Mostrando entradas con la etiqueta audio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta audio. Mostrar todas las entradas

26 feb 2011

LDK 103: Conectores TRS

Os conectores TRS (habitualmente coñecidos como jack) son un estándar amplamente extendido para a transmisión de audio en analóxico. O máis habitual é o conector de tres contactos, pero tamén hai de 2 (TS) e de 4 (TRRS).

Existen 3 diámetros estandarizados:
  • 2,5 mm (minijack).
  • 3,5 mm (jack). É o máis extendido, o que teñen a maiorío de computadores, mp3/mp4, móbiles e electrónica de uso en mobilidade.
  • 6,5 mm. Foi o primeiro que se desenvolveu, en 1878. Hoxe en día o seu uso restrínxese a aplicacións máis profesionais e instrumentos eléctricos.
O número de contactos (2, 3 ou 4) establece o número de sinais que se envían por el (son mono, estéreo, voz en sentido de entrada - micrófono e altofalante no mesmo jack - ...).

En fabricación, cada anel do jack é unha conexión.
  1. O número (1) sinala a terra.
  2. O anel número (2) pode ser a canle dereita se temos sinais en estéreo ou a fase negativa en sinais mono.
  3. O anel (3) pode ser a canle esquerda, para sinais estéreo, ou a fase positiva en sinais mono.
  4. Os números (4) representan os illantes.




En canto aos conectores de PC, Microsoft e Intel  estandarizaron o código de cores das conexións do seguinte xeito (táboa extraída da Wikipedia)
verde TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles frontais
negro TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles traseiros
gris TRS 3,5 mmsaída estéreo, canles laterais
dourado TRS 3,5 mmsaída dual, centro e subwoofer
azul TRS 3,5 mmentrada estéreo, nível de liña
rosa TS 3,5 mmentrada micrófono mono/estéreo

21 feb 2011

O euroconector

A día de hoxe, a meirande parte dos dispositivos de televisión e vídeo que se comercializan no noso país dispoñen de a lo menos un euroconector. Que fai especial a este dispsitivo?

O euroconector ou SCART (acrónimo de Syndicat des Constructeurs d'Appareils Radiorécepteurs et Téléviseurs) foi deseñado por organismos franceses, país cunha longa traxectoria en estándares de televisión, no ano 1978. Tan só tres anos despois, o seu uso foi imposto por lei para todos os aparellos electrónicos de televisión e vídeo comercializados naquel país.

O euroconector conta con 21 pestanas diminutas, tamén chamados pins, que transportan voltaxes de corrente:


Existen 3 tipos de tipos de conexión SCART, froito da evolución. No primeiro, o significado dos pins é o que segue:
  • Pin 1: Canle de audio dereito (saída)
  • Pin 2: Canle de audio dereito (entrada)
  • Pin 3: Canle de audio esquerdo (saída)
  • Pin 4: Masa (audios)
  • Pin 5: Masa (cor azul en RGB)
  • Pin 6: Canle de audio esquerdo (entrada)
  • Pin 7: Sinal azul (RGB) (entrada)
  • Pin 8: Cambio de formato de pantalla (O V - sen sinal, 6 V - pantalla 16:9, 12 V - pantalla 4:3)
  • Pin 9: Masa (cor verde en RGB)
  • Pin 10: D²B (entrada)
  • Pin 11: Sinal verde (RGB) (entrada)
  • Pin 12: D²B (saída)
  • Pin 13: Masa (cor vermello en RGB)
  • Pin 14: Masa (D²B)
  • Pin 15: Sinal vermello (RGB) (entrada)
  • Pin 16: Conmutación RGB (0 V - vídeo composto, 1 V - RGB)
  • Pin 17: Masa (saída de vídeo composto)
  • Pin 18: Masa (entrada de vídeo composto)
  • Pin 19: Vídeo composto (saída)
  • Pin 20: Vídeo composto (entrada)
  • Pin 21: Masa (xeral do euroconector)
Nas versións posteriores, os pins 7, 11 e 16 anúlanse. Pola súa banda o pin 15 pasa a ser o sinal de crominancia de S-VHS e o 20 a entrada do sinal de luminancia S-VHS.

A adopción deste sistema de conexión audio/vídeo radica nas importantes melloras que trouxo no seu momento en canto á calidade, froito da súa inmunidade ao ruído. 

As súas características permiten, a priori, ter varios aparellos nun mesmo euroconector (obviamente, non funcionando á vez), a través dunha especie de ladróns. Sen embargo, na práctica, é habitual atoparse dispositivos con parte dos pins anulados por aforrar custes de fabricación, que fan que funcionen ao límite.

Na actualidade, o seu uso está en decadencia, grazas á alta definición e os seus conectores asociados, os HDMI, dos que falaremos noutra ocasión.

Fontes

23 oct 2010

LDK 49: Como recoñece as cancións Shazam

Hai algún tempo na sección Mallando no Android analizabamos Shazam, unha aplicación que recoñece as cancións a partir dunha mostra duns segundos dun xeito máis que aceptábel, mesmo con ruído de fondo.

O principio do seu funcionamento é sinxelo:
  1. Antes de nada, Shazam analiza as cancións dun completo catálogo musical e garda a información nunha base de datos.
  2. O usuario da aplicación grava 10 segundos dunha canción, extraéndolle as caracterísicas.
  3. A aplicación sube esas características ao servizo de Shazam, onde se buscan e comparan coa base de datos.
  4. Se a mostra coincide coa base, devólvese a información da canción, noutro caso hai erro.
E isto como se fai?

Se pensamos nunha canción como un espectograma, nun dos eixos teremos o tempo, noutro a frecuencia e noutro a intensidade. Cada punto no gráfico representa a intensidade dunha frecuencia determinada nun punto temporal. Supondo que a liña de tempo está no eixo X e a frecuencia no eixo Y, unha liña horizontal representa un ton puro e unha vertical unha explosión de ruído branco.
Shazam crea gráfico anterior, identificando os picos de intensidade. Para cada un destes picos garda a frecuencia e a cantidade de tempo transcorrida dende o comezo da gravación, creando unha táboa como a que segue:

Finalmente, compáranse estes datos co catálogo:

E dacordo aos resultados da comparación, temos a canción.

Bibliografía

4 sept 2010

LDK 28: Como se le un CD

O CD apareceu en 1982, chamado a revolucionar a almacenaxe de son en formato dixital. O disco ten un grosor de 1.2 mm e dispón na parte inferior dunha pista en espiral de 5 km de lonxitude, onde se grava a información en dúas canles (estéreo) a modo de zonas de ocos e zonas planas microscópicas.

Para proceder á lectura, un motor fai xirar o eixo do disco e un segundo mecanismo move un lector láser dende o centro cara o borde do disco, quedando sempre enfocado sobre a pista. Cando o raio láser chega a unha das partes planas, refléxase, sendo detectado por un fotorreceptor; pola contra, se chega a un oco, o feixe láser desvíase e non é detectado. Estes cambios son traducidos por un conversor de pulsos dixitais a ondas analóxicas, que pasan por un amplificador, facendo saír o son polo altofalante.