingua adoitan ser comúns ao núcleo básico da linguaxe (se ben no inglés isto non se cumpre, máis xa falaremos disto noutro momento), e, ademais, adoitan ser as palabras que permiten as maiores irregularidades, precisamente porque o seu grande uso fai máis difícil unha regularización.

Analicemos agora as 100 palabras máis empregadas da lingua inglesa, que podedes atopar aquí, nuns datos tomados do Oxford English Corpus. Entre estas 100 palabras atopamos:
As listas de palabras teñen máis usos que a mera análise lingüística. Destacamos o seu uso na criptografía (podedes ver o que xa falamos sobres os rankings de letras e dígrafos máis usados na entrada sobre análise criptográfica de Fer Real), onde os rankings de palabras máis empregadas son outra axuda á hora de descifrar as mensaxes. Porén, non nos podemos esquecer doutros campos, coma o da aprendizaxe de idiomas ou a etimoloxía. A relación con estes campos é debida a que, en xeral, as palabras máis empregadas en calquera lingua adoitan ser comúns ao núcleo básico da linguaxe (se ben no inglés isto non se cumpre, máis xa falaremos disto noutro momento), e, ademais, adoitan ser as palabras que permiten as maiores irregularidades, precisamente porque o seu grande uso fai máis difícil unha regularización.

Analicemos agora as 100 palabras máis empregadas da lingua inglesa, que podedes atopar aquí, nuns datos tomados do Oxford English Corpus. Entre estas 100 palabras atopamos:
- A serie dos pronomes suxeito e obxecto.
- Os artigos, os determinantes posesivos e os demostrativos this, that e these.
- As wh-forms (interrogativas ou relativas) what, who, when, which, how.
- Modais coma will, would, can, ou could.
- Verbos, incluíndo os auxiliares básicos, coma be, have, do, say, get, go, make, like, know, take, see, look, come, think, use, work, want, give.
- Un bo número de preposicións e conxuncións: to, of, and, in, that, for, on, with, as, at, but, by, from, or, so, out, if, about, into, than, after, because.
- Adverbios: not, there, up, out, just, then, now, only, over, also, back, even.
- Cuantificadores ou numerais: one, all, some, other, two, first, any, most.
- Uns poucos sustantivos: time, people, year, way, day e adxectivos: good, well, new.
- A interxección no.
Como podedes ver, as palabras que conforman este ranking son as que forman a estrutura gramatical básica da linguaxe, un feito que se repite en case todas as linguas. Porén o baixo número de sustantivos da lista faría que o número de enunciados que puidesemos formar con elas fose relativamente baixo.
Etiquetas:
inglés,
LDK,
LINGÜÍSTICA,
xogos
5 abr 2011
LDK 119: Pull the other one!
Pull the other one! é unha frase empregada en inglés para expresar unha opinión de falta de credulidade ante as palabras doutra persoa. O mellor equivalente en galego sería a expresión cóntame outra!
A expresión é derivada da tamén coñecida frase en inglés to pull someone's leg (tomarlle o pelo a alguén), expresión empregada desde 1886 segundo Etymonline.
Pull the other one! faría referencia ao intento de alguén de tirar da perna ("pull my leg") e a invitación de tirar da outra para amosar que non se cren as palabras emitidas. Existen as variedades pull the other one, it's got brass bells on ou pull the other one, it's got bells on.
Podemos ver o uso desta expresión na primeira escena d'Os Cabaleiros da Mesa Cadrada, unha das obras mestras dos Monty Python.
Transcrición:
SOLDIER #1:
Halt! Who goes there?
ARTHUR:
It is I, Arthur, son of Uther Pendragon, from the castle of Camelot. King of the Britons, defeater of the Saxons, Sovereign of all England!
SOLDIER #1:
Pull the other one!
A expresión é derivada da tamén coñecida frase en inglés to pull someone's leg (tomarlle o pelo a alguén), expresión empregada desde 1886 segundo Etymonline.
Pull the other one! faría referencia ao intento de alguén de tirar da perna ("pull my leg") e a invitación de tirar da outra para amosar que non se cren as palabras emitidas. Existen as variedades pull the other one, it's got brass bells on ou pull the other one, it's got bells on.
Podemos ver o uso desta expresión na primeira escena d'Os Cabaleiros da Mesa Cadrada, unha das obras mestras dos Monty Python.
Transcrición:
SOLDIER #1:
Halt! Who goes there?
ARTHUR:
It is I, Arthur, son of Uther Pendragon, from the castle of Camelot. King of the Britons, defeater of the Saxons, Sovereign of all England!
SOLDIER #1:
Pull the other one!
Etiquetas:
fraseoloxía,
inglés,
LDK
24 mar 2011
LDK 114: It's raining cats and dogs
Onte foi o Día Meteorolóxico1 Mundial, e para conmemoralo imos falar dunha das expresións en inglés máis chamativas para quen coñecer, alomenos un pouco, a lingua inglesa:
Aínda que puidera parecer que a orixe da expresión vén do fenómeno da choiva de animais, non se teñen rexistrado casos de choiva de cans ou gatos, e aínda que poden chegar a "levitar" momentaneamente en condicións meteorolóxicas determinadas, é moi improbable que animais das características dun can ou dun gato fosen elevados ás alturas necesarias para proceder á súa choiva.

Cal é a orixe da expresión, entón? A orixe é descoñecida, e o primeiro uso do que temos constancia é de 1738, na obra de Jonathan Swift, A Complete Collection of Polite and Ingenious Conversation.
Sobra a súa orixe téñense dado, porén, diferentes interpretacións: Desde unha evolución fonética do francés catadupe (fervenza), até o feito de que os gatos e cans poden caer dos tellados por resbalaren coa choiva forte, pasando por explicacións que a relacionan coa mitoloxía nórdica.
Porén, hoxe en día trabállase coa hipótese de que se trata dun termo que fai referencia ao feito de que as choivas moi potentes serían capaces de levar na corrente os cadáveres de cans e gatos acumulados na rúa. A favor desta hipótese xoga o feito de que Swift escribiu o poema 'Description of a City Shower' en 1710, 28 anos do seu primeiro uso da expresión, no que di:
O que non está claro é se a súa orixe é popular ou forma parte das moitas expresións inventadas polo propio Swift.
En calqueira caso, non é un uso aillado no inglés, xa que en moitas outras linguas tamén se usan expresións deste tipo, sen que estean inspiradas na realidade, polo seu mero sentido creativo ou humorístico.
NOTAS:
1 Nunca *metereolóxico.
"It's raining cats and dogs".
Aínda que puidera parecer que a orixe da expresión vén do fenómeno da choiva de animais, non se teñen rexistrado casos de choiva de cans ou gatos, e aínda que poden chegar a "levitar" momentaneamente en condicións meteorolóxicas determinadas, é moi improbable que animais das características dun can ou dun gato fosen elevados ás alturas necesarias para proceder á súa choiva.

Cal é a orixe da expresión, entón? A orixe é descoñecida, e o primeiro uso do que temos constancia é de 1738, na obra de Jonathan Swift, A Complete Collection of Polite and Ingenious Conversation.
Sobra a súa orixe téñense dado, porén, diferentes interpretacións: Desde unha evolución fonética do francés catadupe (fervenza), até o feito de que os gatos e cans poden caer dos tellados por resbalaren coa choiva forte, pasando por explicacións que a relacionan coa mitoloxía nórdica.
Porén, hoxe en día trabállase coa hipótese de que se trata dun termo que fai referencia ao feito de que as choivas moi potentes serían capaces de levar na corrente os cadáveres de cans e gatos acumulados na rúa. A favor desta hipótese xoga o feito de que Swift escribiu o poema 'Description of a City Shower' en 1710, 28 anos do seu primeiro uso da expresión, no que di:
"Drowned puppies, stinking sprats, all drenched in mud,/Dead cats and turnip-tops come tumbling down the flood."
(Cadeliños afogados, espiñas de peixe cheirentas, todos cheos de lama/ gatos mortos e grelos baixando coa ríada).
O que non está claro é se a súa orixe é popular ou forma parte das moitas expresións inventadas polo propio Swift.
En calqueira caso, non é un uso aillado no inglés, xa que en moitas outras linguas tamén se usan expresións deste tipo, sen que estean inspiradas na realidade, polo seu mero sentido creativo ou humorístico.
NOTAS:
1 Nunca *metereolóxico.
Etiquetas:
etimoloxía,
fraseoloxía,
inglés,
LDK
29 ene 2011
LDK 91: Por que I sempre vai en maiúscula?
O pronome persoal de primeira persoa singular en caso nominativo/suxeito é I.
I sempre ten que ser escrito en maiúscula. Por que?
Pois ben, a orixe de I vén do Protoindoeuropeo *ego(m), que evolucionaria ao sánscrito aham, hitita uk, latín ego, grego ego, ou ruso ja. A evolución a protoxermánico foi reconstruída como *ekan (cf. frisón antigo ik, nórdico antigo ek, noruego eg, danés jeg, alto alemán antigo ih, alemán ich, gótico ik). En inglés antigo (ou anglosaxón), a forma evolucionou a ic.
No século XII, a forma perdeu a súa consonante final, aínda que esta se mantivo en usos dialectais ante palabras comezadas por vogal até tan tarde como o século XVIII.
Porén, o por que do seu uso en maiúsculas atopámolo nunha obra de Jespersen, (via Etymonline):
NOTA:
1 O j non tivo valor como letra propia até o século XVI, sendo antes unha variante caligráfica do i. Foi a última letra en ser incorporada ao alfabeto latino.
I sempre ten que ser escrito en maiúscula. Por que?
Pois ben, a orixe de I vén do Protoindoeuropeo *ego(m), que evolucionaria ao sánscrito aham, hitita uk, latín ego, grego ego, ou ruso ja. A evolución a protoxermánico foi reconstruída como *ekan (cf. frisón antigo ik, nórdico antigo ek, noruego eg, danés jeg, alto alemán antigo ih, alemán ich, gótico ik). En inglés antigo (ou anglosaxón), a forma evolucionou a ic.
No século XII, a forma perdeu a súa consonante final, aínda que esta se mantivo en usos dialectais ante palabras comezadas por vogal até tan tarde como o século XVIII.
Porén, o por que do seu uso en maiúsculas atopámolo nunha obra de Jespersen, (via Etymonline):
The reason for writing I is ... the orthographic habit in the middle ages of using a 'long i' (that is, j or I1) whenever the letter was isolated or formed the last letter of a group; the numeral 'one' was written j or I (and three iij, etc.), just as much as the pronoun. [Otto Jespersen, "Growth and Structure of the English Language," p.233]Isto é: a razón pola que se escribía I en maiúscula é que había o hábito de usar unha "i longa" (é dicir unha j ou unha I) cando a letra aparecía aillada ou formaba a última letra dun grupo. O númeral "un" tamén era escrito j ou I, e o tres iij, igual que o pronome.
NOTA:
1 O j non tivo valor como letra propia até o século XVI, sendo antes unha variante caligráfica do i. Foi a última letra en ser incorporada ao alfabeto latino.
20 ene 2011
LDK 87: Kernel construction
Unha Kernel construction é a forma máis básica e non-marcada nunha oración.
Considérase como Kernel construction aquela que cumple as seguintes condicións:
-Forma unha oración por si mesma, é dicir, non forma parte de outras.
-É estruturalmente completa, é dicir, non ten ningún membro elidido.
-É non marcada con respecto ao sistema de tipo de cláusula, é dicir, é declarativa e non interrogativa ou imperativa.
-É non marcada con respecto ao sistema de polaridade, é dicir, é positiva e non negativa.
-É non marcada con respecto ao sistema de voz, é dicir, é activa e non pasiva.
-É non marcada con respecto a todos os sistemas da cláusula, é dicir, non presenta nin extraposición, nin tematización, nin construcións fendidas nin suxeitos baleiros.
As kernel constructions son unha teorización importante nalgunhas escolas sintácticas, como o xenerativismo, xa que nestas supoñen que a construción orixinal (ou estrutura profunda) dunha oración é a súa equivalente canónica ou kernel, e que, a partir desta, prodúcense unha serie de movementos até chegar á oración tal e como nos é presentada. Un bo exemplo deste punto de vista é a ben coñecida tendencia a presentar as pasivas como o resultado dunha oración activa na que o suxeito e o obxecto son invertidos.
Considérase como Kernel construction aquela que cumple as seguintes condicións:
-Forma unha oración por si mesma, é dicir, non forma parte de outras.
-É estruturalmente completa, é dicir, non ten ningún membro elidido.
-É non marcada con respecto ao sistema de tipo de cláusula, é dicir, é declarativa e non interrogativa ou imperativa.
-É non marcada con respecto ao sistema de polaridade, é dicir, é positiva e non negativa.
-É non marcada con respecto ao sistema de voz, é dicir, é activa e non pasiva.
-É non marcada con respecto a todos os sistemas da cláusula, é dicir, non presenta nin extraposición, nin tematización, nin construcións fendidas nin suxeitos baleiros.
As kernel constructions son unha teorización importante nalgunhas escolas sintácticas, como o xenerativismo, xa que nestas supoñen que a construción orixinal (ou estrutura profunda) dunha oración é a súa equivalente canónica ou kernel, e que, a partir desta, prodúcense unha serie de movementos até chegar á oración tal e como nos é presentada. Un bo exemplo deste punto de vista é a ben coñecida tendencia a presentar as pasivas como o resultado dunha oración activa na que o suxeito e o obxecto son invertidos.
Etiquetas:
inglés,
LDK,
LINGÜÍSTICA,
sintaxe
14 ene 2011
Estratexias de tematización
Falabamos o luns das diferencias entre suxeito, tema e foco. Podemos definir como tematización ao proceso polo cal destacamos, ou damos énfase a unha parte da oración distorsionando a estrutura natural da mesma, é dicir, ao proceso polo cal dámoslle voluntariamente a función de tema a un membro da estrutura. Para isto basearémonos nas estratexias do inglés, explicando o equivalento galego cando este existir.
En inglés falamos de sistemas temáticos para referírmonos ás múltiples formas de marcar unha oración de xeito que esta exprese un énfase diferente. Destacamos os seguintes sistemas:
1. Sistema de voz:
Ao cambiarmos unha oración a pasiva facemos que o peso da acción recaia no experimentador no canto de recaer no axente. En galego a estratexia é equivalente.
2. Extraposición:
Móvese unha unidade, normalmente unha cláusula subordinada con that que funciona como suxeito, ao final da oración; e introdúcese un pronome baleiro it no lugar que ocupaba:
A extraposición é obrigatoria cos verbos appear, seem, chance, happen, remain, intend e a pasiva de hope.
En galego tamén é habitual que as oracións cunha subordinada longa funcionando como suxeito movan esta ao final da oración, mais non é necesario que introduzan un pronome baleiro.
En realidade, a tendencia a mover un suxeito longo ao final da oración está regulada polo Principle of End-Weight, un principio sintáctico que afecta a ambas as linguas.
3-Tematización ou adiantamento:
Un elemento que queremos enfatizar é movido á posición anterior ao suxeito.
En inglés hai algunhas limitacións para este tipo de movementos, ao contrario que en galego, onde é bastante libre. En inglés, se o elemento tematizado é un adverbio negativo ou seminegativo, a tematización dará lugar á inversión do verbo e o suxeito.
4-Cleft constructions ou construcións fendidas.
Quizais o sistema de enfatización máis empregado en inglés, consiste en dar énfase a unha parte da oración facéndoa ser o complemento dun verbo to be con it como suxeito:
Nalgúns casos pódese substituír o that por outro pronome relativo ou simplemente elidilo, pero o that é moito máis empregado.
En galego a estrutura é similar, máis só se usa o pronome relativo correspondente.
5-Pseudo-cleft constructions:
Similares ás cleft constructions, neste caso o que se tematiza é todo o predicado ou frase verbal, empregando como introdutor un what.
En galego temos unha estrutura similar introducida con "o que", se ben o seu uso é pouco habitual.
Outra variante desta construción prodúcese introducindo un do, co equivalente galego "o que fixo foi".
6-Construcións con there:
Cando o verbo da oración principal é o to be e a estrutura contén un locativo ou un complemento predicativo, pódese mover o suxeito a posición postverbal e introducir un suxeito baleiro there.
Cando simplemente temos un suxeito e un verbo to be, esta construción é obrigatoria.
Esta construción non ten equivalente en galego.
7-Dislocación:
Unha frase nominal é movida á dereita ou á esquerda do resto da oración, deixando nesta un pronome ao que serve de antecedente:
Estas oracións diferéncianse dun caso de extraposición en que o pronome ten unha referencia e non é baleiro, en que se produce unha pausa na coma e en que forman parte dun estilo informal.
En galego temos equivalentes claros:
En inglés falamos de sistemas temáticos para referírmonos ás múltiples formas de marcar unha oración de xeito que esta exprese un énfase diferente. Destacamos os seguintes sistemas:
1. Sistema de voz:
Ao cambiarmos unha oración a pasiva facemos que o peso da acción recaia no experimentador no canto de recaer no axente. En galego a estratexia é equivalente.
2. Extraposición:
Móvese unha unidade, normalmente unha cláusula subordinada con that que funciona como suxeito, ao final da oración; e introdúcese un pronome baleiro it no lugar que ocupaba:
That he could feel the pain is obvious.
It is obvious that he could feel the pain.
A extraposición é obrigatoria cos verbos appear, seem, chance, happen, remain, intend e a pasiva de hope.
En galego tamén é habitual que as oracións cunha subordinada longa funcionando como suxeito movan esta ao final da oración, mais non é necesario que introduzan un pronome baleiro.
É necesario que aparezas por aquí de cando en vez.
En realidade, a tendencia a mover un suxeito longo ao final da oración está regulada polo Principle of End-Weight, un principio sintáctico que afecta a ambas as linguas.
3-Tematización ou adiantamento:
Un elemento que queremos enfatizar é movido á posición anterior ao suxeito.
Your novel he promised he would read.
En inglés hai algunhas limitacións para este tipo de movementos, ao contrario que en galego, onde é bastante libre. En inglés, se o elemento tematizado é un adverbio negativo ou seminegativo, a tematización dará lugar á inversión do verbo e o suxeito.
4-Cleft constructions ou construcións fendidas.
Quizais o sistema de enfatización máis empregado en inglés, consiste en dar énfase a unha parte da oración facéndoa ser o complemento dun verbo to be con it como suxeito:
He gave you a present yesterday at your party because he likes you.
It is he that gave you a present yesterday at your party because he likes you.
It is you that he gave a present yesterday at your party because he likes you.
It is a present that he gave you yesterday at your party because he likes you.
It is yesterday that he gave you a present at your party because he likes you.
It is at your party that he gave you a present yesterday because he likes you.
It is because he likes you that he gave you a present yesterday at your party.
Nalgúns casos pódese substituír o that por outro pronome relativo ou simplemente elidilo, pero o that é moito máis empregado.
En galego a estrutura é similar, máis só se usa o pronome relativo correspondente.
Fuches ti quen foi ao palleiro.
5-Pseudo-cleft constructions:
Similares ás cleft constructions, neste caso o que se tematiza é todo o predicado ou frase verbal, empregando como introdutor un what.
His death surprised me.
What surprised me was his death.
En galego temos unha estrutura similar introducida con "o que", se ben o seu uso é pouco habitual.
O que me sorprendeu foi que viñera!
Outra variante desta construción prodúcese introducindo un do, co equivalente galego "o que fixo foi".
After she died, what he did was to look for another girlfriend.
Despois que ela morrera, o que fixo foi buscar outra moza.
6-Construcións con there:
Cando o verbo da oración principal é o to be e a estrutura contén un locativo ou un complemento predicativo, pódese mover o suxeito a posición postverbal e introducir un suxeito baleiro there.
Some sugar was on the floor.
There was some sugar on the floor.
Some women were present.
There were some women present.
Cando simplemente temos un suxeito e un verbo to be, esta construción é obrigatoria.
*Many different types of fish are.
There are many different types of fish.
Esta construción non ten equivalente en galego.
7-Dislocación:
Unha frase nominal é movida á dereita ou á esquerda do resto da oración, deixando nesta un pronome ao que serve de antecedente:
She can be very egoist, her sister.
One of my cousins, she has a Ferrari.
Estas oracións diferéncianse dun caso de extraposición en que o pronome ten unha referencia e non é baleiro, en que se produce unha pausa na coma e en que forman parte dun estilo informal.
En galego temos equivalentes claros:
A súa prima, foi a ela a quen lle roubaron o coche.
Etiquetas:
inglés,
LINGÜÍSTICA,
sintaxe
17 dic 2010
LDK 72: O "the" de visita en inglés
As linguas teñen as veces mecanismos curiosos para marcar algúns significados específicos.
Un destes mecanismos curiosos é o uso en inglés do artigo determinado "the" con certos substantivos que designan lugares, para marcar que se vai a eles ou se está neles cun propósito diferente ao máis habitual.
Os substantivos aos que se aplica este mecanismo son seis: bed, church, court, hospital, prison e school.1
Os usos son bastante obvios:
She is in bed denota que a persoa está dentro da cama, durmindo ou descansando, mentres que she is in the bed denota que a persoa está, por exemplo, agardando sentada na cama.
Así, usariamos church, sen artigo, para indicar que a persoa está rezando, e the church para indicar que está ou vai á igrexa para outros propósitos, como admirar as vidreiras.
Igualmente, o uso normal de court sería para tomar parte nun xuízo, o de hospital estar como paciente, o de prison estar como prisioneiro e á school ir como estudante. Porén, se se vai visitar a sede dos xulgados, a algún paciente ao hospital, a un prisioneiro ao cárcere ou ao profesor dun teu fillo á escola, usariamos o the.
Esta estratexia, pola cal a presenza do artigo indica que se vai de visita, é unha estratexia bastante económica (cunha palabra somos quen de indicar todo un novo significado) e amosa ao mesmo tempo como coa asignación de referentes aos significados tamén evocamos toda unha serie de datos da vida real que unimos conceptualmente a eses referentes (ex: "a unha escola o máis habitual é ir como estudante").
NOTAS:
1 Por extensión, de school pasouse a empregar tamén con college e university.
Un destes mecanismos curiosos é o uso en inglés do artigo determinado "the" con certos substantivos que designan lugares, para marcar que se vai a eles ou se está neles cun propósito diferente ao máis habitual.
Os substantivos aos que se aplica este mecanismo son seis: bed, church, court, hospital, prison e school.1
Os usos son bastante obvios:
She is in bed denota que a persoa está dentro da cama, durmindo ou descansando, mentres que she is in the bed denota que a persoa está, por exemplo, agardando sentada na cama.
Así, usariamos church, sen artigo, para indicar que a persoa está rezando, e the church para indicar que está ou vai á igrexa para outros propósitos, como admirar as vidreiras.
Igualmente, o uso normal de court sería para tomar parte nun xuízo, o de hospital estar como paciente, o de prison estar como prisioneiro e á school ir como estudante. Porén, se se vai visitar a sede dos xulgados, a algún paciente ao hospital, a un prisioneiro ao cárcere ou ao profesor dun teu fillo á escola, usariamos o the.
Esta estratexia, pola cal a presenza do artigo indica que se vai de visita, é unha estratexia bastante económica (cunha palabra somos quen de indicar todo un novo significado) e amosa ao mesmo tempo como coa asignación de referentes aos significados tamén evocamos toda unha serie de datos da vida real que unimos conceptualmente a eses referentes (ex: "a unha escola o máis habitual é ir como estudante").
NOTAS:
1 Por extensión, de school pasouse a empregar tamén con college e university.
Etiquetas:
gramática,
inglés,
LDK,
LINGÜÍSTICA
27 nov 2010
LDK 64: Ye olde salutation inn
Falabamos o outro día da letra thorn, þ, que representaba o son [θ], e que durante o inglés medio sufriu unha dexeneración sendo escrita polos escribas dunha forma cada vez máis parecida á letra
A dexeneración chegou a tal punto que nas primeiras impresións en Inglaterra, con William Caxton, a thorn, xa totalmente asimilada a unha Y, só se empregaba nunha abreviatura para expresar o artigo the, tal e como se amosa na figura baixo este parágrafo.

Porén, co paso do tempo este emprego foi visto como arcaico, e convertiuse, primeiro, en obxecto de broma, e, máis tarde, en obxecto de imitación.
Así, moitas tabernas, buscando un pseudo-arcaicismo, bautizáronse cun "ye olde", sen saber que en realidade ese ye debe ser lido exactamente igual que o artigo the e non como [j], que, aínda sendo a pronunciación máis habitual, é incorrecta se antendermos á historia da lingua.
Etiquetas:
historia da lingua,
inglés,
LDK,
ortografía
18 nov 2010
LDK 60: Arthur and Katherine went down the Thames.
Probablemente todos pronunciaremos esas tres th, en Arthur, Katherine e Thames co son [θ], o mesmo co que pronunciariamos a z de zapato en galego (sen seseo) ou castelán.
Porén, históricamente os tres termos pronunciábanse con [t], como podemos ver nos diminutivos 'Art' e 'Kate'.

Por que ocurriu isto? Pois ben, foi o froito dunha reforma ortográfica. Durante o inglés medio, a letra thorn, þ, que representaba o son [θ], era escrita polos escribas dunha forma cada vez máis parecida á letra Y, de tal modo que comezou a ser confundida. Así, comezou un cambio gradual polo cal o son representado pola thorn pasa a ser representado polo dígrafo th.
Este proceso, porén, tivo consecuencias nas palabras que xa se escribían anteriormente con th, aínda pronunciándose [t]. A consecuencia foi unha asimilación da pronunciación das palabras, amosando a até certo punto desapercibida influencia da escrita na pronuncia. Porén, aínda que a asimilación triunfou con Arthur e Katherine, no Reino Unido (non así nos Estados Unidos) o Thames segue sendo o [temz].

Etiquetas:
fonética,
historia da lingua,
inglés,
LDK,
ortografía
9 nov 2010
LDK 56: A Terra Media
A Terra Media é o nome do lugar onde suceden a maioría das historias narradas nas diferentes novelas de J.R.R.Tolkien.
De onde sacou Tolkien esta idea? Na mitoloxía xermánica, o Midgard era un dos 9 mundos, o "curro do medio", no que vivían os homes. O nome está presente na maioría das linguas xermánicas: en Old Norse como Miðgarðr, no poema "Muspilli" en alemán alto antigo aparece como Mittilagart. A forma do Gótico, Midjungards aparece como unha tradución do grego οἰκουμένη no Evanxelio de San Lucas. Todas elas derivan dunha raíz do Proto-Xermánico, reconstruída como *medja-gardaz (*meddila-, *medjan-). Ambas partes poden ser reconstruídas a Indoeuropeo (*medhyo, *ghartos) mais o composto só aparece en linguas xermánicas.

En Old English, aparece, tanto en épica como en poesía, a forma Middangeard. Esta foi a forma que atopou Tolkien nun fragmento de Cynewulf:
Posteriormente, e por influencia do fenómeno coñecido como etimoloxía popular, a palabra comezou a ser analizada como unha mestura de middan + eorðe (terra) en vez de middan + geard (curro), o que deu lugar ás formas Middellærd e Mittelerde, que xa eran usadas pouco máis tarde, como podemos ver neste fragmento do Ormulum:
Estas foron as formas escollidas por Tolkien para tomar o nome para a súa Middle Earth, a Terra Media.
Notas:
¹ Tolkien nomeu como Eärendil a unha das súas personaxes, un mariñeiro que cruza o mar desde a Terra Media até as terras imperecedeiras para pedir axudas aos poderes anxelicais, os Valar.
De onde sacou Tolkien esta idea? Na mitoloxía xermánica, o Midgard era un dos 9 mundos, o "curro do medio", no que vivían os homes. O nome está presente na maioría das linguas xermánicas: en Old Norse como Miðgarðr, no poema "Muspilli" en alemán alto antigo aparece como Mittilagart. A forma do Gótico, Midjungards aparece como unha tradución do grego οἰκουμένη no Evanxelio de San Lucas. Todas elas derivan dunha raíz do Proto-Xermánico, reconstruída como *medja-gardaz (*meddila-, *medjan-). Ambas partes poden ser reconstruídas a Indoeuropeo (*medhyo, *ghartos) mais o composto só aparece en linguas xermánicas.

En Old English, aparece, tanto en épica como en poesía, a forma Middangeard. Esta foi a forma que atopou Tolkien nun fragmento de Cynewulf:
Éala éarendel engla beorhtast / ofer middangeard monnum sended.¹
Posteriormente, e por influencia do fenómeno coñecido como etimoloxía popular, a palabra comezou a ser analizada como unha mestura de middan + eorðe (terra) en vez de middan + geard (curro), o que deu lugar ás formas Middellærd e Mittelerde, que xa eran usadas pouco máis tarde, como podemos ver neste fragmento do Ormulum:
þatt ure Drihhtin wollde / ben borenn i þiss middellærd
Estas foron as formas escollidas por Tolkien para tomar o nome para a súa Middle Earth, a Terra Media.
Notas:
¹ Tolkien nomeu como Eärendil a unha das súas personaxes, un mariñeiro que cruza o mar desde a Terra Media até as terras imperecedeiras para pedir axudas aos poderes anxelicais, os Valar.
Etiquetas:
etimoloxía,
historia da lingua,
inglés,
LDK,
terminoloxía,
Tolkien
28 oct 2010
LDK 51: Plurais irregulares en inglés.
Xa falamos noutra entrada dos plurales clásicos, que afectan en maior medida ao inglés que ás linguas romances. Porén, estes plurais non son os únicos plurais irregulares en inglés, pois esta lingua ten un bo número de termos nativos con plurais irregulares:
Os plurais irregulares en inglés son restos das declinacións nominais doutros tempos. Podemos clasificar as irregularidades en tres tipos:
-Plurais con cambio vocálico: Resultado da i-mutation, que tivo lugar nas linguas xermánicas antes da súa evolución (séc.V).
-Plurais con -r: Resto dunha pequena declinación de nomes neutros en Old English que tomaban -r- entre a raíz e a terminación.
-Plurais en -en: Resto da declinación "débil" de Old English.

Algúns substantivos con plural irregular en inglés son:
Os plurais irregulares en inglés son restos das declinacións nominais doutros tempos. Podemos clasificar as irregularidades en tres tipos:
-Plurais con cambio vocálico: Resultado da i-mutation, que tivo lugar nas linguas xermánicas antes da súa evolución (séc.V).
-Plurais con -r: Resto dunha pequena declinación de nomes neutros en Old English que tomaban -r- entre a raíz e a terminación.
-Plurais en -en: Resto da declinación "débil" de Old English.

Algúns substantivos con plural irregular en inglés son:
Ox-Oxen
Child-Children
Brother-Brethren
Foot-Feet
Goose-Geese
Tooth-Teeth
Louse-Lice
Mouse-Mice
Man-Men
Woman-Women
Child-Children
Brother-Brethren
Foot-Feet
Goose-Geese
Tooth-Teeth
Louse-Lice
Mouse-Mice
Man-Men
Woman-Women
Como podedes ver, varios destes termos usan máis dunha estratexia irregular. Algúns autores afirman que é precisamente por isto polo que sobreviviron como formas irregulares: estas estratexias aplicábanse en multitude de substantivos, mais só naqueles dun uso máis frecuente (man-men) ou cunha irregularidade máis notoria (Child-children, con -r- e -en), chegan as irregularidades aos nosos días.
Etiquetas:
gramática,
historia da lingua,
inglés,
LDK,
morfoloxía
7 oct 2010
LDK 42: Plurais clásicos
O outro día falabamos das linguas de casos, explicando en que consisten. Un dos trazos que quedan das linguas de casos nos nosos idiomas son os chamados plurais clásicos.
Para comezar, temos que dicir que a evolución dos termos do latín a galego e castelán faise a partir das formas de acusativo. Na primeira declinación, como explicabamos o outro día, esta ten as formas -am no singular e -as no plural, que evolucionan a -a e -as (exemplo: rosam, rosas > rosa, rosas).
Na segunda declinación temos dous modelos. O modelo dos substantivos masculinos é o representado por amicus:
Para comezar, temos que dicir que a evolución dos termos do latín a galego e castelán faise a partir das formas de acusativo. Na primeira declinación, como explicabamos o outro día, esta ten as formas -am no singular e -as no plural, que evolucionan a -a e -as (exemplo: rosam, rosas > rosa, rosas).
Na segunda declinación temos dous modelos. O modelo dos substantivos masculinos é o representado por amicus:
| Caso | Singular | Plural |
| Nominativo | Amicus | Amici |
| Vocativo | Amice | Amici |
| Acusativo | Amicum | Amicos |
| Xenitivo | Amici | Amicorum |
| Dativo | Amico | Amicis |
| Ablativo | Amico | Amicis |
O modelo dos substantivos neutros está representado pola palabra curriculum:
| Caso | Singular | Plural |
| Nominativo | Curriculum | Curricula |
| Vocativo | Curriculum | Curricula |
| Acusativo | Curriculum | Curricula |
| Xenitivo | Curriculi | Curriculorum |
| Dativo | Curriculo | Curriculis |
| Ablativo | Curriculo | Curriculis |
Así, ao tomar a forma do acusativo, amicum evoluciona a amigo, e curriculum a currículo. Porén, curriculum úsase tamén como cultismo, conservando a súa forma curriculum - curricula, ao contrario que moitos outros nomes neutros que por asimilación acabarían conformándose á forma o - os dos substantivos másculinos da segunda declinación.
Porén, noutros idiomas a evolución é diferente:
En inglés os plurais clásicos afectan a moitos máis nomes:
antenna-antennae (1ª declinación) alumnus-alumni (2ª declinación) etc.
E en italiano, tómase o nominativo como base para a evolución, o que dá a conformacións dos plurais do italiano que coñecemos:
| Singular | Plural | |
| Masculino | Bambino | Bambini |
| Feminino | Bambina | Bambine |
Etiquetas:
galego,
gramática,
historia da lingua,
inglés,
latín,
LDK,
linguas romances,
LINGÜÍSTICA,
morfoloxía
28 sept 2010
LDK 38: Comidas e animais
Hai hoxe dous meses, falabamos da Conquista Normanda, e diciamos que con esa conquista comezaba "a influencia normanda sobre Inglaterra que causaría modificacións de calado na lingua, a sociedade e a cultura das Illas Británicas".
Unha das modificacións que afectou á lingua das Illas Británicas é o feito de que en Inglés o nome da carne dun animal non coincida co nome dese animal:
Esta diferenciación vén da estrutura social creada trala Conquista Normanda, e do feito de que os membros dos diferentes estamentos sociais falaban linguas diferentes: os señores eran francófonos, e os servos, anglófonos. Durante o proceso de formación do inglés medio, os termos para designar os animais, que eran coidados polos servos anglófonos, foron tomados deste substrato, o do antigo Anglo-Saxón, mentres que os termos para designar aos distintos tipos de carne foron tomados das palabras coas que os designaban os seus consumidores, isto é, os señores francófonos.
Así, en inglés temos pig para o animal e pork para a carne de cocho, ou sheep para a ovella e mutton para a súa carne; o que se repite cos pares cow-beef (gando bovino) calf-veal (tenreiras) e deer-venison (cérvidos).
Unha das modificacións que afectou á lingua das Illas Británicas é o feito de que en Inglés o nome da carne dun animal non coincida co nome dese animal:
Esta diferenciación vén da estrutura social creada trala Conquista Normanda, e do feito de que os membros dos diferentes estamentos sociais falaban linguas diferentes: os señores eran francófonos, e os servos, anglófonos. Durante o proceso de formación do inglés medio, os termos para designar os animais, que eran coidados polos servos anglófonos, foron tomados deste substrato, o do antigo Anglo-Saxón, mentres que os termos para designar aos distintos tipos de carne foron tomados das palabras coas que os designaban os seus consumidores, isto é, os señores francófonos.
Así, en inglés temos pig para o animal e pork para a carne de cocho, ou sheep para a ovella e mutton para a súa carne; o que se repite cos pares cow-beef (gando bovino) calf-veal (tenreiras) e deer-venison (cérvidos).
Etiquetas:
gramática,
historia,
historia da lingua,
inglés,
LDK,
terminoloxía
6 jul 2010
LDK 02: O inglés do medio do Atlántico
Hai un dialecto do inglés localizado no medio do Atlántico?
Pois si. O Mid-Atlantic accent é un dialecto do inglés que non é nativo de ningún lugar, e que mestura os trazos do inglés británico e do inglés norteamericano, eliminando os trazos dialectais máis característicos, é dicir, os briticismos e americanismos máis notables. Este acento é aprendido intencionadamente, sendo especialmente característico dos filmes de Hollywood dos anos 40 e asociándose a figuras como Cary Grant e Katherine Hepburn. O obxectivo de falar este acento era que a produción resultase igualmente aceptable en ambas marxes do Atlántico mediante a eliminación dos trazos máis marcados dos acentos británico e americano.
Podedes ver un exemplo de texto pronunciado con Mid-Atlantic accent neste video:
Pois si. O Mid-Atlantic accent é un dialecto do inglés que non é nativo de ningún lugar, e que mestura os trazos do inglés británico e do inglés norteamericano, eliminando os trazos dialectais máis característicos, é dicir, os briticismos e americanismos máis notables. Este acento é aprendido intencionadamente, sendo especialmente característico dos filmes de Hollywood dos anos 40 e asociándose a figuras como Cary Grant e Katherine Hepburn. O obxectivo de falar este acento era que a produción resultase igualmente aceptable en ambas marxes do Atlántico mediante a eliminación dos trazos máis marcados dos acentos británico e americano.
Podedes ver un exemplo de texto pronunciado con Mid-Atlantic accent neste video:
Etiquetas:
dialectoloxía,
inglés,
LDK,
LINGÜÍSTICA
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
