Mostrando entradas con la etiqueta transformadores. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta transformadores. Mostrar todas las entradas

10 nov 2011

Os transformadores III: Distintos tipos II. Outros transformadores importantes

- Transformador de aislamiento
Proporciona un aislamento galvánico, o que fai que tocando a fase na saída do transformador non produza descarga eléctrica, xa que non cerra o circuito por terra. Utilizanse en baños, en componentes electrónicos sensibles ou no material biomédico, para protexer ó paciente ante calquera evento, avería ou desperfecto na rede eléctrica.

- Transformadores de medida.
Este tipo de transformadores utilízanse cando se traballa en valores de tensión ou corrente moi elevados. Cando necesitamos medir os valores mediante instrumento de medida, botamos man deste tipo de trebellos, rebaixando a tensión ou corrente para poder medila de forma segura e na escala do instrumento de medida que temos. Divídense en dous grupos:

  • Transformadores de tensión: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a tensión aos alcances dos elementos de medida (voltímetros) e/ou aislalos da rede.
  • Transformadores de corrente: son os transformadores de medida que se usan para adecuar a corrente aos alcances dos elementos de medida (amperímetros) e/ou aislalos da rede.

Son moi importantes, porque serven para medir as dúas magnitudes, corrente e tensión, da rede eléctrica no seu transporte e distribución. Outro uso que teñen nas líneas de tensión elevada é que serven para protexer as líneas, xa que se lle poden acoplar contactores ou relés protectores.

- Autotransformadores.


Neles, o primario e o secundario do transformador están conectados en serie, constituíndo un bobinado único. Variando dende V2 ata V1 obtemos distintas tensións no secundario, ata chegar a ter VH se conectamos o devanado común e o serie.

Como ventaxas presenta que pesa menos e é máis barato que un transformador, aínda que ten o inconveniente de non proporcionar illamento galvánico entre o primario e o secundario.

Úsase en motores nos que consomen unha alta corrente durante o seu arranque ou en sistemas ferroviarios de alta velocidade, donde cada certo tempo se conecta a línea ao autotransformador para manter constante a alimentación na línea e non ter caídas importantes de tensión.

2 nov 2011

Os transformadores III: Distintos tipos I. Transformadores de potencia e de distribución

Os transformadores que máis se utilizan en todo o mundo son os de potencia e de distribución. Por que son tan importantes este tipo de transformadores? Pois porque forman parte no sistema eléctrico que fai chegar a electricidade ás nosas casas.


Os transformadores de potencia utilízanse para substransmisión e transmisión de enerxía eléctrica en alta e media tensión. Son de aplicación en subestacións transformadoras, centrais de xeración e en grandes usuarios.

Os transformadores de distribución xeralmente son os de potencias iguais ou inferiores a 500 kVA e de tensións iguais ou inferiores a 67000 V, tanto monofásicos como trifásicos. Aínda que a maioría están proxectadas para montaxe sobre postes, algúns dos tamaños de potencia superiores, por arriba das clases de 18 kV, constrúense para montaxe en estacións ou en plataformas. As aplicacións típicas son para alimentar a granxas, residencias, edificios ou almacéns públicos, talleres e centros comerciais.

Utilízanse en intemperie ou interior para distribución de enerxía eléctrica en media tensión. Son de aplicación en zonas urbanas, industrias, minería, explotacións petroleiras, grandes centros comerciais e toda actividade que requira a utilización intensiva de enerxía eléctrica.


Na anterior figura preséntase o esquema dun sistema de distribución de enerxía eléctrica que nace dunha planta xeradora e que vai ata unha cidade moi afastada. Podes comprobar o rol que teñen os distintos tipos de transformadores no camino da electricidade. Os dous primeiros transformadores, tras sair a electricidade da central xeradora, son transformadores de potencia, mentras que os tres seguintes son de distribución.

Á saída da planta un transformador eleva a voltaxe para iniciar a distribución. Na proximidade da meta iníciase o descenso da voltaxe por medio de transformadores que se atopan en subestacións, descenso que se vai realizando de maneira gradual para poder alimentar a usuarios con diferentes necesidades.

3 oct 2011

Os transformadores II: Historia


O primeiro transformador foi ideado e construído por Michael Faraday en 1831, cando realizou os experimentos nos que descubriu a indución electromagnética. O trebello que usou foron dúas bobinas enroladas unha enriba da outra. Ao variar a corrente que circulaba por unha delas, pechando ou abrindo un interruptor, o fluxo magnético a través da outra bobina variaba e inducíase unha corrente eléctrica na segunda bobina. Pois ben, este dispositivo é precisamente un transformador. Faraday non puxo maior atención neste trebello xa que estaba interesado noutras cuestións. No transcurso dos anos varios experimentadores traballaron con diferentes versións de transformadores.

Despois de patentar unha versión dun transformador, en 1882 Gaulard e Gibbs decidiron continuar co transformador de Faraday e inventaron un sistema de iluminación no cal usaron corrente alterna e lámpadas incandescentes, do tipo que inventou Edison. Demostraron o seu sistema en Inglaterra en 1883 e en Italia en 1884. Con todo, o seu transformador non era moi práctico.

Entre os visitantes ás súas exposicións estiveron tres húngaros: Otto T. Bláthy, Max Déri e Karl Zipernowski. Eles melloraron o deseño do transformador e en maio de 1885, na Exposición Nacional Húngara en Budapest, presentaron o que resultou ser o prototipo do sistema de iluminación que se utiliza ata hoxe en día. O seu sistema tiña 75 transformadores conectados en paralelo que alimentaban 1067 lámpadas incandescentes do tipo de Edison, todo isto alimentado por un xerador de corrente alterna que xeraba unha voltaxe de 1350 V. Os transformadores que usaron os húngaros provían voltaxes baixas e eran moi eficientes, pero a súa construción resultaba moi laboriosa e por tanto, moi cara. Con todo, lograron o seu obxectivo: operar un sistema de lámpadas a baixo voltaxe a partir dun tema de distribución de corrente operado a alto voltaxe.

Outra persoa que tamén presenciou a demostración de Gaulard e Gibbs en Italia foi o estadounidense George Westinghouse. Este era un industrial que coñecía o sistema construído por Edison en Nova York, no que operaba con corrente continua, do cal non era partidario, xa que era consciente das súas desvantaxes. En 1884 Westinghouse contratou a un novo enxeñeiro eléctrico, William Stanley, quen tiña algunhas ideas para utilizar o transformador. Cara a 1885 Stanley xa deseñara varios tipos de transformadores superiores aos dos científicos húngaros. Con axuda doutros enxeñeiros, Oliver B. Sehallenberger e Albert Schmid, construíron transformadores, con laminas de ferro que evitaban as perdas de enerxía. En marzo de 1886 entrou en operación unha planta construída baixo a dirección de Stanley no pobo de Great Barrington, Masachusetts. Esta planta operou con corrente alterna, cun xerador que produciu unha corrente de 500 V e que aumentou un conxunto de lámpadas a unha distancia de ao redor de 2 km. Por medio de transformadores reduciron a voltaxe a 100 volts, que é o valor que se requiría para facer funcionar as lámpadas. Para demostrar que se podía transmitir a electricidade a distancias maiores por medio dun transformador elevaron a voltaxe a un valor de 3 000 volts, e logo reducírono a 100 volts. O resultado foi un gran éxito e de inmediato Westinghouse iniciou a manufactura e venda de equipos para distribuír electricidade por medio de corrente alterna. Ao mesmo tempo Schallenberger inventou un medidor de enerxía eléctrica consumida, para poder cobrala de forma precisa. Todo isto, xunto ao feito de que o custo da transmisión era relativamente barato, deu inicio á utilización da enerxía eléctrica por medio da corrente alterna, sistemas que aínda utilizamos na actualidade.

Edison e os seus asociados pelexaron contra a utilización da corrente alterna tanto na prensa como nos tribunais. Incluso para extender a súa mala fama, mandou crear ós seus enxeñeiros unha cadeira eléctrica e matou a varios elefantes en público para demostrar o mala que era este novo tipo de corrente. Con todo, a súa loita estaba perdida. Moi pronto a corrente continua cedeu o seu lugar á alterna debido á súa flexibilidade, conveniencia e baixo custo. Tres anos despois Edison quedou desplazado tras o éxito de Westinghouse coa súa planta.


Na década de 1890 o crecemento dos sistemas de corrente alterna foi moi vertixinoso. Nas cataratas do Niágara, instaláronse xeradores inmensos ideados por Nikola Tesla que iniciaron o seu servizo en 1895 e alimentaron de electricidade a lugares bastante afastados, algúns situados a centenares de kilómetros. Desta maneira moi pronto se estableceron sistemas de transmisión en moitos países, tendencia que continúa ata a data.

No transcurso do presente século houbo unha gran actividade de traballo científico e desenvolvemento tecnolóxico para mellorar a eficiencia do funcionamento dos transformadores. Este traballo estivo centrado en desenvolver mellores materiais para os núcleos, a fin de evitar perdas de enerxía que ocasionan o quecemento do transformador. Agora ben, ao aumentar a temperatura as características do material ferromagnético cambian e a longo prazo deixa de ser ferromagnético, co que o núcleo do transformador xa non funciona eficientemente. É por isto que se fixo un gran esforzo científico e técnico para evitar este quecemento, o cal se logrou ao mergullalo nun líquido, por exemplo, aceite.


Hoxe en día, úsanse en maior parte para evitar o quecemento dous tipos de transformadores para o transporte e distribución de enerxía eléctrica, os que antes citei, bañados en aceite e os transformadores secos. Ainda que estes últimos son máis modernos, presentan unha serie de desventaxas como son o seu prezo, case o doble ca un de aceite, o seu maior ruido, menor potencia de traballo e que non poden instalarse na intemperie. Sen embargo, teñen unas vantaxas moi boas, xa que ó non presentar aceite, teñen un risco moi baixo de incendio, polo que ademáis o recinto donde se situan non ten que ser construido con materiais resistentes ó lume, máis caros, e non necesitan dun mantemento periódico.

19 sept 2011

Os transformadores I: Definición e características

Os transformadores son un tipo de máquinas eléctricas reversibles, que nos permiten aumentar ou reducir a tensión dun circuito de corrente alterna mantendo unha frecuencia constante. Igual te fas varias preguntas sobre esta definición, así que vou tentar explicar detalladamente todo isto:

- Máquina reversible: un transformador é unha máquina perigosa, xa que ten uns bornes de entrada, normalmente dunha tensión maior, e uns bornes de saida, xeralmente os de menor tensión. Poñamos por caso un transformador coas seguintes características na súa chapa de características:

Tensión de entrada (Ve): 400V
Tensión de saida (Vs): 230V

A súa relación de transformación (m), é decir, a relación entre a entrada e a saída sería:


Ben, se agora conectamos a entrada do transformador ao revés:A tensión Ve pasará a ser Vs =400V e tensión Vs pasará a ser Ve. De modo que anova Ve será:


Esto fai que os transformadores sexan unas máquinas perigosas, porque un erro na súa conexión pode ocasionar un accidente por un contacto eléctrico a un potencial eléctrico maior do que se pensaba ou un accidente na instalación onde se pensaba situar.

- Para un circuito de corrente alterna: isto é debido a que un transformador fai o seu traballo debido á indución electromagnética.


Un transformador está formado por un tocho de chapas magnética (úsanse varias chapas unidas entre si  en vez de un nucleo macizo para previr pérdidas por histérese, pérdidas por correntes de Foucoult e pérdidas no cobre), denominado núcleo magnético e uns bornes de entrada e saida, denominados circuito primario e circuito secundario.

Se facemos pasar unha corrente polo primario, este creará un fluxo no núcleo magnético, que inducirá unha corrente que dará lugar á tensión do secundario.

O  fluxo electromagnético só se produce en corrente alterna, xa que a corrente continua non pode producir un fluxo electromagnético que poida inducir unha corrente no secundario, debido a que non varía a corrente en función do tempo.
- Permítenos aumentar ou reducir a tensión: os bornes de entrada e saída dun transformador están formados por uns devanados constituidos por espiras (cada volta sobre o o núcleo magnético é unha espira) que se ríxen polo seguinte:
Devanado primario: Ne
Devanado secundario: Ns

Desta maneira, se variamos o número de espiras que presentan primario e secundario, obteremos un abanico de tensións no que podemos elixir a que se adecúa ao noso interés.

- Frecuencia constante: seguro que alguna vez oíches ou viches na folla de características dalgún trebello que a corrente alterna en España ten unha frecuencia de 50 Hz. Esto quere decir que a onda senoidal da corrente alterna que chega á túa casa varía de polaridade 50 veces nun segundo. Como os trebellos eléctricos que conectas na casa son moi sensibles aos cambios de frecuencia, o transformador ten que variar de maneira ínfima ou nula este valor entre a entrada e a saída.

En resumo, un transformador é un trebello que, mediante a inducción magnética, transforma unha tensión de entrada en otra de saída mantendo a misma frecuencia.